Πρωκτολογος

Ο Υμνος του Ποντου

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Tue, 17 Jun 2008 11:35:00 +0000

Ο Ποντιακός Εθνικός Ύμνος!

Από την ομάδα

του EUXIN TV

Επισκέψου το www.euxintv.net/ και δες σε βίντεο τον Ποντιακό Εθνικό Ύμνο της Δημοκρατίας του Πόντου (εδώ).

Επίσηςδες την νέα συνέντευξη του Φάνη Μαλκίδη για το Ποντιακό Ζήτημα, καθώςκαι τα νέα VIDEO στα Πολιτιστικά, Ποντίων καλλιτεχνών.

-------------------------

Εδω υπαρχει και το βιντεο απο το youtube
http://www.youtube.com/watch?v=HiEOAcrUIpw

Ο αιωνιος τουρκος

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Sun, 15 Jun 2008 21:09:00 +0000

Αναδημοσιευση απο το ιστολογιο του Κρατυλου

Ο αἰώνιος Τοῦρκος (τοῦ Ἄρη Ζεπάτου)

Γιὰ τὸν Ἄρη Ζεπάτο ἔγραψε ὁ Σκίνιους, ἐδῶ καὶ ἐδῶ. Ἐγὼ τὸν Ἄρη Ζεπᾶτο τὸν θυμοῦμαι ἀπὸ τὸ παλαιὸ περιοδικὸ «Τότε...» τοῦ μακαρίτη Ἄρη Μωραΐτη. Ἀνεκπλήρωτη ἡ ἀπώλεια τῶν δύο ἀνδρῶν καὶ τῶν περιοδικῶν «Τότε...» καὶ «Πάντα» γιὰ τὸν πατριωτικὸ χῶρο. (Σήμερα κυκλοφορεῖ ἕνα ἱστορικὸ περιοδικὸ μὲ τὸν ἴδιο τίτλο, ἀλλὰ δὲν ἔχει σχέσι μὲ τὸ παλαιὸ «Τότε...»). Εὐφυέστατοι, ἡ σκέψι τους πρωτότυπη (καὶ ἀνατρεπτικὴ γὰ τὸ πολιτικὸ -δεξιὸ καὶ ἀριστερὸ- κατεστημένο) καὶ αἰχμηρή, ἡ ματιά τους καθαρή, στὸ ἐπίκεντρο τοῦ κάθε ζητήματος. Δύο παλαιὰ ἄρθρα τοῦ Ἄρη Ζεπάτου, ἕνα γιὰ τὴν ἀδιάρρηκτη σχέσι Ἑλλήνων καὶ Χριστιανισμοῦ [doc] (ἀπὸ τὸ «Τότε...») καὶ ἕνα δεύτερο γιὰ τὴν διαχρονικὴ φύσι τοῦ Τούρκου (ἀπὸ τὸ «Πάντα»), τὸ ὁποῖον ἀναδημοσιεύω ἐδῶ, εἶναι χαρακτηριστικὰ τῆς σκέψεως τοῦ ἀνδρὸς καὶ ἀποκαλυπτικὰ γιὰ τὴν ἐθνική μας αὐτογνωσία.

***

«Αν γνωρίζεις τον εχθρό και γνωρίζεις τον εαυτό σου, δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι το αποτέλεσμα χιλίων μαχών. Αν γνωρίζεις τον εαυτό σου, αλλά όχι τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα υφίστασαι και μια ήττα. Αν δεν γνωρίζεις τον εχθρό ούτε τον εαυτό σου, θα υποκύπτεις σε κάθε μάχη.» (Σουν Τζου)

«Η έννοια «Τούρκος» υπάρχει μόνο σε σχέση με τον ραγιά. Αν ο ραγιάς δεν υπάρχει, τότε ούτε και ο Τούρκος υπάρχει.
[...]
Η τάση για επέκταση του Τουρκικού κράτους συνδέεται με το υπαρξιακό πρόβλημα της Τουρκικής ψυχής, γι' αυτό κι έχει μεγάλη δύναμη και βαθιές ρίζες. Δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή μιας ομάδος αλλά συνδέεται με τα προβλήματα και τις αξεπέραστες αντιφάσεις που προκαλεί το γεγονός ότι το θεμέλιο της Τουρκικής ταυτότητος, η υπερηφάνεια της και το «μεγαλείο» της, είναι η λατρεία της δύναμης και της κυριαρχίας.» (Άρης Ζεπάτος)

Ὁ Τοῦρκος καὶ ὁ ραγιᾶς.
(Ὁ τότε Ὑπ. Ἐξ. τῆς Ἑλλάδος Γ. Παπανδρέου, στὸ τουρκικό κοινοβούλιο, φαντάζει νάνος ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ πορτραῖτο τοῦ σφαγέως Κεμάλ.)

***

Για την Τουρκία

Του Άρη Ζεπάτου

Απόσπασμα από το περιοδικό «Πάντα», τεύχος 3, Μάρτιος 1994, σελ. 44.
(Αναδημοσίευση στο περιοδικό «Άρδην», τ. 66, Αύγ.-Οκτ. 2007.)

Μια πρωτότυπη ουσιαστική ερμηνεία για το «περιεχόμενο της τουρκικής ταυτότητας» και τους λόγους που παρήκμασε και αποσαθρώνεται η «τουρκική εθνική συνείδηση».

Οι Τούρκοι ήσαν ένας λαός νομαδικός, ο οποίος στα τέλη του 11ου αιώνα φάνηκε στα ανατολικά όρια της Μικράς Ασίας. Ενίκησαν το παρηκμασμένο βυζαντινό κράτος και εγκαταστάθηκαν ανάμεσα σ' έναν πληθυσμό πολύ πιο προηγμένο πολιτιστικά απ' αυτούς. Ίδρυσαν ηγεμονίες και βαθμιαία επεβλήθησαν. Εξ αρχής, διαμόρφωσαν μια κατάσταση όπου ο Τούρκος ήταν συνώνυμος με τον γενναίο πολεμιστή, ο οποίος ήταν ο φυσικός κυρίαρχος άλλων λαών. Ο κυρίαρχος αυτός ζούσε με τις εισφορές των ραγιάδων και μονοπωλούσε την εξουσία. Ανέπτυξε μια μεγάλη και σταθερή αυτοεκτίμηση η οποία για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα δεν του επέτρεψε να επηρεασθεί ούτε κατ' ελάχιστο από τις μεγάλες αξίες των λαών που είχε υποδουλώσει, ούτε από τις αξίες των ευρωπαϊκών λαών. Το ιδεώδες του κυρίαρχου πολεμιστή, μαζί με τα μεγάλα οικονομικά και ψυχολογικά οφέλη που συνεπαγόταν, σαγήνευσε μεγάλα τμήματα των υποδούλων λαών, οι οποίοι αντάλλαξαν τις σταυρωμένες αξίες τους με τη δυνατότητα για εξουσία, που έδινε η ιδιότητα του Τούρκου. Δεδομένου ότι οι πρώτοι Τούρκοι που εισέβαλαν στη Μικρά Ασία ήταν πολύ λίγοι σε σχέση με τον γηγενή ελληνικό πληθυσμό, πολύ γρήγορα το σώμα του τουρκικού λαού απαρτίστηκε από Έλληνες, οι οποίοι, έπειτα από μια μακρά διαδικασία αλλοιώσεων και μεταλλαγών, κατέληξαν να προσχωρήσουν στον τουρκισμό. Η εθνογένεση των Τούρκων αποτέλεσε, ταυτοχρόνως, και την εξωτερική εκδήλωση του αρνητικού της εθνικής μας ψυχής. Η ελληνική ψυχή, αφού έφερε στον κόσμο, ως δώρο, την ατομική συνείδηση και διαφοροποίηση, ανακυκλώθηκε πάλι στην αμορφία της Ανατολής, παράγοντας τον «Τούρκο». Είχε προηγηθεί μια μακρά επώαση και χρειάστηκε η δράση ενός καταλύτη για να γεννηθεί μέσα στην ελληνική ψυχή ο «Τούρκος».

Οι Τούρκοι λοιπόν, σάρκα από τη σάρκα μας, απορροφημένοι από τη μανία για κυριαρχία- εξουσία, έφτιαξαν μια μεγάλη αυτοκρατορία όπου οι ρόλοι ήταν καθορισμένοι με ακρίβεια και ακαμψία. Όσο η αυτοκρατορία επεκτεινόταν, η τουρκική συνείδηση του κυρίαρχου πολεμιστή είχε μια πλατιά πρακτική βάση να στηρίζεται. Όταν ξεκίνησε η αργόσυρτη συρρίκνωση της αυτοκρατορίας, η τουρκική αυτοεκτίμηση άρχισε να υφίσταται ρήγματα, αλλά η πραγματικότητα της ζωής στήριζε ακόμη τις απαιτήσεις της τουρκικής ψυχής. Ο Τούρκος, ακόμη κι αν ήταν φτωχός, απέναντι σε έναν πλούσιο χριστιανό διατηρούσε την αίσθηση της επιβολής και υπεροχής του. Ορισμένες βιαιότητες και αυθαιρεσίες έπειθαν χριστιανούς και Τούρκους για το ποιος έχει την εξουσία. Όμως, στο πέρασμα του χρόνου, διαμορφώθηκε μια κατάσταση που για την τουρκική ψυχή αποτελούσε οδυνηρή εμπειρία. Στην καρδιά του κράτους τους, στη Μικρά Ασία, τα χριστιανικά έθνη των Ελλήνων και των Αρμενίων, παρ' όλο που ζούσαν κάτω από τη βία μιας ανεξέλεγκτης εξουσίας, παρ' όλο που δεν είχαν καμιά διασφάλιση, προόδευσαν σε όλους τους τομείς της ζωής και βαθμιαία ανέλαβαν την οικονομική ηγεσία της χώρας. Έτσι, αποδείχθηκε πρακτικά στους Τούρκους ότι τα «ιδεώδη» της δύναμης και της κυριαρχίας δεν είναι στην πραγματικότητα η πραγματική δύναμη κι ότι οι περιφρονημένες αξίες των ραγιάδων, κατά παράξενο τρόπο, εγκλείουν μέσα τους δύναμη.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, στη Μικρά Ασία, τα έθνη των ραγιάδων φαίνεται να θριαμβεύουν από κάθε άποψη. Η εμπειρία της μετατροπής των ραγιάδων σε πραγματικούς κυρίαρχους έθεσε επί τάπητος το ζήτημα της αναθεώρησης των σαθρών βάσεων του εξουσιασμού και της κυριαρχίας, που έχει υιοθετήσει ως απόλυτη αξία η τουρκική ψυχή. Όμως, δυστυχώς, οι Τούρκοι δεν ήταν σε θέση να κάνουν βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Η απάντηση στη διαμορφούμενη υπεροχή των χριστιανών ήταν το πρόγραμμα των Νεοτούρκων, το οποίο προέβλεπε αδίστακτα τη φυσική εξόντωση όλων των χριστιανικών εθνών της Μικράς Ασίας. Το πρόγραμμα αυτό πραγματοποιήθηκε όχι μόνο εξ αιτίας της τουρκικής αγριότητας αλλά και εξαιτίας των δικών μας σοβαρών λαθών, που συνδέονται με την εγκατάλειψη, στην πράξη, των αξιών που θα ελευθέρωναν και θα έδιναν διέξοδο σε όλους τους λαούς της Μικράς Ασίας.

Ο Έλληνας είδε στον «Τούρκο» απλώς τον αποτρόπαιο εχθρό κι όχι τον χαμένο εξ αίματος αδελφό, όπως είναι στην πραγματικότητα. Συνεπώς, όλες εκείνες οι κινήσεις για προσέγγιση και συνδυασμό παρελείφθησαν και οι Έλληνες στη Μικρά Ασία συνάντησαν την καθολική συσπείρωση του τουρκικού στοιχείου. Στις καινούργιες συνθήκες που διαμορφώνονται μετά τον αφανισμό των Ελλήνων και των Αρμενίων, η τουρκική ταυτότητα μπαίνει σε καταλυτική κρίση. Γιατί η έννοια «Τούρκος» υπάρχει μόνο σε σχέση με τον ραγιά. Αν ο ραγιάς δεν υπάρχει, τότε ούτε και ο Τούρκος υπάρχει. Γιατί ψυχολογικά ο Τούρκος, επειδή δεν ριζώνει σε πραγματικές αξίες, δεν είναι αυτόφωτος και αυτάρκης. Ο Τούρκος μπορεί να υπάρχει μόνο στο μέτρο που μπορεί να ασκεί το πάθος του εξουσιασμού, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο λέμε ότι είναι εξαρτημένος και ετερόφωτος. Γιατί, αν δεν κυριαρχεί, δεν μπορεί να ζει ήσυχα και ειρηνικά από την ικανοποίηση των δικών του έργων. Είναι εξαρτημένος από τον ραγιά.

Σ' αυτήν την καταλυτική κατάσταση έχει μπει η τουρκική ψυχή και ζει με την αίσθηση της ασφυξίας. Εφ' όσον δεν υπάρχουν οι παλιοί πατροπαράδοτοι ραγιάδες, πρέπει στη θέση τους κάποιες ομάδες μέσα στην ίδια την Τουρκία να γίνουν ραγιάδες. Έτσι, βλέπουμε τους Κούρδους, ιστορικά σύμμαχο και αδελφό έθνος με τους Τούρκους, σήμερα να έχουν γίνει θανάσιμοι εχθροί. Οι Αλεβίτες, οι πάσης φύσεως αριστεροί, τα κάτω στρώματα, η φιλελεύθερη διανόηση, η νεολαία των πόλεων, γίνονται οι σύγχρονοι ραγιάδες στην Τουρκία. Αυτή η κατάσταση δημιουργείται από την τάση του αδυσώπητου εξουσιασμού, η οποία έχει συναφθεί με την τουρκική ψυχή και αναγνωρίζεται ως η απόλυτη και καθοριστική αξία. Αυτή η κατάσταση της ψυχής δημιουργεί μια κρατική εξουσία η οποία λειτουργεί με αδυσώπητη κτηνωδία προς όλες τις κατευθύνσεις, ενώ κάθε αντίθεση έχει την τάση να βαθαίνει και να γίνεται ασυμφιλίωτη σύγκρουση. Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, η συντριπτική πλειοψηφία των Τούρκων έχει εκ των πραγμάτων πάψει να λειτουργεί σύμφωνα με τα ιδεώδη του τουρκισμού. Από κάθε άποψη έχει γίνει ραγιάς, και καθώς δεν υπάρχουν πλέον οι παλιοί ραγιάδες, δεν υπάρχει χώρος ούτε για ψευδαισθήσεις. Στην κατάσταση αυτή, μεγάλα στρώματα της τουρκικής κοινωνίας αποξενώνονται από τις διάφορες εκφάνσεις του τουρκισμού και είναι αρκετοί εκείνοι που συνειδητοποιούν την ελληνική τους ρίζα...

Αυτές οι διεργασίες στα βάθη της Τουρκικής ψυχής, αμφισβητούν ευθέως την Τουρκική ταυτότητα και γεννούν και μιαν αντίρροπη τάση, τον πόθο να βιωθεί ξανά ο Τουρκισμός.

Η τάση για επέκταση του Τουρκικού κράτους συνδέεται με το υπαρξιακό πρόβλημα της Τουρκικής ψυχής, γι' αυτό κι έχει μεγάλη δύναμη και βαθιές ρίζες. Δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή μιας ομάδος αλλά συνδέεται με τα προβλήματα και τις αξεπέραστες αντιφάσεις που προκαλεί το γεγονός ότι το θεμέλιο της Τουρκικής ταυτότητος, η υπερηφάνεια της και το «μεγαλείο» της, είναι η λατρεία της δύναμης και της κυριαρχίας.

Το σημερινό Τουρκικό κράτος, στη σημερινή του μορφή, δεν δίνει στους υπηκόους του την ευκαιρία να νοιώσουν Τούρκοι. Οι ιθύνουσες Τουρκικές ομάδες βλέπουν με φρίκη τους υπηκόους τους να ξεφεύγουν ψυχικά από τον Τουρκισμό, γιατί η ενάσκηση του Τουρκισμού όχι μόνο δεν τους αφορά, αλλά έχει γίνει κακός βραχνάς γι' αυτούς. Αυτό δημιουργεί την τάση για επέκταση, η οποία έπειτα από την πτώση του κομμουνισμού, εκδηλώνεται όλο και πιο καθαρά. Ο ερεθισμός της Τουρκικής ηγεσίας από την Γιουγκοσλαβική κρίση είναι ολοφάνερος. Αν τους βοηθούσε η γεωγραφία, μάλλον δεν θα είχαν αντισταθεί στον πειρασμό της εμπλοκής. Όμως, την επόμενη φορά, η γεωγραφία μπορεί να μην τους εμποδίζει...

Όλ' αυτά, τι σημαίνουν πρακτικά; Μήπως ότι η Τουρκία θα μας επιτεθεί αύριο;

Πάνω σ' αυτό το ζήτημα δεν είναι δυνατόν να είμαστε κατηγορηματικοί, γιατί στον σύγχρονο, πολύπλοκο και διασυνδεδεμένο κόσμο, για να γίνει ένας πόλεμος δεν αρκεί η θέληση της μιας πλευράς. Απαιτείται απαραιτήτως και ένας ευνοϊκός συνδυασμός περιστάσεων και συμμαχιών.

Αυτό που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι, ότι η πραγματική Τουρκική ηγεσία η οποία καθορίζει την πάγια εθνική πολιτική της Τουρκίας, όχι από μία συγκυριακή επιλογή αλλά για λόγους οι οποίοι συνδέονται με βαθιές ανάγκες της Τουρκικής ψυχής, δεν θα παραλείψει καμιά ενέργεια, υπονόμευση ή ό,τι άλλο μπορεί να βρει η δολιότητα για να μας συντρίψει. Αυτά είναι πάγια κατεύθυνση της πολιτικής τους, η οποία δεν πρόκειται να αλλάξει στο προσεχές μέλλον. Αν η Ελληνική ηγεσία πιστέψει ότι με επίδειξη καλής θελήσεως μπορεί να εξομαλύνει τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις θα έχει κάνει ένα σοβαρότατο λάθος προσανατολισμού, το οποίο θα εκθέσει τη χώρα σε σοβαρό κίνδυνο.

Η ηγεσία της Τουρκίας αναζητάει μια ευνοϊκή ευκαιρία για να μας συντρίψει. Προετοιμάζεται συντονισμένα γι' αυτό. Πιστεύει πως έτσι θα στερεώσει την αποσαθρούμενη Τουρκική συνείδηση. Πιστεύει πως έτσι θα συγκολλήσει την βαθύτατα διασπασμένη και σπαρασσόμενη κοινωνία της.

Η πάγια επιθετική ροπή της Τουρκικής ηγεσίας απέναντι μας, αναπόφευκτα της δίνει το πλεονέκτημα να διαλέξει εκείνη το χρόνο της επιθέσεως της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα διαλέξει έναν χρόνο, που η συγκυρία θα την ευνοεί. Σ' αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να οπλιστούμε με μεγάλη υπομονή και επιμονή μέχρις ότου ξεπερασθεί η δυσμενής συγκυρία.

ΒΟΗΘΕΙΑ.ΣΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΩ ΣΑΝ ΜΑΝΑ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΠΟΥ ΧΤΥΠΗΣΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Sun, 06 Jan 2008 15:51:00 +0000

ΒΟΗΘΕΙΑ.ΣΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΩ ΣΑΝ ΜΑΝΑ. ΣΤΙΣ 17-2-2007 ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΕΡΙΣΟΣ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ 30 ΩΡΑ 17 ΚΑΙ 15 ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ 23 ΕΤΩΝ. ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟ JEEP ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ STOP ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ. ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ. ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 2102029145 ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ. ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ.

πηγή ενημέρωσης katagelies.gr

Ορισμοι

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Mon, 05 Nov 2007 19:10:00 +0000

Κατι που γραφτηκε στο site του greekalert και το αναδημοσιευω για ολους αυτους τους αμορφωτους καραγκιοζηδες που εχουν δει την αριστερα και τους απλυτους αναρχικους ως in και τρεντυ για να σταματισουν να αναμασουν πιπες και να αρχισουν να χρησιμοποιουν αυτο που λενε οτι εχουν (εγκεφαλο)

"Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ.
ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΑΥΤΟ?ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΤΕ ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΙΛΑΜΕ?
ΛΕΤΕ ΟΤΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΛΑΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΑΛΛΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ ΚΑΙ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΡΩΤΗΣΟΥΝ ΕΜΑΣ.
ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ ΦΡΟΥΝΤ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΛΙΓΟ Η ΠΟΛΥ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΡΟΥΝΤ.ΕΔΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΓΙΑΚΟΦ ΣΤΑΛΙΝ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ ΠΟΥ ΑΠΟΠΕΙΡΑΘΗΚΕ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΤΟΛΜΟΣ ΠΙΛΟΤΟΣ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ.ΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΕΕΕ?
ΑΝΑΦΕΡΕΣΑΙ ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΩΣ ΦΑΛΛΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΚΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΩΣ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΤΟΥ ΣΕΞ.Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ NKVD ΕΣΤΕΙΛΕ ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΡΩΣΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΑΡΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΟΥ Ο ΣΤΑΛΙΝ Ο ΜΠΕΡΙΑ Ο ΓΙΕΖΟΦ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙΑ ΤΗΣ NKVD ΗΤΑΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΑΝΙΚΑΝΟΙ.
ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΠΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΚΡΑΤΑΝΕ ΛΟΣΤΟΥΣ ΚΑΔΡΟΝΙΑ ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΟΛΟΤΩΦ ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΑΝΕ ΟΛΑ.
ΛΕΣ ΟΤΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΕΤΑΙ ΤΙΣ ΜΑΖΕΣ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΠΑΤΡΟΝΑΡΕΙ ΑΛΛΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ.
ΑΝΑΦΕΡΕΣΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΡΚΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΙ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΔΙΑΡΚΗ ΜΑΧΗ ΟΧΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΛΛΑ ΤΑΞΙΚΗ (ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ)ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΕΠΕΚΡΑΤΗΣΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ.
Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ Ο ΧΙΤΛΕΡ.ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΙ Ο ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ Ο ΣΤΑΛΙΝ.ΕΑΝ Ο ΣΤΑΛΙΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΣΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΚΑΙ Ο ΧΙΤΛΕΡ?
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΥ ΦΥΤΡΑΚΗ (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΕΡΜΕΤΡΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΑΛΛΩΝ ΕΘΝΩΝ ΡΕΑΛΠΟΛΙΤΙΚ ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΥΧΕΛΑΙΑ ΓΙΑ ΔΗΘΕΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΜΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΕΙΣ ΦΑΣΙΣΤΑ ΘΥΜΙΣΟΥ ΕΜΠΡΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ ΟΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟ ΓΙΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ, ΑΔΕΡΦΟΣ ΑΔΕΡΦΗ ΝΑ ΧΤΥΠΑ.ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΓΙΑΥΤΟ?
ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ ΩΣ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΥΡΗΞΕ ΤΟΝ ΒΠΠ ΩΣ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΑΙΚΟ Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ.ΑΡΑ ΗΤΑΝ ΦΑΣΙΣΤΑΣ.
ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΔΙΑΜΑΧΗ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΠΟΙΟΥΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙΣ?ΕΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΟΥΝ ΦΑΣΙΣΤΑ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΗ ΝΕΟΝΑΖΙ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ . ΕΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΤΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΠΑΛΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΑΦΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΤΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΙΣΡΑΗΛ.
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ Ο ΣΤΑΛΙΝ ΕΒΓΑΛΕ ΕΝΤΟΛΗ ΟΤΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΘΑ ΕΚΤΕΛΕΙ ΤΑΙ ΩΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ ΘΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ.ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ NKVD ΕΚΤΕΛΕΣΑΝ 13500 ΡΩΣΟΥΣ ΣΤΟ ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΜΟ.ΕΠΙΣΗΣ ΣΥΝΕΣΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΟΜΑΔΑ ΣΜΙΕΡΣ(ΘΑΝΑΤΟΣ) ΓΙΑ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ ΤΙΣ ΛΙΠΟΤΑΞΙΕΣ ΤΩΝ ΔΗΘΕΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ.ΚΑΤΙ ΕΛΕΓΕΣ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΝΑ ΤΙΣ ΠΕΙΡΑΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΥΠΑΜΑΙ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΑΥΤΙΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΚΡΟΤΗΤΑ.Η ΜΟΝΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΕΜΠΟΛΗΣΕΙ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΡΙΚΗ.ΘΕΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΑΚΙΑ?ΑΛΛΩΣΤΕ Η ΙΑΠΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΚΟΡΕΑ ΕΜΜΕΝΟΥΝ ΣΕ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ.ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ?
ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ ΣΥΓΧΕΕΤΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ?
ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Η ΑΠΛΑ ΑΝΑΜΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΦΟΒΕΡΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΗΣ KGB Ο ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ΗΤΑΝ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΜΑΘΕΤΕ ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΛΕΝΙΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΝΕ ΜΗ ΤΥΧΟΝ ΚΑΙ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ.ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΛΕΕΙ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΩΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΒΟΜΒΑ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ.ΣΤΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟ GENOSSEN ΔΗΛΑΔΗ ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΙΠΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ?
Ο ΜΑΡΞ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ Η ΒΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΣΚΗΣΟΥΝ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΑΡΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΙ Ο ΧΙΤΛΕΡ.ΠΟΙΑ Η ΔΙΑΦΟΡΑ?
Ο ΛΕΝΙΝ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ Α ΠΠ ΩΣΤΕ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ ΟΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ.
Ο ΧΙΤΛΕΡ ΑΝΕΒΗΚΕ ΜΕ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΛΛΑ Ο ΛΕΝΙΝ ΜΕ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΡΧΗ ΚΑΙΖΕΡ.
ΠΟΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΝΤΙΣΙΜΗΤΙΚΟ ΝΟΜΙΖΕΤΕ Ο ΑΓΩΝ ΜΟΥ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ Η ΤΟ ΕΒΡΑΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΥ ΜΑΡΞ.
ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟΥΣ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΜΕ ΤΑ 6 ΕΚ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Η Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΣΤΑΛΙΝ ΜΕ ΤΑ 32 ΕΚ ΣΤΑ ΓΚΟΥΛΑΓΚ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ.ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΑ 20 ΕΚ ΡΩΣΩΝ ΑΜΑΧΩΝ ΠΟΥ ΕΣΦΑΞΑΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ.ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ?
ΜΗΠΩΣ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΠΟΤΕ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΣΙΜΗΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ?Ο ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΗΣ ΕΝΩ Ο ΕΓΚΕΛΣ Η ΑΚΟΜΑ Ο ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ ΗΤΑΝ.
ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΤΑ ΠΡΩΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΚΡΑΤΗ ΟΙ ΠΡΩΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΕΓΙΝΑΝ ΟΛΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ.ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΥ.ΚΑΝΕΙ ΘΡΑΥΣΗ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ 300.000 ΝΕΟΝΑΖΙ ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΥΣ. ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ ΕΝΩ ΤΟ ΚΚ ΠΟΥ ΕΛΥΝΕ ΚΑΙ ΕΔΕΝΕ ΕΠΙ ΕΣΣΔ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ 3%?
ΟΣΟΙ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ .
ΣΕ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΣΤΟΝ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ. ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΔΙΑΟΛΟΣΤΕΙΛΕΙ. ΠΟΛΥ ΑΠΛΟ .ΑΦΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΑΛΛΙΩΣ ΑΣ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΜΕ ΕΣΑΣ ΓΙΑ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ.
ΜΟΝΟ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΤΑ ΛΕΕΙ Ο ΕΚΟ ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ ΤΑ ΑΝΑΠΑΡΑΓΑΓΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΚΡΙΤΙΚΗ ,ΑΡΑ ΤΑ ΔΕΧΕΣΑΙ ΕΙΤΕ ΑΚΡΙΤΑ, ΕΙΤΕ ΚΡΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΩΣ ΣΩΣΤΑ
ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΡΩΣΙΚΑ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΤΗΣ ΕΤ3.
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΤΟ MATRIX ΣΑΣ ΠΕΡΙΤΡΙΓΥΡΙΖΕΙ "

Ελληνικό χαρακίρι

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Fri, 28 Sep 2007 13:02:00 +0000

του Χρήστου Ορφανίδη

19 Μαΐου. Ημέρα μνήμης, ημέρα διεκδίκησης της αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου από τους Νεότουρκους του Κεμάλ που έδειξαν την βαρβαρότητά τους αφανίζοντας το ελληνικό στοιχείο με κάθε μέσο. Χρέος του κάθε Έλληνα είναι να μην υποχωρεί σε πιέσεις από οπουδήποτε κι εάν προέρχονται. Το ότι αντέδρασε το Τουρκικό ΥΠΕΞ με αυτόν τον τρόπο, στις επετειακές εκδηλώσεις του Ελληνισμού ανά τον κόσμο, ήταν αναμενόμενο, άσχετα αν ο Ελεύθερος Τύπος στις 25.5.07 τις χαρακτηρίζει ασυνήθιστα εχθρικές. Λες και μας έχουν συνηθίσει οι «Ευρωπαίοι» γείτονές μας σε διαφορετικές αντιδράσεις ηπιότερες ή φιλικότερες.

Συγκεκριμένα στο Βερολίνο όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έγιναν εκδηλώσεις για την μνήμη της Γενοκτονίας των Ποντίων, από το Σύλλογο Ποντίων «Οι Υψηλάντηδες». Μετά την δέηση για τα 353.000 θύματα των Ελλήνων ακολούθησε κατάθεση στεφάνου στην «Neue Wache», κάτι ανάλογο με το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Όπως κάθε χρόνο λοιπόν, μόνο που φέτος υπήρχε μια διαφορά που δεν πέρασε απαρατήρητη από κανέναν. Για πρώτη φορά η Ελληνική Πρεσβεία ήταν απούσα. Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, οι ακριβοπληρωμένοι αντιπρόσωποι της Ελλάδος στο εξωτερικό δεν θέλησαν να τιμήσουν, ούτε να διεκδικήσουν τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας, χορεύοντας έτσι τσιφτετέλι στον ρυθμό των Τούρκων. Και αν πρόκειται πραγματικά για τσιφτετέλι τότε μπορώ να κατανοήσω την επιλογή Αγγελόπουλου ως Προξένου στο Βερολίνο. Σίγουρα θα ένιωσε αμήχανα ο Κύπριος Πρόξενος στο Βερολίνο όταν κατάλαβε ότι ήταν ο μοναδικός επίσημος Έλλην που παρευρισκόταν στην κατάθεση στεφάνου.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι και το γερμανικό επίσημο κράτος απαγόρευσε, με γράμμα προς τον Σύλλογο των Ποντίων, την χρησιμοποίηση των όρων Ολοκαύτωμα και Γενοκτονία εκπληρώνοντας έτσι τις επιθυμίες όλων των τσιφτετελάδων. Ποιος όμως Έλληνας πολιτικός θα βρεθεί να θυμίσει στους Γερμανούς, το σχέδιο εξόντωσης των Ποντίων από τον Αυτοκράτορα Wilhelm, αυτό του λεγόμενου λευκού θανάτου; Γιατί όπως φαίνεται όλοι γράφουν ή διαγράφουν την Ιστορία τους όπως βολεύει αυτούς ή τους «καλούς γειτόνους» (βλ. βιβλίο ΣΤ΄ Δημοτικού).

Αλλά αυτές είναι πολιτικές επιλογές και αποφάσεις της Αθήνας, που συνήθως υποχωρεί πριν καλά καλά δεχθεί τις ανάλογες πιέσεις ή υποσχέσεις. Πολλές φορές πάλι παραμερίζεται η πολιτική παράμετρος και υπερισχύει αυτή της «αμοιβαίας» φιλίας ή κουμπαριάς. Άλλωστε το πρώτο μέλημα του Πρωθυπουργού μας, πριν αναχωρήσει για την Αυστραλία ήταν να ευχηθεί στον Ερντογάν καλή επιτυχία, λες και δεν γνωρίζει ότι οι «φίλοι» μας οι Τούρκοι εδώ και ένα μήνα έθεσαν σε ισχύ το καθεστώς του 1975 για το Αιγαίο και αναχαιτίζουν δικά μας αεροσκάφη μεταξύ Αγίου Όρους και Θάσου! Η τουρκική εφημερίδα Cumhuriyet μιλά για τους λόγους που η Τουρκία απέκλεισε την Ελλάδα από το διεθνές συμπόσιο που έγινε στην Τουρκία 31 Μαΐου και 1 Ιουνίου κι έλαβαν μέρος 55 χώρες. Ο λόγος λοιπόν ήταν ότι παρά τις επισκέψεις του στρατηγού Μπουγιούκανιτ στην Ελλάδα, συνεχίζουν τα ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη να παραβιάζουν τον τουρκικό εναέριο χώρο στο Αιγαίο, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη ότι το μισό Αιγαίο ανήκει στην Τουρκία. Ή μήπως δεν γνωρίζει ο κ. Καραμανλής ότι οι «φίλοι» μας Τούρκοι εξοπλίζουν τους άλλους φίλους μας τους Σκοπιανούς με δωρεά στρατιωτικού εξοπλισμού, όπως έγραψε η εφημερίδα Nova Makedonija στις 8.5.07;

Που θέλω να καταλήξω; Ότι η αδιαφορία και κατά προέκταση η αδράνεια των πολιτικών μας, δημιουργεί συνεχώς τετελεσμένα κατά της πατρίδος μας. Ή Μακεδονικό λέγεται αυτό ή Θρακικό ή γκρίζες ζώνες ή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων, είναι δημιουργήματα δικά μας και μόνο δικά μας.

Ελληνικές Γραμμές 26. Ιουνίου 2007

ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΨΗΦΟ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Wed, 12 Sep 2007 11:10:00 +0000

30+1 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΨΗΦΟ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ

Εγώ ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ...
γιατί γουστάρω:

- αναρχία και ανομία
- κατάργηση στράτευσης
- πρεζόνια και ναρκομανείς
- Αλβανούς, Ιρακινούς, Τούρκους κλπ
- να χτυπάω την γυναίκα μου
- να σπάνε και να καίνε την Αθήνα.
- νεόπλουτους Β. Προαστίων
- τραβεστί και τσανσέξουαλ
- αδελφές, πισωγλέντες και λούγκρες
- γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων
- λεσβίες και αφέντρες
- εμπρηστές, οικοπεδοφάγους
- αναρχικούς και τρομοκράτες
- το νέο Βιβλίο της Ιστορίας.
- αντιρρησίες συνείδησης
- άθεους, ειδωλολάτρες & δωδεκαθεϊστές
- προδότες πάσης φύσεως
- φυλακισμένους - αποφυλακισμένους
- να ψηφίζουν οι Αλβανοί
- Μεγάλη Αλβανία και Τσαμουριά
- αποποινικοποίηση των ναρκωτικών
- Σκόπια με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη.
- Τουρκική μειονότητα στην Θράκη
- αυτονόμηση της Τουρκικής μειονότητας
- να είμαι αριστερός με δεξιά τσέπη
- να έχω τον πλουσιότερο αρχηγό
- να είμαι αριστερός του κώλου
- το μισό Αιγαίο στην Τουρκία.
- όλη την Κύπρο Τουρκική.
- απέλαση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου
- να με αντιπαθεί το 96% του Ελληνικού Λαού

και τέλος γιατί...
...δικαιούμαι κι εγώ να έχω μια βιλάρα με πισίνα και τζακούζι στην Μύκονο και να ασχολούμαι με την πολιτική από χόμπι γιατί έχω λύσει όλα τα προβλήματα της ζωής μου.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Sun, 26 Aug 2007 18:22:00 +0000

AΡΧΑΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΘΑΝΑΤΟ...

πας και εσύ.........

Η χώρα που πληγώναμε

UPDATE (26-8-07, 19:40): Αφαίρεσα τη λέξη "σιωπηλή" από το banner και τις σχετικές αναφορές από το κείμενο των SMS και των mail. Πιστεύω ότι δε χρειάζεται να εξηγήσω τους λόγους. Μόλις υπάρξει νέος κώδικας θα αναρτηθεί. Σας παρακαλώ ενημερώστε για την αλλαγή.

Δυστυχώς η Ελλάδα εξακολουθεί να φλέγεται ανεξέλεγκτα. Χωρίς καμία διάθεση υπερβολής, πρόκειται για τη μεγαλύτερη καταστροφή που γνώρισε ο τόπος από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα. Φυσικά και προέχει να βοηθήσουμε όλοι με όποιον τρόπο μπορούμε στο έργο της κατάσβεσης. Μακάρι να είχε αναπτυχθεί ο εθελοντισμός σ' αυτή τη χώρα ώστε να μπορούσαμε όλοι να αναλάβουμε συγκεκριμένα πόστα και συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Μακάρι να είχαμε εκπαιδευτεί ώστε να γνωρίζουμε επακριβώς τι πρέπει να κάνουμε σε μια τέτοια περίπτωση. Μακάρι να είχαμε στη διάθεση μας τα απαραίτητα μέσα και μία ικανή ηγεσία για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά το ολοκαύτωμα. Όμως ο εθελοντισμός υπήρξε χρήσιμος μόνο για να στηρίξουμε αφιλοκερδώς τους Ολυμπιακούς Αγώνες των χορηγών. Τώρα που κινδυνεύει να καεί ακόμα και η ίδια η Αρχαία Ολυμπία, πού είναι όλοι εκείνοι που μιλούσαν για αρχαίο πνεύμα αθάνατο και εθνικά μεγαλεία; Με ποιό δικαίωμα αφήνουν μία ολόκληρη χώρα στο έλεος πυρκαγιών που κάθε άλλο παρά θεομηνίες είναι; Πώς είναι δυνατόν να μιλάνε για εκλογές και ψήφους;

Δε θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια να ακούμε υποσχέσεις και ευφάνταστες θεωρίες αποποίησης κυβερνητικών ευθυνών. Διαδώστε με κάθε μέσο το παρακάτω μήνυμα για μία πρώτη μαζική αντίδραση ενάντια στο πρωτοφανές έγκλημα που συντελείται στη χώρα μας:

ΑΦΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΑΧΤΗ. ΓΙΑΤΙ;

ΟΛΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ.

Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 το απόγευμα. Στην πλατεία Συντάγματος και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.

Αποδοκιμάζουμε το αίσχος χωρίς πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.

Αντιγράψτε το παραπάνω μήνυμα και στείλτε το παντού με SMS ή e-mail. Αναρτήστε το banner στο site ή το blog σας. Τυπώστε το και μοιράστε το όπου μπορείτε. Ενημερώστε φίλους, γνωστούς, τα ΜΜΕ και όποιες τοπικές οργανώσεις ή φορείς πιστεύετε ότι θα θελήσουν να διαμαρτυρηθούν μαζί μας. Και προ παντός, κατεβείτε στους δρόμους και τις πλατείες την Τετάρτη, όπου κι αν βρίσκεστε. Αυτό το κακό δεν πρόκειται να το αφήσουμε να περάσει έτσι.

------------------------------------------------------------

ΜΝΗΜΗ ΗΜΙΘΕΩΝ

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Mon, 20 Aug 2007 14:57:00 +0000

Αναδημοσιευση απο το site της εφημεριδας ελευθερος κοσμος

Πολλές είναι οι στιγμές που αρκετοί από εμάς μελετώντας την ελληνική ιστορία και τα συνταρακτικά της γεγονότα, αναρωτιόμαστε αν πράγματι εμείς, οι άνθρωποι της εποχής μας, καταφέρουμε να πετύχουμε κάτι σημαντικό στη διάρκεια του βίου μας ή θα περιοριστούμε στα πρόσκαιρα και στα εφήμερα, που δίδουν ασφαλώς μια φθαρτή ικανοποίηση αλλά που στην ιστορία δεν έχουν καμιά θέση. Γιατί είναι χαρακτηριστικό της έννοιας της ελληνικότητας η διαμόρφωση ης ιστορίας. Ιστορία δίχως την προσωπικότητα του ανθρώπου δεν νοείται, αλλά και ο άνθρωπος κατά ένα ανεξήγητο τρόπο εξαρτάται από την συμμετοχή του στην εξέλιξη της ιστορίας, γιατί με τον τρόπο αυτό διέρχεται από το επίπεδο του φθαρτού και του υλικού, στο επίπεδο της άφθαρτης μνήμης και της αιωνιότητας. Με μια μόνο πράξη του δύναται να υπερβεί την υλική φύση του, αποκτώντας αυτό που για τους αρχαίους προγόνους μας ήταν το μέγιστο των επιτευγμάτων, την υστεροφημία. Αυτή που καθιστά τον άνθρωπο αιωνίως και διαρκώς παρόντα και μετά τον βιολογικό θάνατο. Η υστεροφημία είναι ίδιον των ηρώων. Αυτοί την κατακτούν με την πολεμική τους αρετή, γνωρίζοντας πως μετά τον θάνατο τους μόνη αυτή θα απομείνει για να υπενθυμίζει πως κάποτε υπήρξαν άνδρες ξεχωριστοί που δια μέσου του θανάτου απέκτησαν την αθανασία.
Γεγονότα που ιστορικά είναι μόλις χθεσινά, μας φαίνονται σήμερα τόσο μακρινά, γιατί οι άνθρωποι της εποχής μας, οι καταναλωτικοί άνθρωποι, δεν έχουν την ικανότητα να τα κατανοήσουν, δεν έχουν την δύναμη να τα επαναλάβουν, και ακόμη χειρότερα δεν έχουν ούτε καν το θάρρος να τα θυμούνται. Γεγονότα και πράξεις που η σημερινή κοινωνία τα θεωρεί πολύ ενοχλητικά, γιατί το μήνυμα τους ενδεχομένως να την ξυπνήσει από τον λήθαργο της παρακμής, θυμίζοντας πως σε αυτόν τον τόπο υπήρξαν πολεμιστές, όχι απλά σαν μια ιστορική ανάμνηση αρχαίων χρόνων, αλλά σαν ζωντανό βίωμα που αρκετοί έχουμε συναντήσει.
Ακούγοντας από ιστορίες γερόντων τις λέξεις Σμύρνη, Προύσα, Έφεσος, Δορύλαιον, Πάνορμος, Σαγγάριος, η ψυχή μας ταξιδεύει στα χώματα της Μικρασίας πριν από 86 χρόνια. Τότε που οι Έλληνες έκαναν ακόμη εκστρατείες για την απελευθέρωση των σκλάβων αδελφών μας και των αγίων ιωνικών χωμάτων. Πόσο ξένο και παράξενο μοιάζει αυτό σήμερα! Σε χρόνους που το χρήμα είναι η θεότητα των ανθρώπων, που η απόκτηση του δεν γνωρίζει φραγμούς, σε καιρούς που έχει καταστεί τόσο ενοχλητική η ελληνική ιστορία που κάποιοι έχουν σχέδιο τους την εξαφάνιση της. Πράγματι στην εποχή του show της ελληνοτουρκικής φιλίας και του πολυπολιτισμού πώς μπορεί κάποιος να θυμάται ακόμη πως κάποτε, όχι πολύ παλιά, οι Έλληνες ορμώμενοι από την ηθική του Εμπρός, ξεκινούσαν για να απελευθερώσουν τη γη της Ιωνίας, μα και ακόμη μακρύτερα, σε τόπους που τους γνώριζαν μέσα από θρύλους και που πέθαιναν για την ελευθερία τους μόνο και μόνο γιατί ήξεραν πως είναι χώματα ελληνικά και πως πάνω τους βρίσκονται υπόδουλοι σε υπανθρώπους οι Έλληνες αδελφοί τους. Και ακόμη καλύτερα γνώριζαν πως περισσότεροι Έλληνες βρίσκονται θαμμένοι στα χώματα αυτά, χώματα που οι πολεμιστές της Μικρασιατικής Εκστρατείας στόλισαν ακόμη περισσότερο με τα καθαγιασμένα οστά τους.
Θα σκεφτεί τώρα κάποιος μικροαστούλης υποψήφιος πολιτικάντης, πόσο αντιτηλεοπτικά είναι αυτά τα πράγματα σήμερα! Τους φαίνεται παράξενο και γελοίο πως οι Έλληνες από το 1912 μέχρι και το 1922 πολέμησαν για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Τότε που δεν υπήρχε η τηλεοπτική μασονία για να μεταδίδει τηλεοπτικά παράθυρα από το μέτωπο. Τότε που μια Στρατιά ημιθέων προδόθηκε στο βωμό των παρασκηνίων που από τότε ήξεραν να στήνουν πολύ καλά οι προδότες και οι διεφθαρμένοι πολιτικάντηδες. Μια Στρατιά που την οδηγούσε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και της Κόκκινης Μηλιάς. Μια Στρατιά αληθινών πολεμιστών που ύψωσε την Ελληνική Σημαία σε τόπους ελληνικούς και τη στέριωσε έστω και για λίγο πάνω στο αίμα των πολεμιστών της. Την Ελληνική Σημαία που όπως και αρκετά χρόνια μετά στα Ίμια, έτσι και τότε οι προδότες διέταξαν να φύγει. Την Ελληνική Σημαία που κυμάτιζε μπροστά την ώρα της διάβασης της Αλμυράς Ερήμου, και την στιγμή που στην μάχη του Σαγγαρίου οι Έλληνες έφταναν ένα βήμα από τη εθνική ολοκλήρωση και την πραγμάτωση των θρύλων και των πεπρωμένων της Φυλής μας. Υπάρχουν σήμερα θρύλοι και πεπρωμένα για τους Έλληνες; Ας είναι. Αγνωστη και ανεξιχνίαστη υπήρξε πάντοτε η ύφανση της Ιστορίας, και μέσα από τα νήματα της οι λίγοι, οι εκλεκτοί ακούν αυτό που γράφει ο Κ. Χατζηαντωνίου στο βιβλίο του "Μικρά Ασία": "Κάθε Αύγουστο τα μελτέμια που φυσούν στο Αιγαίο φθάνουν στα μικρασιατικά ακρογιάλια. Κάποιες αρχαίες θαλασσινές θεότητες που ζουν στα βάθη του λευκού πελάγους ξυπνούν τις νύχτες, φθάνουν στις ακτές και ρωτούν τα γέρικα δένδρα, "Γύρισαν;" Τρεμοσαλεύοντας τα φύλλα ψιθυρίζουν, όχι. Και οι πικραμένες οι θεότητες και οι αλειτούργητοι άγιοι φεύγουν για να κοιμηθούν και πάλι στα αθώρητα βάθη του οίνωπος πόντου , βέβαιοι πως κάποτε από το χαμόγελο της ιωνικής φύσης θα μαντέψουν μιαν άλλη απόκριση".

Τὸ ἱστορικὸ νόημα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους (τοῦ Παναγιώτη Κανελλόπουλου)

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Thu, 02 Aug 2007 13:44:00 +0000

Mιὰ ὑπέροχη, καὶ ἱστορική, διάλεξι τοῦ μεγάλου φιλοσόφου, ἀκαδημαϊκοῦ καὶ πολιτικοῦ μας Παναγιώτη Κανελλόπουλου, στὸ Παγκύπριο Γυμνάσιο Κύπρου, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1966. Προσκεκλημένος στὴν ἡρωικὴ Μεγαλόνησο ὁ Ἕλλην ἀκαδημαϊκὸς μιλᾶ μὲ γνώσι καὶ σοφία στοὺς νέους μαθητὲς καὶ ἐνώπιον τῆς πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς ἠγεσίας τῆς Κύπρου, μὲ θέμα «Τὸ ἱστορικὸ νόημα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους». Ἕνας λόγος παρακαταθήκη γιὰ τὶς ἐπόμενες τῶν Ἑλλήνων, τὸ κείμενο τοῦ ὁποίου ἀναδημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ «Πολιτικὰ Θέματα» («Κείμενα Ἑλλήνων», 17 και 24 Φεβ. 1995), ἀπὸ ὅπου καὶ τὸ ἀναδημοσιεύω ἐγὼ ἐδῶ.

Ὁ Παναγιώτης Κανελλόπουλος (1902-1986) ὑπῆρξε φιλόσοφος, νομικός, κοινωνιολόγος, ἱστορικός, πολιτικὸς καὶ ἀκαδημαϊκός. Ἐσπούδασε νομικὰ καὶ πολιτικὲς ἐπιστήμες στὰ Πανεπιστήμια Ἀθηνῶν καὶ Xαϊδελβέργης. Εἰκοσιενὸς μόλις ἐτῶν ἦταν ἤδη διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Χαϊδελβέργης, εἴκοσι ἑπτὰ ἐτῶν ὑφηγητὴς καὶ τριάντα ἑνὸς ἐτῶν καθηγητὴς Κοινωνιολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνών. Ἐπολέμησε ὡς ἐθελοντὴς τὸ 1940-41 στὴν Βόρειο Ἤπειρο (καίτοι πολιτικὸς ἐξόριστος), ἀνέπτυξε δὲ κατόπιν ἀντιστασιακὴ δράσι στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Μέση Ἀνατολή. Πολλὲς φορὲς βουλευτὴς καὶ ὑπουργός, καὶ γιὰ δύο σύντομες περιόδους (Νοέμ. 1945 καὶ Ἀπρ. 1967) πρωθυπουργός. Τὸ 1959 ἐξελέγη ἀκαδημαϊκός. Συγγραφεὺς πολλῶν φιλοσοφικῶν, ἱστορικῶν, κοινωνιολογικῶν, δοκιμιακῶν κ.ἄ. ἔργων, μὲ κορυφαῖο τὴν ἐνδεκάτομη «Ἱστορία τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πνεύματος», κ.ἄ. ὅπως «Γεννήθηκα τὸ 1402», «Πέντε ἀθηναϊκοὶ διάλογοι» - προτείνω τὸ τελευταῖο.

Λίγα ἀποσπάσματα (ἀκολουθεῖ ὁλόκληρη ἡ ὁμιλία):

Πολλές φορές είχα σκεφθεί ότι θά 'πρεπε να αναζητήσω το νόημα που έχει το «Ελληνικόν». Μέσα μου το αναζητώ ή μάλλον το ζω αδιάκοπα, όπως το ζουν όλοι οι Έλληνες, χωρίς καν να το αναζητούν. Υπάρχει αυτονόητο μέσα μας, όπως υπάρχουν στους καρπούς ενός δένδρου - και στους χυμούς των καρπών - οι ρίζες του. Το σιωπηλό, όμως, τούτο βίωμα πρέπει να παίρνει κάθε τόσο και τη μορφή του Λόγου. [...]

[...] Πανάρχαιοι είναι και άλλοι λαοί στον κόσμο. Αλλά πόσοι είναι σήμερα οι λαοί που η μνήμη τους βυθίζεται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια; Δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν. Είναι οι Κινέζοι και οι Ινδοί. Είναι και ο Ισραήλ. [...]

[...] Οι Κινέζοι και οι Ινδοί είναι ωκεανοί λαών. Να συγκρίνουμε τους Έλληνας με τους Ινδούς ή τους Κινέζους, είναι κάτι το αδιανόητο. Εκείνοι είναι ωκεανοί λαών. [...]

[...] Με τον Ισραήλ η σύγκριση του «Ελληνικού» είναι όχι μόνο νοητή, αλλά και αναγκαία. Με τη σύγκριση αυτή θ' αρχίσω μάλιστα να διευκρινίζω το ειδικό - μοναδικό - νόημα του «Ελληνικού». [...]

[...] Και πριν από τους Έλληνες, υπήρχε στον κόσμο σοφία. Αλλά φιλοσοφία δεν υπήρχε. Υπήρχαν γνώσεις. Αλλά επιστήμη δεν υπήρχε. Υπήρχε τέχνη. Αλλά αισθητική συνείδηση δεν υπήρχε. Μ' άλλα λόγια, δεν υπήρχε Παιδεία. [...]

[...] Έτσι δεν μπορούσε παρά να σημάνει και η ώρα του '21, είτε είχε προηγηθεί η Γαλλική Επανάσταση, είτε όχι. Είναι δείγμα δουλικής υπακοής σε ξένα - στο βάθος ανθελληνικά - θεωρητικά κατασκευάσματα η προσπάθεια αναγωγής του '21 σε κοινωνικά αίτια, στην αστική τάξη και σε υλιστικές νομοτέλειες. Το '21 ήταν καθαρά ελληνικό γεγονός, όπως και ο Μαραθών. [...]

[...] Η ιστορία του Ελληνικού Γένους είναι, από τις αρχές της, δηλαδή από τις αρχές της ιστορίας του κόσμου, ως τα σήμερα, μια εποποιία. Αλλά το τίμημα της εποποιίας είναι βαρύ. [...]

[...] Αναρίθμητοι είναι οι Έλληνες ήρωες και μάρτυρες που, ως ισχυρότατοι κρίκοι, συγκροτούν και συγκρατούν αδιάσπαστη τη χρυσή αλυσίδα του Ελληνικού Γένους. Ας μη την ανταλλάξουμε με μέταλλα ξένα που, όσο κι αν μοιάζουν ισχυρά και λάμπουν, είναι προορισμένα να σκουριάσουν. Από εμάς σήμερα εξαρτάται η επιβίωση του Ελληνικού Γένους άλλες τρεις χιλιάδες χρόνια ή μάλλον έως τη συντέλεια του κόσμου.

Τὸ ἱστορικὸ νόημα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους

Παναγιώτης Κανελλόπουλος

(Κείμενο ὁμιλίας του στὸ Παγκύπριο Γυμνάσιο Κύπρου τὸν Σεπτέμβριο 1966, ἑπτὰ μῆνες πρὶν ἀπὸ τὸ πραξικόπημα.)

(Περιοδικόν «Πολιτικὰ Θέματα» - «Κείμενα Ἑλλήνων», 17 και 24 Φεβ. 1995)

Τον Σεπτέμβριο του 1966, επτά μήνες πριν από το πραξικόπημα του 1967, ο Π. Κανελλόπουλος επισκέφθηκε την Κύπρο ως επίσημος προσκεκλημένος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Εκτός από τις πολιτικές συνομιλίες που είχε στη Μεγαλόνησο, κατά την ολιγοήμερη διαμονή του, ο Π. Κανελλόπουλος ανέπτυξε και δραστηριότητα πνευματική. Στα πλαίσια της δραστηριότητας αυτής επισκέφθηκε το Παγκύπριο Γυμνάσιο, όπου και μίλησε επί πολύ στους μαθητές. Και την 27-9-1966 έδωσε διάλεξη στην παιδαγωγική Ακαδημία της Κύπρου ενώπιον όλης της πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας της νήσου. Θέμα της διαλέξεως «το ιστορικό νόημα του ελληνικού έθνους». Η διάλεξη αυτή, παρατίθεται ολόκληρη:

Πολλές φορές είχα σκεφθεί ότι θά 'πρεπε να αναζητήσω το νόημα που έχει το «Ελληνικόν». Μέσα μου το αναζητώ ή μάλλον το ζω αδιάκοπα, όπως το ζουν όλοι οι Έλληνες, χωρίς καν να το αναζητούν. Υπάρχει αυτονόητο μέσα μας, όπως υπάρχουν στους καρπούς ενός δένδρου - και στους χυμούς των καρπών - οι ρίζες του. Το σιωπηλό, όμως, τούτο βίωμα πρέπει να παίρνει κάθε τόσο και τη μορφή του Λόγου. Αισθάνομαι την ανάγκη να αναζητήσω και με το Λόγο, σε προφορική επικοινωνία με άλλους, το νόημα που έχει το «Ελληνικόν». Όχι η Ελλάς ως κράτος ή ο Ελληνικός Λαός ως φυσική ομαδική παρουσία, αλλά το «Ελληνικόν», όπως έλεγε ο Ηρόδοτος, το «Γένος» όπως είπαν πολύ αργότερα, ύστερ' από πολλές δοκιμασίες και βαρύτατες εμπειρίες, οι πρόγονοί μας, εκείνοι που, όταν δεν υπήρχε πια ούτε γωνιά ελεύθερης γης, είχαν την ηθική δύναμη να ιδρύσουν ακριβώς τότε τη Μεγάλη του Γένους Σχολή.

Ενώπιόν σας, Έλληνες της Κύπρου, ενόμισα ότι θά 'πρεπε να πράξω ό,τι δεν έχω πράξει ως τώρα. Θα επιχειρήσω να προσεγγίσω με το Λόγο το μέγα νόημα που ζει μέσα σας, εκείνο που τουλάχιστον τρεις χιλιάδες χρόνια δεν νικήθηκε από κανένα θάνατο, από κανένα κατακλυσμό, από κανένα νόμο και καμμιάν οργή της ιστορίας.

Πανάρχαιοι είναι και άλλοι λαοί στον κόσμο. Όλοι, βέβαια, έχουν πανάρχαιες ρίζες. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην κατάγεται από τον Αδάμ. Αλλά πόσοι είναι σήμερα οι λαοί που η μνήμη τους βυθίζεται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια; Δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν. Είναι οι Κινέζοι και οι Ινδοί. Είναι και ο Ισραήλ.

Οι Κινέζοι και οι Ινδοί είναι ωκεανοί λαών. Κατέχουν, εδώ και χιλιάδες χρόνια, τεράστιες εκτάσεις της γης. Δεν είχαν πάντοτε το αίσθημα της ενότητας. Είχαν, όμως, και έχουν λίγο ή πολύ ενιαία μνήμη. Και η μνήμη τους φθάνει πολύ βαθιά στο παρελθόν. Μόνο τότε μπορούμε να πούμε ότι η μνήμη ενός λαού φθάνει βαθιά, όταν διαπιστώνεται με τον Λόγο το ιστορικό βάθος της μνήμης. Υπάρχουν τραγούδια των Κινέζων που ανάγονται στην εποχή των Ομηρικών επών. Ο Ήλιος και η Σελήνη στην Ανατολή - όχι στο μεσουράνημα ούτε στη Δύση - ήταν ένα από τα πρώτα ποιητικά βιώματα των Κινέζων. Κι έμεινε, λίγο ή πολύ, ως τα σήμερα το ίδιο. Δεν είδαμε μόνον εμείς, από τη δική μας γεωγραφική ή ιστορική σκοπιά, τους Κινέζους στην Ανατολή. Οι ίδιοι έβλεπαν ανέκαθεν τον εαυτό τους συνυφασμένο με τον ανατέλλοντα ήλιο, με τον «Κύριο της Ανατολής». «Ανατέλλω στην Ανατολή σ' όλη μου την απεραντοσύνη», λέει ο πρώτος στίχος ενός ποιητή που έζησε γύρω στο έτος 300 π.Χ. Η «απεραντοσύνη» είναι κι αυτή ένα χαρακτηριστικό βίωμα των Κινέζων. Πώς να μην είναι; Η γη τους είναι απέραντη. Κι έγινε έτσι και η ψυχή τους απέραντη. Χώρεσε μέσα της περισσότερο την αιωνιότητα, το άπειρο, παρά τον χρόνο, την ιστορία. Το ίδιο περίπου μπορούμε να πούμε και για τους Ινδούς. Με διαφορετικά σύμβολα - με σύμβολο περισσότερο την αθάνατη Νύχτα, που την υμνεί ένα πανάρχαιο σανσκριτικό τραγούδι, παρά τον Ήλιο - στάθηκαν και οι Ινδοί στα όρια ιστορίας και απείρου, χρόνου και αιωνιότητας. Έτσι κατώρθωσαν - Ινδοί και Κινέζοι - να διατηρηθούν, δηλαδή να διατηρήσουν, τρεις χιλιάδες χρόνια, τη μνήμη τους, αλλά έμειναν σταματημένοι στα όρια ιστορίας και απείρου, ακίνητοι, στατικοί. Το ίδιο ακίνητοι θα έμεναν, ίσως και επηρεασμένοι από την απεραντοσύνη της ερήμου, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, που ο Λόγος τους - όπως διατηρήθηκε σε επιγραφές των Πυραμίδων ή στο Βιβλίο των Νεκρών - μας γυρίζει πολλές χιλιάδες χρόνια πίσω, αν δεν έπαυαν κάποτε να υπάρχουν. Κάποτε σημειώθηκε στη μνήμη τους το μοιραίο και τελεσίδικο ρήγμα. Η μνήμη - όχι το αίμα - είναι ο μέγας κρίκος που εξασφαλίζει την ενότητα και τη συνέχεια. Από τους λαούς της Μέσης Ανατολής μόνον ο Ισραήλ δεν έπαθε κανένα ρήγμα στη μνήμη του.

Να συγκρίνουμε τους Έλληνας με τους Ινδούς ή τους Κινέζους, είναι κάτι το αδιανόητο. Εκείνοι είναι ωκεανοί λαών. Έμειναν στατικοί και ακίνητοι μέσα σε όρια που δεν μοιάζουν καν με όρια ιστορικά και που άρχισαν να γίνονται ιστορικά (στην αρχή μόνο για τα μάτια των Ελλήνων και όχι των ίδιων των κατοίκων της Ανατολής) από τον καιρό που ο Μέγας Αλέξανδρος έφθασε στις Ινδίες. Για τους ίδιους μάλιστα τους Κινέζους και τους Ινδούς, τα όρια της επίγειας ζωής τους δεν έγιναν, μπορούμε να πούμε, ιστορικά παρά μόνον όταν η χριστιανική Ευρώπη μετέφερε εκεί, στους τελευταίους αιώνες, την έννοια και τη δυναμική διαλεκτική της ιστορίας.

Με τον Ισραήλ η σύγκριση του «Ελληνικού» είναι όχι μόνο νοητή, αλλά και αναγκαία. Με τη σύγκριση αυτή θ' αρχίσω μάλιστα να διευκρινίζω το ειδικό - μοναδικό - νόημα του «Ελληνικού». Ο Ισραήλ κράτησε τη συνοχή του (για ειδικούς λόγους, και την βιολογική ακεραιότητα του που, όπως είπαμε, δεν είναι απαραίτητο στοιχείο της συνοχής και συνέχειας) από τον καιρό που βρήκε τη λεκτική της αποκρυστάλλωση η «Γένεσις», το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Ειδικώτερα, όμως η «Έξοδος» είναι για τους Ιουδαίους ό,τι είναι για το γένος των Ελλήνων η «Ιλιάς». Εδώ - στην «Έξοδο» - γίνεται η συνειδητοποίηση της αποστολής του Ισραήλ επί της γης με αντίστροφα, σε σύγκριση με την Ιλιάδα, τα βασικά σημεία και στοιχεία. Οι Ιουδαίοι ελευθερώνονται και επιστρέφουν στη γη τους. Οι Αχαιοί - η μνήμη του Ομήρου μάς γυρίζει σε μιαν εποχή προγενέστερη από την κάθοδο των Δωριέων - ξεκινούν από τη γη τους για να τιμωρήσουν και να υποδουλώσουν έναν άλλο λαό. Αλλά εμφανίζουν τον εχθρό τους υπό την προστασία μιας μερίδας των δικών τους Ολυμπίων θεών. Μολονότι η πρόθεση των Αχαιών προβάλλει - όχι, όμως, απρόκλητα - ως πρόθεση κατακτητική, δείχνουν μια πρωτότυπη ιδεολογική ανεκτικότητα. Δεν τη δείχνουν, βέβαια, στην πράξη. Το Ίλιον το αφάνισαν. Αλλά χάρισαν στους Τρώες - η δωρεά αυτή ήταν πολύ πλούσια - τον Αρη, τη Λητώ, την Αφροδίτη, την Αρτέμιδα, τον Απόλλωνα, κρατώντας για τον εαυτό τους την Ήρα, την Αθηνά, τον Ποσειδώνα, τον Ερμή, τον Ήφαιστο. Το περιστατικό τούτο δεν είναι διόλου ασήμαντο. Τον Δία, μάλιστα, τον αφήκαν νά 'ναι λίγο ή πολύ αμέτοχος. Έτσι γεννήθηκε στον κόσμο - αδιάφορο αν μόνο συμβολικά και όχι στην πράξη - η αμεροληψία, εκείνη που πολύ αργότερα, μιλώντας για Έλληνες, Ιουδαίους και βαρβάρους, καθιέρωσε οριστικά ο Απόστολος των Εθνών (στην προς Ρωμαίους επιστολή του) με την περίφημη ρήση του: «ου γαρ έστι προσωποληψία παρά τω Θεώ». Ο Ισραήλ, αντίθετα, ήθελε τον Θεό δικό του. Την αποστολή του την εσυνειδητοποίησε βάζοντας τον Θεό να μιλάει αδιάκοπα για τον «λαό του», τον εκλεκτό του λαό.

Το ξεκίνημα, λοιπόν, του Ισραήλ ήταν βασικά διαφορετικό από το ξεκίνημα των Ελλήνων. Κι ήταν, ως ένα σημείο, ευκολώτερο να διατηρήσει τη συνοχή του μες στους αιώνες ο κλειστός λαός των Ιουδαίων παρά το γένος των Ελλήνων, που είχε ανοικτές τις θύρες της ζωής και τις πύλες του πνεύματος. Αλλά ήταν κι ανάγκη για τον Ισραήλ να μείνει κλειστός. Αιχμαλωσίες, μετοικεσίες, διασπορά, κατατρεγμοί σε ξένες χώρες, όλ' αυτά θα οδηγούσαν στον αφανισμό του, αν δεν έμενε πολύ κλειστός και αν δεν πίστευε ότι ο Θεός είναι μόνο δικός του.

Υπάρχουν, τάχα, αναλογίες μεταξύ της διασποράς των Ιουδαίων και της διασποράς των Ελλήνων; Κάποιες ναι, όχι όμως πολλές. Οι δύο λαοί είναι, χωρίς άλλο, οι μόνοι που έδειξαν χιλιάδων ετών αντοχή, ζώντας σε ξένες χώρες, σε άξενους τόπους. Και ήταν - και είναι - λαοί αριθμητικά μικροί. Στο σημείο τούτο συγγενεύει, επίσης, η μοίρα τους.

Ποτέ δεν πρόβαλαν με την βουή μεγάλων ποταμών που ανοίγουν πλατιές κοίτες, όπως άνοιξαν οι Γερμανικοί λαοί από τον καιρό του Ιουλίου Καίσαρος ή οι Άραβες, με τη ρομφαία του Ισλάμ από τον Ζ' αιώνα και πέρα. Κι αυτή ακόμα η θριαμβευτική πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου προς Ανατολάς ήταν πορεία ολίγων Ελλήνων μέσα στο ασιατικό χάος τεράστιων χωρών. Ένα είδος διασποράς ήταν και η «ανάβασις» του Αλεξάνδρου. Αλλά δεν ήταν, βέβαια, η πιο χαρακτηριστική ενέργεια του Ελληνικού Γένους. Χαρακτηριστικές - τυπικές για τον Έλληνα - ήταν οι δύο μορφές διασποράς. Πρώτη η οργανωμένη, με ορμητήριο τη μητρόπολη των αποίκων. Δεύτερη η ατομική που έκαμε τον Έλληνα να ξενιτεύεται μόνος, είτε να περιοδεύει χώρες βαρβάρων, όπως ο Σόλων ή ο Εκαταίος ή και ο Ηρόδοτος (ο τελευταίος μπήκε στο τέλος και σε οργανωμένη ομάδα αποίκων), είτε και να μεταθέτει οριστικά την έδρα του και να επιβάλλει την παρουσία του στο περιβάλλον των Μεγάλων Βασιλέων ή σε ένδοξους οίκους Ρωμαίων ή στη Φλωρεντία των Μεδίκων ή στο Βατικανό ή πλάι σε Ισπανούς καρδιναλίους ή στην αυλή των Τσάρων. Στις περιπτώσεις αυτές δεν επέβαλε τον εαυτό του ο Έλλην ως έμπορο ή τραπεζίτη, αλλά ως σοφό διδάσκαλο ή ως πολιτικό νου ή και ως γενναίο στρατιώτη.

Στη διασπορά των Ιουδαίων - στο μέγα αυτό δράμα που έχει το δικό του μεγαλείο, τον δικό του πόνο, αλλά και τα δικά του σκοτεινά χαρακτηριστικά - δεν βρίσκει αντίστοιχα φαινόμενα ούτε η αποικιακή ούτε η ατομική διασπορά των Ελλήνων.

Στο φαινόμενο της αποικιακής διασποράς υπάρχουν αναλογίες μεταξύ Ελλήνων και Φοινίκων ή και νεώτερων ευρωπαϊκών λαών, των Άγγλων, των Ισπανών, των Ολλανδών, των Πορτογάλων. Οι λαοί αυτοί ίδρυσαν, όπως οι Έλληνες, πόλεις, κέντρα πολιτισμού, μακριά από τις βάσεις και τον λαϊκό κορμό τους, ίδρυσαν θαυμάσιες, γερές σκάλες που έκαμαν τις θάλασσες και τις ηπείρους (στην αρχαιότητα τις τρεις, στην νεώτερη εποχή όλες) να υπαχθούν στην αριστοτεχνική κλιμάκωση που επήγασε από τη σκέψη και την τόλμη των γενναίων ποντοπόρων. Οι Φοίνικες, βέβαια, έσβησαν, χάθηκαν. Οι Έλληνες, ιδρύοντας πόλεις, όπως η Νεάπολις, οι Συρακούσες, η Μασσαλία, το Βυζάντιο, η Αλικαρνασσός, η Έφεσος, η Σμύρνη, η Μίλητος, η Σαλαμίς και η Πάφος της Κύπρου, η Αλεξάνδρεια, η Κυρήνη, η Πτολεμαΐς της Κυρηναϊκής αφήκαν οριστικά τη σφραγίδα τους στην πρώτη ιστορική οικουμένη που εγνώρισε ο άνθρωπος, και δεν έπαψαν - λίγοι, αλλά άκαμπτοι και άφθαρτοι, να διεκδικούν την παγκόσμια παρουσία τους. Και πρέπει να παρατηρήσω ότι, αν τους Φοίνικες τους ξεπέρασαν σε ιστορική αντοχή, ξεπέρασαν και όλους τους νεώτερους λαούς στην καθαρότητα του νοήματος της αποικιακής διασποράς. Η εγκατάσταση των Ελλήνων στις εκβολές του Ροδανού ή στη Μαύρη Θάλασσα δεν είχε καμμιά σχέση με ό,τι ονομάζουμε ιμπεριαλισμό. Μπορεί νά 'ταν ιμπεριαλιστική η πολιτική των Αθηναίων απέναντι άλλων Ελλήνων, των Σαμίων ή των Συρακούσιων, αλλά η κίνηση των Ελλήνων γενικά προς τα άκρα του τότε προσιτού κόσμου δεν είχε, ούτε πήρε ποτέ, χαρακτήρα ιμπεριαλιστικό. Των νεώτερων λαών η αποικιακή εξάπλωση στον κόσμο, είχε, αντίθετα, ή πήρε με τον καιρό, το ύφος του ιμπεριαλισμού. Έτσι, στην περίπτωση των Ισπανών ή των Άγγλων διαπιστώνουμε τη διασταύρωση των μεθόδων των Ελλήνων και των Ρωμαίων. Το καθαρό ελληνικό νόημα της αποικιακής διασποράς το ενόθευσε λίγο ή πολύ η παράδοση του ρωμαϊκού ιμπεριαλισμού, με τα αγαθά της Pax Romana, αλλά και με τις μοιραίες σκιές της.

Η αποικιακή διασπορά των Ελλήνων είχε κάτι το επικό. Ο Luigi Pareti - στο έργο του «Storia di Roma e del Mondo Romano» - λέει ωραιότατα ότι τον πρώτο κύκλο των αποικιακών εξαπλώσεων των Ελλήνων στα νησιά του Αιγαίου και στις ακτές της Μικράς Ασίας τον έχουν, κατά κάποιον τρόπο, απαθανατίσει οι ωδές της Ιλιάδος, ενώ ο δεύτερος κύκλος της αποικιακής διασποράς - σε πιο μακρινούς τόπους, στον Εύξεινο Πόντο, στη Μαρεώτιδα και στην Κύπρο, στην Ιταλική και Σικελική Δύση, στην Κυρηναϊκή και στη Μασσαλία - βρήκε την ποιητική του έκφραση στην Οδύσσεια. Και ο A. Zarde' - στο βιβλίο του «La Formation du peuple Grec» - λέει ότι «ο περίπλους του Οδυσσέως» δίνει την εικόνα των πρώτων μεγάλων ταξιδιών των Ελλήνων. Η παρατήρηση του Γάλλου σοφού καλύπτει και την περίπτωση ίων ατομικών περιπλανήσεων των Ελλήνων. Η περίπτωση αυτή έχει - εκτός από το επικό νόημα της ομηρικής Οδύσσειας που εμπνέεται από την παλιννόστηση, από την ιδέα της επιστροφής στην Ιθάκη - και κάτι από την «Οδύσσεια» του Νίκου Καζαντζάκη, κάτι από τη δραματική ιδέα του νέου και τελεσίδικου ξενιτεμού.

Από τους αρχαίους χρόνους, ως τα σήμερα, οι Έλληνες φεύγουν μόνοι, όχι μόνο για να περιοδεύσουν, να γνωρίσουν τον κόσμο, να μελετήσουν τα ήθη ξένων λαών και να γυρίσουν πίσω, όπως ο Εκαταίος ή ο Ηρόδοτος ή ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης που έφθασε ως τη Θούλη, αλλά και για να εγκατασταθούν και να επιβληθούν ως άτομα σε ξένες χώρες. Μέμνων ο Ρόδιος, «διαβεβοημένος επί συνέσει στρατηγική», αντιμετωπίζει, ως αρχιστράτηγος των Περσών, και φέρνει σε δύσκολη θέση τον Μέγα Αλέξανδρο. Από τη δύσκολη αυτή θέση έβγαλε τον «αήττητον παίδα» μόνον η τύχη. Ο Μέμνων αρρώστησε και πέθανε «και τη τούτου τελευτή συνετρίβη και τα του Δαρείου πράγματα». Λίγο πριν πεθάνει ο Μέμνων, ο Αθηναίος Εφιάλτης υπερασπίζεται την Αλικαρνασσό κατά του Μακεδόνος και τα τείχη της πόλεως πέφτουν μόνον αφού έπεσε προηγουμένως ο ίδιος. Την ίδιαν ώρα ένας άλλος Αθηναίος - ο Χαρίδημος, «ανήρ θαυμαζόμενος επ' ανδρεία και δεινότητι στρατηγίας» - ήταν στην αυλή του Μεγάλου Βασιλέως. Τέτοια ήταν η δύναμή του - αλλά και τόσο πολύ το πήρε απάνω του - που, «παροργισθείς», μίλησε άσχημα στον Δαρείο· κι αυτός οργίσθηκε ακόμα περισσότερο και τον εθανάτωσε, αλλ' «ευθύς μετενόησε και κατεμέμψατο εαυτόν ως τα μέγιστα ημαρτηκότα». Τα παραδείγματα Ελλήνων που ανήκουν, ως άνδρες πολιτικοί ή στρατηγοί, στην Ιστορία ξένων κρατών δεν είναι λίγα και φθάνουν ως τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Ποιος άλλος λαός έχει να παρουσιάσει, μέσα σε διάστημα χρόνου που υπερβαίνει τους είκοσι αιώνες, τέτοια επίμονη προβολή και επιβολή τέκνων του έξω από τη γη τους, τέκνων ριζωμένων στις παραδόσεις και στην πατρίδα;

Τα παραδείγματα, μάλιστα, Ελλήνων που, ως σοφοί διδάσκαλοι, άνοιξαν δρόμους στη ζωή ξένων λαών, είναι πολύ περισσότερα. Είναι αμέτρητα. Την άνοιξη του 146 π.Χ. ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Αιμιλιανός, κοιτάζοντας μελαγχολικά την Καρχηδόνα που είχε παραδοθεί στο πυρ και στο θάνατο, δεν άνοιξε την καρδιά του παρά μόνο στον Έλληνα Πολύβιο, τον δάσκαλο και φίλο του. Και θυμήθηκε, τότε, ο Αφρικανός ο νεώτερος τους βαρυσήμαντους στίχους του Ομήρου: «έσσεται ήμαρ ότ' αν πότ' ολώλει Ίλιος ιρή...».

Τους θυμήθηκε, γιατί - όπως εξήγησε ο ίδιος στον Πολύβιο - φοβήθηκε ότι και η Ρώμη δεν θα μπορούσε να αποφύγει κάποτε την τύχη της Τροίας και της Καρχηδόνος. Την ώρα που, σφίγγοντας το δεξί χέρι του Πολυβίου, μιλούσε έτσι ο γυιος του νικητή της Πύδνας, ποιος από τους δυο είχε προσφέρει περισσότερα στον άλλον; Στο ωραίο του δοκίμιο «Polybius at Rome» λέει ο T.R. Glover ότι «είναι δύσκολο να πει κανείς ποιος κέρδισε περισσότερο» ο Σκιπίων Αιμιλιανός ή ο Πολύβιος, από τη μεγάλη αυτή φιλία που έδεσε τον έναν πλάι στον άλλον. Βέβαιο είναι, πάντως, ότι ο χθεσινός «ιππάρχης» των Αχαιών που, μετά την ήττα του Περσέως, είχε μεταφερθεί στη Ρώμη ως όμηρος, απεκάλυψε όχι μόνο στον Σκιπίωνα Αιμιλιανό, αλλά και στους Ρωμαίους γενικά, το μέγα νόημα που είχαν οι νίκες τους, εσυνειδητοποίησε μέσα τους τη σχέση της ρωμαϊκής ισχύος με το «μικτό» πολίτευμα της urbs, άνοιξε - με όργανο τη γλώσσα του ηττημένου λαού, την ελληνική - το δρόμο για τη λατινική ιστοριογραφία, ειδικώτερα για τον Τίτο Λίβιο. Και παράλληλα με τον Πολύβιο, ένας άλλος σύντροφος του Σκιπίωνος Αιμιλιανού, ο Παναίτιος, έκαμε τους Ρωμαίους να φιλοσοφούν και άνοιξε το δρόμο για τον Κικέρωνα. Πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου, τέκνα ενός ηττημένου λαού προβάλλουν και επιβάλλονται ως προσωπικότητες, ως πνευματικοί νομοθέτες, στην ίδια τη χώρα των νικητών ή γενικά σε ξένες χώρες. Έτσι ακριβώς άρχισε, ως μοναδικό στην ιστορία φαινόμενο, η διασπορά των Ελλήνων ως ατόμων ταγμένων να επιβληθούν ως διδάσκαλοι και φορείς πανανθρώπινης Παιδείας.

Όταν - στις 26 Ιουνίου του 1452, έναν περίπου χρόνο πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως - πέθανε στο Μυστρά ο Πλήθων, ένας από τους πιστούς του κύκλου του έγραψε, στη «μονωδία» που αφιέρωσε στο νεκρό φιλόσοφο, τα βαρυσήμαντα λόγια: «Διασπαρησόμεθα τε οι των λόγων ερασταί επί την της οικουμένης εσχατιάν». Ναι, «διασπαρησόμεθα». Η λέξη που εχρησιμοποίησε ο Ιερώνυμος (ή Ερμώνυμος) Χαριτώνυμος - ο «Σπαρτιάτης», όπως ονόμαζε τον εαυτό του - συμπυκνώνει μέσα της το βαθύτερο νόημα του Γένους, ενός ολιγάριθμου Γένους που δεν εξαπλώνεται, αλλά διασπείρεται, δεν κατακτά αλλά ανακτά αδιάκοπα τον εαυτό του μες στη συνείδηση μεμονωμένων ατόμων. Το Γένος μας είναι Γένος Ατόμων. Δεν είναι μάζα ή στίφος. Ακόμα και οι εστίες του Γένους αυτού - και δεν έλειψαν ποτέ οι εστίες, ελεύθερες ή υπόδουλες, όπου έμεινε συγκεντρωμένο - ήταν και είναι εστίες μικρές, με στενό «χίντερλαντ», χωρίς πλούσιες πεδιάδες ή στέππες. Οι πιο χαρακτηριστικές εστίες του γένους μας είναι βραχάκια και μικρές εκκλησιές. Ονομάζουμε «μεγαλονήσους» την Κύπρο ή την Κρήτη που μπροστά στις βρετανικές νήσους ή στη Μαγαδασκάρη ή στη Νέα Γουινέα ή στη Σουμάτρα ή στη Φορμόζα είναι μικρά νησάκια. Ονομάζουμε ποταμό τον Ιλισσό που μπροστά στον Μισσισιπή ή τον Δούναβη ή τον Βόλγα δεν είναι ούτε καν ρυάκια. Και όμως, οι φτωχές πηγές του Υμηττού, που στάλα-στάλα μας χαρίζουν το νεράκι τους, επότισαν κι έκαμαν γόνιμο το έδαφος της οικουμένης όσο καμμιά από τις πλούσιες πηγές των μεγάλων ποταμών της γης. Και όταν σκύβεις και κοιτάζεις τα νερά του Αλφειού στην Ολυμπία, η διαύγεια είναι τέτοια που καθρεφτίζονται μέσα τους το πρόσωπο και η ψυχή σου και βλέπεις και τα ολοκάθαρα λιθαράκια στο βάθος. Η φύση γίνεται εδώ πνεύμα. Η διαύγεια των υδάτων είναι η διαύγεια του πνεύματος. Τι μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα νερά του Αλφειού και στη μαυρίλα του Βόλγα ή του Νείλου ή του Μισσισιπή!

Από αυτές τις πηγές και αυτές τις εστίες ξεκίνησαν και ξεκινούν αδιάκοπα, εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια, οι ακούραστοι εκείνοι και τολμηροί που, ως άτομα, επραγματοποίησαν και πραγματοποιούν το μοναδικό ιστορικό φαινόμενο της ελληνικής διασποράς!

Ίσια τραβάει η γραμμή από τον Πολύβιο στον Αδαμάντιο Κοραή. Χίλια πεντακόσια χρόνια μετά το θάνατο του Πολυβίου, Έλληνες του αυτού ύφους, του αυτού τύπου, ξεκινούν - άλλοι από την Κρήτη, άλλοι από τη Θεσσαλονίκη ή τον Μυστρά, άλλοι από την Κωνσταντινούπολη ή την Τραπεζούντα - και επιβάλλονται ως προσωπικότητες στη Φλωρεντία των Μεδίκων, στη Ρώμη των Παπών, στη Βενετία του σοφού τυπογράφου Άλδου Μινουτίου, στο Παρίσι του Guillaume Bude', στην Ισπανία του καρδιναλίου Francisco Ximenes de Cisneros. Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος, που έλαμψε με τη σοφία του στη Φλωρεντία των Μεδίκων, ανεφώνησε κάποτε (η φράση έχει διατηρηθεί μόνο λατινικά: «Ecce, Graecia nosto exsilio transvolavit Alpes»). Εκατό χρόνια αργότερα, πραγματοποιεί στο Τολέδο ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος - γνωστός ως «ο Έλλην», «El Greco» - θαύματα που τον ανεβάζουν στο ύψος των μεγίστων καλλιτεχνικών δημιουργών του κόσμου. Δεν υπάρχει δεύτερος λαός επί της γης, που στο ένα άκρο του ιστορικού διαστήματος δυο χιλιάδων ετών να γνωστοποιεί την παρουσία του μ' ένα Φειδία και στο άλλο άκρο μ' έναν Γκρέκο. Ο ένας ύψωσε το ανάστημα του, μαζί με τον Παρθενώνα, στην καρδιά της Ελλάδος, με τον Περικλή εμπνευστή και φίλο, ενώ ο άλλος, προσφυγόπουλο στη Βενετία του Τισιανού, ύψωσε το ανάστημά του πλάι στις στήλες του Ηρακλέους, στη χώρα Φιλίππου του Β'.

Στάθηκα ιδιαίτερα στο φαινόμενο της διασποράς των Ελλήνων ως πνευματικών δημιουργών, ως διδασκάλων, ως ξεχωριστών ατόμων, σε ξένες χώρες, μακριά από τις εστίες τους, μακριά κι από τις οργανωμένες παροικίες ομογενών. Στάθηκα στο φαινόμενο αυτό, γιατί είναι καταπληκτικό και μοναδικό στην ιστορία. Αποκαλύπτει το ιστορικό νόημα του Γένους μας περισσότερο από κάθε τι άλλο. Στους τελευταίους αιώνες, πρόβαλαν βέβαια και τα τέκνα του Ισραήλ στη διασπορά τους ως άτομα, ως μεγάλοι καλλιτέχνες ή μεγάλοι επιστήμονες, αλλά στη ζωή του λαού αυτού το φαινόμενο τούτο εμφανίζεται ως δευτερογενές. Αφού έμειναν οι Ισραηλίτες της διασποράς, πολλούς αιώνες κλεισμένοι στον εαυτό τους, άρχισαν μόλις μετά τον ΙΗ' αιώνα, μετά τον αιώνα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, να ανοίγουν λίγο-λίγο - στις χώρες ειδικά που έδειξαν απέναντι τους ανεκτικότητα - τα παράθυρά τους και να αφομοιώνουν την Παιδεία που δεν είχε καμιά σχέση με τη δική τους παράδοση. Στην αφομοίωση - και πρωτότυπη αξιοποίηση - ξένων πνευματικών αγαθών έδειξαν από τότε θαυμαστή δεξιοτεχνία, αλλά η περίπτωση αυτή δεν έχει ούτε μακρινή ομοιότητα με την περίπτωση των Ελλήνων. Πρέπει μάλιστα να προσέξουμε και κάτι που είναι πολύ χαρακτηριστικό. Και στις εξαιρετικές και ελάχιστες εκείνες περιπτώσεις που, πριν από τους δύο τελευταίους αιώνες, πρόβαλαν Ιουδαίοι ως καθολικώτερες πνευματικές προσωπικότητες, το φαινόμενο ήταν άρρηκτα συνυφασμένο με την Ελληνική Παιδεία. Η αρχή έγινε ήδη στον Α' μ.Χ. αιώνα. Μια αρχή που άργησε, ύστερα, να 'χει συνέχεια, αλλά που ήταν πολύ χαρακτηριστική. Οι απώτατοι προπάτορες των καθηγητών ιουδαϊκής καταγωγής στα πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής δεν είναι οι προφήτες του Ισραήλ, αλλά ο Φίλων και ο Ιώσηπος που έγραψαν ελληνικά στον Α' μ.Χ. αιώνα και ανήκουν στην, ελληνική γραμματεία. Χίλια εκατό χρόνια αργότερα, ο περίφημος Μαϊμονίδης (Μωϋσής μπεν Μαϊμόν) πήρε από τον Αριστοτέλη - όπως ακριβώς και ο αραβικής καταγωγής σύγχρονός του φιλόσοφος και συμπολίτης του (γεννήθηκαν και οι δύο στην Κορδούη της Ανδαλουσίας) Αβερρόης - τα πνευματικά μέσα που ήταν απαραίτητα για να διαμορφώσει την προσωπικότητα του.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, αναλογία μεταξύ των δύο φαινομένων. Το φαινόμενο της διασποράς των Ελλήνων ως πνευματικών ατόμων, από τον καιρό του Πολυβίου ως τα σήμερα, είναι αυτόνομο, συνδέεται με την ίδια την ουσία του ελληνικού πνεύματος. Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τα τέκνα του Ισραήλ. Ο Mendessohn ή ο Heine ή ο Marx ή ο Einstein έζησαν και αξιοποίησαν μέσα τους χωρίς άλλο τον μεγάλο ηθικό πλούτο των ιουδαϊκών παραδόσεων, αλλά ως δημιουργικά πνεύματα είναι τέκνα όχι του Ισραήλ, αλλά της Ευρώπης. Γενεαλογικά, πρέπει να αναχθούν στην Ελλάδα, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου, λόγος και τέχνη και γνώση έγιναν Παιδεία.

Έτσι ερχόμαστε στο βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ελληνικού Γένους. Πρώτος το επεσήμανε, στο 380 π.Χ., ο Ισοκράτης, ο φίλος και θαυμαστής του μεγάλου βασιλέως της Κυπριακής Σαλαμίνος και επιτίμου πολίτου των Αθηνών Ευαγόρου του Α'. Στον περίφημο «Πανηγυρικό» του διατυπώνει την υπερήφανη σκέψη ότι «Έλληνας» θά 'πρεπε να αποκαλούμε «μάλλον... τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας». Για πρώτη φορά τοποθετήθηκε το κοινό γνώρισμα της Παιδείας παραπάνω από την κοινότητα του αίματος, η συνείδηση παραπάνω από τη φυλή, η ιστορία παραπάνω από τη φύση. Ο λαός που έφθασε στη σύλληψη αυτής της μεγάλης αλήθειας - μιας αλήθεια που, όπως παρατηρεί πολύ σωστά ο Werner Jager στο μέγα έργο του «Παιδεία», έκαμε ακριβώς και τους άλλους λαούς να μπουν στην ιστορία - ήταν αδύνατο να σβήσει, να χαθεί. Αφού ανακάλυψε, με την Παιδεία, το όργανο της αφθαρσίας, ήταν αδύνατο να φθαρεί. Και πριν από τους Έλληνες, υπήρχε στον κόσμο σοφία. Αλλά φιλοσοφία δεν υπήρχε. Υπήρχαν γνώσεις. Αλλά επιστήμη δεν υπήρχε. Υπήρχε τέχνη. Αλλά αισθητική συνείδηση δεν υπήρχε. Μ' άλλα λόγια, δεν υπήρχε Παιδεία. Οι μαθηματικές γνώσεις των Ασσυρίων δεν θα οδηγούσαν ποτέ στη γεωμετρία του Ευκλείδη ή στη γεωμετρία του Einstein. Προϋπόθεση για την εξέλιξη αυτή ήταν ο συνδυασμός εμπειρίας και θεωρίας που είναι καθαρά ελληνικό έργο. Η Παιδεία στηρίχθηκε στην αυτοσυνείδηση του πνεύματος. Και η αυτοσυνείδηση αυτή εκδηλώθηκε ταυτόχρονα και αυτόματα, στην αρχαία Ελλάδα, σ' όλες τις σφαίρες της ζωής. Εκδηλώθηκε στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους - έτσι γεννήθηκαν η «Πόλις», ο «Πολίτης», το «πολίτευμα» - εκδηλώθηκε στη σχέση του ανθρώπου προς τη φύση και του ανθρώπου προς τον εαυτό του - έτσι γεννήθηκε η θεωρητική και η πρακτική (ηθική) διαλεκτική του νου. Αυτή η τελευταία, η διαλεκτική του νου, ήταν η προϋπόθεση για όλα τα άλλα. Αλλά αποκρυσταλλώθηκε συνειδητά και σ' ολόκληρο το βάθος της με τον Πλάτωνα, αφού είχαν όλα τ' άλλα τελειωθεί και όταν, μάλιστα, είχαν αρχίσει να παρακμάζουν.

Το γένος των Ελλήνων που είχε τη μεγάλη δύναμη να ανεβάσει το πνεύμα παραπάνω κι από το «γένος» και να πει, με τα χείλη του Ισοκράτους, ότι η Παιδεία «το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι», το Γένος αυτό ήταν αδύνατο, όπως είπα και προ ολίγου, να χαθεί. Δεν χάθηκε ούτε βιολογικά. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Δεν χάθηκε - αυτό είναι το κρίσιμο και σημαντικό - ως γλώσσα και ως πνεύμα, ως συνείδηση και ως παράδοση. Δεν χάθηκε ποτέ ο Έλλην - ποτέ και πουθενά - ως παρουσία πνευματική, ως νομοθέτης αξιών, ως ηθικό παράδειγμα. Ως δύναμη ιστορική - δύναμη ηθική και στις ώρες τις κακές και σημαδιακές - ήταν αδιάκοπα παρόντες οι Έλληνες. Όχι μόνο δεν απουσίασαν ποτέ από την ιστορία, από το προσκήνιο της ιστορίας, αλλά υποχρέωσαν τη βία της ιστορίας να υποκύψει πάντοτε, έμμεσα ή άμεσα, στο πνεύμα τους. Η ιστορία του κόσμου θά 'ταν μόνο Βία χωρίς τον Έλληνα. Το πνεύμα - ως σοφία ή προφητεία - ζούσε, πριν από τους Έλληνες, αλλά και μετά τους Έλληνες, στους χώρους εκείνους της γης που δεν είχαν επηρεασθεί από την Ελλάδα, έξω από την ιστορία. Με τον Ελληνικό Λόγο, με την Ελληνική Παιδεία, υποχρεώθηκε η βία της ιστορίας να εγκαινιάσει τη μεγάλη διαλεκτική της έριδα με το πνεύμα. Ουσιαστικά, μόνον από τότε υπάρχει αληθινή ιστορία. Όλα τ' άλλα ήταν προϊστορία. Αληθινή ιστορία είναι η άμιλλα μεταξύ Βίας και Πνεύματος. Ύλης και Λόγου. Στο διαλεκτικό αυτό αγώνισμα, οι Έλληνες - ολιγάριθμοι, ασθενέστεροι ως ύλη απέναντι σχεδόν όλων των άλλων λαών - κρατήθηκαν αδιάκοπα στο στίβο ορθοί (ορθοί και ως ηττημένοι) με το πνεύμα τους, με το ήθος τους, με τη δύναμη της ψυχής τους.

Διάφορες φάσεις

Ας ρίξουμε μια ματιά στις διάφορες φάσεις της ζωής του Ελληνικού Γένους μετά τη μεγάλη εποχή που αρχίζει με τα Ομηρικά έπη και κλείνει με την πτώση του ελληνικού χώρου στα χέρια των Ρωμαίων. Τα βήματα που έκαμαν τότε οι Έλληνες, άνοιξαν τον δρόμο για την ανθρωπότητα. Χωρίς τα βήματα εκείνα, θα υπήρχαν λαοί και κράτη, αλλά «Ανθρωπότης» δεν θα υπήρχε.

Όταν έπεσε ο ελληνικός χώρος στην εξουσία των Ρωμαίων, το Ελληνικό Γένος όχι μόνο διατηρήθηκε, αλλά έκαμε τον κατακτητή να υιοθετήσει την Ελληνική Παιδεία. Πρώτη φορά σημειώθηκε ένα τέτοιο γεγονός στην ιστορία. Έπρεπε να υπάρχουν οι Έλληνες για να σημειωθεί. Θύμωνε ο Κάτων ο πρεσβύτερος όταν έβλεπε ότι όχι μόνον οι νεαροί Ρωμαίοι αλλά και πολλοί συγκλητικοί κρέμονταν από τα χείλη Ελλήνων φιλοσόφων. Δεν ήταν όμως και ο ίδιος λίγο ή πολύ, Έλλην; Θα μπορούσε, τάχα, να εκφωνεί τους λόγους που εκφωνούσε, αν δεν είχαν προηγηθεί η Ελληνική Πόλις και η Ελληνική Παιδεία; Όταν θέλησε ένας συγκλητικός να βρίσει τον Κικέρωνα, τον ονόμασε «Γραίκουλο». Χωρίς να το θέλει, τον εκολάκευσε. Ο Κικέρων - όπως και τόσοι άλλοι, ο Οβίδιος, ο Οράτιος, ο Βεργίλιος - επισκέφθηκε τις σχολές των Αθηνών και θέλησε ο ίδιος να θεωρείται Έλλην στο πνεύμα του. Έδειξε ιδιαίτερη στοργή και απέναντι των Ελλήνων της Κύπρου. Τέτοια ήταν η επιβολή του Ελληνικού πνεύματος στη Ρώμη, ώστε βρέθηκαν Ρωμαίοι που προτίμησαν να γράψουν ελληνικά παρά λατινικά. Όχι μόνον ο Αιλιανός, αλλά και ο αυτοκράτωρ Μάρκος Αυρήλιος.

Αφομοίωση του Χριστιανισμού

Αν δεν νικήθηκε το ελληνικό πνεύμα από τον κατακτητή Ρωμαίο, μπορούσε να νικηθή από τον Χριστιανισμό. Η «Αποκάλυψις» μπορούσε νά 'ναι κίνδυνος για την γνώση, την παιδεία, τον φιλοσοφικό λόγο. Εδώ έδειξε το Ελληνικό γένος την πιο μεγάλη του δύναμη. Κατόρθωσε να αφομοιώσει τον Χριστιανισμό, τον πρόβαλε με την ελληνική γλώσσα, και τις ίδιες περίπου ημέρες που ο Ιουλιανός ενόμιζε ότι, για να διασωθεί η Ελλάς έπρεπε να εγκαταλειφθεί ο Χριστιανισμός και να κτυπηθούν οι «Γαλιλαίοι» (όπως ονόμαζε τους Χριστιανούς), ο παλαιός συμφοιτητής του Μέγας Βασίλειος έγραφε την περίφημη πραγματεία του «Προς τους νέους», όπου παραλληλίζει και διασταυρώνει τη διδασκαλία του Ιησού με τους «ελληνικούς λόγους», καθώς και με το ήθος του Σωκράτους, του Ευκλείδου, ακόμα και του Περικλέους.

Η βυζαντινή αυτοκρατορία

Η βυζαντινή αυτοκρατορία εγκαινιάσθηκε ως ρωμαϊκό πολιτειακό σύστημα και ως λατινικό γλωσσικό καθεστώς. Μέσα σε ελάχιστο διάστημα χρόνου, το Ελληνικό Γένος, υπόδουλο στους Ρωμαίους επί πεντακόσια περίπου χρόνια, πραγματοποιεί έναν ιστορικό άθλο που δεν συγκρίνεται με τίποτε ανάλογο στον κόσμο. Χωρίς να εξεγερθεί και να επαναστατήσει, με μοναδικά όπλα το πνεύμα και τη γλώσσα, μετατρέπει ομαλά και αβίαστα το ρωμαϊκό κράτος, που δεν έπαψε να ονομάζεται «ρωμαϊκό» και ως την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, σε κράτος ελληνικό. Τα χίλια χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας είναι χίλια χρόνια νέας εντονώτατης ελληνικής ιστορίας, νέων θαυμαστών επιτευγμάτων της ελληνικής ψυχής. Εκτός από όλα τ' άλλα επιτεύγματα του ελληνικού Βυζαντίου, ολόκληρος κόσμος λαών - των σλαυικών λαών - εισάγεται με την καθοδήγηση Ελλήνων Χριστιανών, στο χώρο της ιστορίας.

Η δουλεία

Φθάνει η κακή ώρα και το Ελληνικό Γένος υποδουλώνεται στους Τούρκους. Επεσήμανα ήδη τη δράση των Ελλήνων εκείνων, που, ως άτομα, ως φορείς Παιδείας, έφυγαν (άρχισαν να φεύγουν και πριν από την άλωση) και σκόρπισαν στη Δύση. Ας δούμε όμως και τι έγινε στις υπόδουλες εστίες του Γένους. Δεν έπαψε ούτε μια στιγμή να ανασαίνει έντονα η Ελληνική Ψυχή. Οι υπόδουλοι Έλληνες, άλλοτε συνδυάζοντας τη δράση τους με τους Δυτικούς ή τους Ρώσους, άλλοτε όμως και αυτόνομα, καταφεύγοντας στα βουνά τους, προκαλούν σχεδόν αδιάκοπα, σε διάστημα χρόνου που άλλους λαούς θα τους είχε κάμει να ξεχάσουν την ιστορική τους ύπαρξη, την προσοχή ολόκληρης της Ευρώπης. Ο Friedrich Holderlin, στα τέλη του ΙΗ' αιώνα, πλάθει με την ωραία φαντασία του ένα Νεοέλληνα ήρωα -τον Υπερίονα - και, συνδυάζοντας τον με τα γεγονότα του 1768, τον εμφανίζει ν' απελευθερώνει αυτός το Ναυαρίνο και να προχωρεί προς το Μυστρά μ' ένα ελληνικό κράνος στην κεφαλή του. Με πολλούς πρωτότυπους τρόπους σημειώνει την παρουσία του το Ελληνικό Γένος μέσ' στο χώρο της δουλείας του. Τα καράβια των Ελλήνων γίνονται αρμάδα ελευθερίας. Το «κρυφό σχολειό» - μια θαυμαστή επινόηση του αδούλωτου πνεύματος του δουλωμένου Γένους - μεταβάλλει την τρεμουλιαστή φλόγα του κεριού ή του κανδηλιού σε πυρσό Παιδείας. Τα μοναστήρια γίνονται οχυρά της ελληνικής ψυχής. Το εμπόριο θραύει τα δεσμά της δουλείας και καταργεί τα σύνορα του υπόδουλου Γένους με τους άλλους λαούς και τις άλλες χώρες. Να επιβληθεί το ελληνικό πνεύμα στον κατακτητή, όπως είχε επιβληθεί στους Ρωμαίους, αυτό δε μπορούσε, βέβαια, να γίνει. Οι Τούρκοι δεν είχαν την προδιάθεση να υιοθετήσουν την ελληνική Παιδεία, που τώρα πια ήταν και χριστιανική. Ο πορθητής Μωάμεθ, που ήξερε καλά ελληνικά, ήταν πρόθυμος - φιλοδοξώντας να εμφανισθεί στην ιστορία ως φυσικός διάδοχος των Ελλήνων αυτοκρατόρων - να προχωρήσει και ως εκεί. Και τον βοήθησε ο πατριάρχης Γενάδιος, ο πρώτος εθνάρχης των υπόδουλων Ελλήνων. Του έκαμε ακόμη και χριστιανική κατήχηση σε άπταιστα ελληνικά. Αλλά το πείραμα δεν μπορούσε να ευοδωθεί. Οι Έλληνες, όμως, κατόρθωσαν κάτι άλλο. Έγιναν ως άτομα, ως προσωπικότητες, απαραίτητοι στον κατακτητή. Έλληνες γίνονται σύμβουλοι των Σουλτάνων και παίρνουν τον υψηλό τίτλο του Μεγάλου Διερμηνέως. Λίγο αργότερα, γίνονται ηγεμόνες των παραδουνάβιων περιοχών μέσ' στην οθωμανική αυτοκρατορία άνδρες που η καταγωγή τους ήταν από το Αιγαίο. Ας θυμηθούμε επίσης ότι έπαρχος σε παραδουνάβια ηγεμονία ήταν σε μια περίοδο του ΙΗ' αιώνα ο Θεσσαλός Ρήγας ο Βελεστινλής. Τα Βαλκάνια είχαν σε μεγάλο βαθμό εξελληνισθεί, δηλαδή προσαρμοσθεί λίγο ή πολύ στον πνευματικό νόμο του ενός από τους πολλούς υπόδουλους λαούς, του λαού ακριβώς εκείνου που αριθμητικά και βιολογικά μειονεκτούσε. Η Ελληνική γλώσσα και Έλληνες λειτουργοί της Εκκλησίας έκαμαν τους Βουλγάρους να διατηρήσουν τη συνοχή τους. Αλβανοί έγιναν Έλληνες, αφομοιώθηκαν ως μεγάλες συμπαγείς κοινότητες από το Ελληνικό στοιχείο, ενώ το αντίστροφο φαινόμενο είναι άγνωστο.

Η Εθνεγερσία

Έτσι δεν μπορούσε παρά να σημάνει και η ώρα του '21, είτε είχε προηγηθεί η Γαλλική Επανάσταση, είτε όχι. Είναι δείγμα δουλικής υπακοής σε ξένα - στο βάθος ανθελληνικά - θεωρητικά κατασκευάσματα η προσπάθεια αναγωγής του '21 σε κοινωνικά αίτια, στην αστική τάξη και σε υλιστικές νομοτέλειες. Το '21 ήταν καθαρά ελληνικό γεγονός, όπως και ο Μαραθών. Τριακόσια χρόνια συνέχεια πριν από την Γαλλική επανάσταση, που μόνο περιστασιακά επηρέασε τον Ρήγα, όπως τον επηρέασε και η μορφή του Βοναπάρτη, δεν είχαν πάψει οι Έλληνες ούτε στιγμή να προετοιμάζονται για τη μεγάλη ημέρα, να εξεγείρονται ή να υπονομεύουν τον κατακτητή. Όση σχέση είχε αργότερα το Αρκάδι με κοινωνικά αίτια, άλλη τόση είχε το Μεσολόγγι. Το '21 ήταν το πλήρωμα Ελληνικού χρόνου. Αλλά το ελληνικώτατο αυτό γεγονός έγινε - κι' αυτό είναι επίσης θαυμαστό - γεγονός πανευρωπαϊκό. Το '21 ήταν η πρώτη μεγάλη ρωγμή στην Ιερά Συμμαχία. Και με την Ελληνική Επανάσταση εγκαινιάσθηκε, σ' ολόκληρη την Ευρώπη, ο αιώνας των εθνοτήτων. Δεν υπάρχει στην ιστορία των Ελλήνων μεγάλη ώρα που να μην είχε ταυτόχρονα πολύ ελληνικό χαρακτήρα και μεγάλη παγκόσμια σημασία.

Ο 20ός αιώνας

Θα σταθώ τώρα λίγο περισσότερο στον αιώνα μας. Είναι ο αιώνας που έκαμε την ιστορία κυριολεκτικά παγκόσμια, πανοικουμενική σε σχέση με τον πλανήτη μας. Πάει μάλιστα να την κάνει - αλλά κάποιο απρόβλεπτο όριο θα σταματήσει κάποτε και κάπου την ανέγερση του νέου πύργου της Βαβέλ - υπερπαγκόσμια, διαστημική. Το φυσικότερο θά 'ταν, σ' έναν τέτοιον αιώνα, οι μικροί λαοί νά 'χουν γίνει μικρότεροι. Οι διαστάσεις άλλαξαν ριζικά. Άλλες δυνατότητες θά 'πρεπε νά 'χει σε σχέση με τη Μεσόγειο το ολιγάριθμο ελληνικό Γένος, άλλες σε σχέση με την Ευρώπη, και άλλες σε σχέση με ολόκληρη την υδρόγειο σφαίρα. Και όμως, το Ελληνικό Γένος αγνόησε το νόμο των ποσοτικών αναλογιών. Οι ηγέτες της σημερινής Κίνας - με τη νεοπλουτική νοοτροπία ανθρώπων που, περιφρονώντας την προαιώνια σοφία της Ασίας, υιοθέτησαν μηχανικά την υλιστική επιστήμη της Ευρώπης, χωρίς να μπορούν και να την ελέγξουν με τα ευρωπαϊκά (δηλαδή, ελληνικά) κριτήρια του πνεύματος - απειλούν τον κόσμο με την προειδοποίηση ότι σε λίγα χρόνια ο λαός τους θά 'χει φθάσει στο ένα δισεκατομμύριο κορμιά. Ας την προσέξουν την προειδοποίηση αυτή η Σοβιετική Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε το δικαίωμα να την προσέξουμε. Αν πρόσεχαν οι Έλληνες τα υλικά κριτήρια των αριθμών, όχι μόνο στον αιώνα μας θα είχαν παραιτηθεί από κάθε αυτόνομη ιστορική αποστολή, αλλά και σ' αυτόν ήδη τον Ε' π.Χ. αιώνα θά 'πρεπε να είχαν θεωρήσει μάταιο ν' αντισταθούν στα αναρίθμητα ασιατικά στίφη των Περσών. Και δεν έλειψαν ποτέ - ούτε τότε, ούτε ως τα σήμερα - Έλληνες που νόμισαν ότι ήταν προτιμότερο να προσκολληθεί το ολιγάριθμο Γένος μας σε μεγάλες μάζες λαών, να υπηρετήσει τη δική τους ιστορική αποστολή και να χαθεί, έτσι, μέσα τους. Θα 'ταν κι αυτό - δηλαδή, το νά 'ρθουν οι «βάρβαροι» του Καβάφη και να δοθούμε εκούσια σ' αυτούς, ανοίγοντας μόνοι μας τις πύλες - «μια κάποια λύση». Θά 'ταν μια λύση άνετη, αλλά μικρή. Και το Γένος μας δεν διάλεξε, στην κρίσιμη ώρα, ποτέ την άνετη λύση, τη μικρή, έστω κι αν όσοι την προτείνουν εκάστοτε έχουν αρκετή δόση λογικής στα επιχειρήματα τους.

Στον αιώνα μας βρεθήκαμε συχνά - και βρισκόμαστε - μπροστά στο δίλημμα. Και προτιμήσαμε, τουλάχιστον ως την ώρα αυτή, τη δυσκολότερη λύση, όχι την άνετη και τη μικρή. Δεν εννοώ τους Βαλκανικούς πολέμους ή τη στάση μας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ή την ένδοξη, αλλά στο τέλος φοβερή, δοκιμασία μας στην Μικράν Ασία. Η δεκαετία εκείνη - 1912-1922 - έδωσε στο Γένος μας την ευκαιρία να αξιοποιήσει, σε υψηλό βαθμό, τις αρετές του, να δείξει (ειδικώτερα, από το 1915 ως το 1922) και τις εξίσου έμφυτες αδυναμίες του, αλλά κρίσιμα ιστορικά διλήμματα δεν παρουσίασε. Δραματικές πολιτικές εμπλοκές, που είχαν ποικίλες αιτιολογίες, έδωσαν, μετά το 1915, την εντύπωση ότι υπήρχαν βασικά ιστορικά διλήμματα, αλλά στο βάθος δεν υπήρχαν. Απόδειξη παρέχει το γεγονός ότι, μετά το 1920, συνεχίσθηκε η πολιτική που είχε προηγηθεί, συνεχίσθηκε - με μεγαλύτερη μάλιστα ένταση - η μικρασιατική εκστρατεία. Κάτι άλλο, λοιπόν, έφταιξε. Δίλημμα δεν είχε παρουσιάσει τότε η ίδια η ιστορία. Δεν θα επιμείνω περισσότερο στο κεφάλαιο αυτό της ζωής του Γένους μας, που έκλεισε με τη φοβερή εκρίζωση του μικρασιατικού Ελληνισμού και με άλλα τραγικά γεγονότα. Δεν έπαυσε η μνήμη όλων μας να είναι ευπαθής - ή και εμπαθής - και σέβομαι το πάθος και τον πόνο ή ακόμα και το πείσμα της μιας και της άλλης πλευράς.

Το 1940

Δίλημμα μπορούσε ιστορικά να γεννηθεί στις 28 Οκτωβρίου του 1940. Στην Ευρώπη δεν υπήρχε κανένα πια ηπειρωτικό μέτωπο πολέμου. Η ενδοξότερη ηπειρωτική αντίπαλος της Γερμανίας, η Γαλλία, είχε πέσει. Η Σοβιετική Ένωση εξακολουθούσε νά 'ναι σύμμαχος της Γερμανίας. Η εκκένωση της Δουνκέρκης ήταν κατόρθωμα, αλλά κι ένα προηγούμενο που έδειχνε καθαρά ότι ούτε δύο βήματα από τις μητροπολιτικές ακτές της δεν μπορούσε η Μεγάλη Βρετανία να κρατήσει ένα προγεφύρωμα. Η περίπτωση της Δανίας, μιας χώρας υψηλού ηθικού πολιτισμού που βρέθηκε μπροστά σε ιδιότυπες περιστάσεις και δεν πρόλαβε καν να διαλέξει τη μια ή την άλλη στάση, μπορούσε να παραπλανήσει τους Έλληνες και να τους κάμει να νομίσουν ότι με κάποιον ανάλογο τρόπο θά 'ταν δυνατόν να παρακαμφθεί το δίλημμα μεταξύ θυσίας και υποταγής. Και όμως, η Ελλάς - η μικρή, η αδύνατη - δεν επηρεάσθηκε από κανένα αντικειμενικό περιστατικό. Όλα τα αντικειμενικά περιστατικά έπρεπε να την είχαν κάμει να συμβιβασθεί. Αλλά σκέφθηκε ότι, εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια, έχει αυτόνομη ιστορική αποστολή. Και έγινε το Θαύμα. Όταν παραμερίζει ο Έλλην τα αντικειμενικά περιστατικά που του λεν ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε, γίνεται και το αδύνατο. Οι μήνες που κράτησε η Ελλάς ολομόναχη το μοναδικό ηπειρωτικό μέτωπο στην Ευρώπη, ήταν η συγκλονιστική κοσμοϊστορική απόδειξη ότι ποτέ δεν θα γίνουν περιττοί στον κόσμο και οι λίγοι ως αυτοτελής ιστορική μονάς. Κι' αυτό τάχθηκαν να το δείξουν, στον αιώνα της υπερτροφικής τεχνικής και των μεγάλων μαζικών δυνάμεων, μόνον οι Έλληνες. Πέρ' από την παγκόσμια ηθική σημασία του, το γεγονός τούτο είχε, στο έτος 1941, ένα συγκεκριμένο πρακτικό αποτέλεσμα που η αξία του είναι ανυπολόγιστη. Υποχρεώθηκε ο Χίτλερ να αναβάλει την επίθεση κατά της Ρωσίας τόσες εβδομάδες όσες αρκούσαν για να μην πέσει η Μόσχα.

Δεν έπαψαν οι Έλληνες και μετά τον Απρίλιο του 1941 να σημειώνουν, σε πολύ υψηλό ηθικό επίπεδο, την ιστορική παρουσία τους. Αλλά δεν έχω το δικαίωμα να πω ότι αυτό ήταν κάτι το ξεχωριστό. Σ' όλες τις κατεχόμενες χώρες, από τη Γαλλία ως την Πολωνία, και από τη Νορβηγία ως την Ελλάδα, οι λαοί έγραψαν σελίδες ηρωισμού. Το μοναδικό και ξεχωριστό έγινε στις 28 Οκτωβρίου του 1940. Και ό,τι πρέπει να θεωρηθεί πάλι ως κάτι το μοναδικό ήταν, μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, η φοβερή αιματηρή δοκιμασία που έληξε τον Σεπτέμβριο του 1949. Από οποιαδήποτε σκοπιά κι αν εξετάσει κανείς τη δοκιμασία αυτή - και υπάρχουν δυο βασικές, ίσως όμως και άλλες, σκοπιές στον κόσμο -, δε μπορεί παρά να αναγνωρίσει ότι και στην περίπτωση αυτή ήταν το ολιγάριθμο Ελληνικό Γένος ο αμνός που τάχθηκε να άρη τας αμαρτίας του κόσμου. Σταυρώθηκε πάλι. Αλλά και αναστήθηκε πάλι.

Κι ας φθάσουμε τώρα στο 1955. Ό,τι άρχισε, τότε, να διαδραματίζεται εδώ στην Κύπρο ανήκει, επίσης στην κατηγορία εκείνη των ιστορικών πράξεων που συνδυάσθηκαν με μέγα δίλημμα. Μια φούχτα Ελλήνων αποφάσισε ν' αντιπαραταχθεί σε μιαν αυτοκρατορία. Θα μπορούσαν κάλλιστα να σκεφθούν οι Έλληνες αυτοί την υλική τους άνεση που ως κάτοικοι βρετανικής αποικίας την είχαν εξασφαλίσει. Θα μπορούσαν επίσης να σκεφθούν ότι είναι μάταιο να πάρουν στα χέρια τους, στον αιώνα της τόσο εξελιγμένης πολεμικής τεχνικής, την σφενδόνη του Δαυίδ. Και όμως την πήραν. Και στις 6 Δεκεμβρίου του 1955, ένα από τα εκλεκτότερα πνεύματα του αιώνα μας, ο άτυχος Albert Camus, έγραφε, στο περίφημο άρθρο του «L' Enfant Grec», ένα άρθρο που του είχε εμπνεύσει η καταδίκη του Καραολή, ότι οι Έλληνες είναι ο ένας από τους λαούς, «dont l' Europe barbare aura besoin demain pour se refaire une civilisation».

Η ιστορία του Ελληνικού Γένους είναι, από τις αρχές της, δηλαδή από τις αρχές της ιστορίας του κόσμου, ως τα σήμερα, μια εποποιία. Αλλά το τίμημα της εποποιίας είναι βαρύ. Και δεν μπορούσε παρά νά 'ναι βαρύ. Το Γένος μας είναι βαρύτιμο. Η διαπίστωση αυτή δεν πρέπει να γεννάει αλαζονεία. Γέννησε, βέβαια, κατά το δεύτερο ήμισυ του ΙΘ' αιώνα κάποιο στόμφο, κάποια μεγαλοστομία. Θα την είχαν αποφύγει κι αυτήν οι κατά τα άλλα συμπαθείς και ευσυνείδητοι λόγιοι της περιόδου εκείνης, αν είχαν προσέξει περισσότερο τη φωνή του Σολωμού, μια φωνή συνεσταλμένη, γνησιώτατα ελληνική, φωνή «απ' τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά». Η Ελληνική Δόξα δεν φορεί στην κόμη της άλλο στεφάνι παρά εκείνο που είναι «καμωμένο από λίγα χορτάρια».

Και το καταλάβαμε οι Έλληνες καλά, όταν στον αιώνα μας άρχισαν οι νέες μεγάλες δοκιμασίες. Η ιστορία μας εξακολουθεί να είναι μια μεγάλη εποποιία, αλλά μια εποποιία που πληρώνεται αδιάκοπα με δάκρυα και αίμα, και δεν επιτρέπει μεγαλοστομίες και αλαζονεία.

Τι είναι εκείνο που έκαμε δυνατή τη διάρκεια αυτής της εποποιίας; Όλοι οι ιστορικοί λαοί έχουν να επιδείξουν πράξεις επικού μεγαλείου. Στην περίπτωση, όμως του Ελληνικού Γένους είναι ο χρόνος - ο χρόνος των τριών χιλιάδων ετών - που μας υποχρεώνει να θέσουμε το ερώτημα. Και κάτι άλλο είναι το θαυμαστό. Οι Έλληνες - ο μόνος λαός που γράφει αδιάκοπα, τρεις χιλιάδες χρόνια, ωδές ενός ανεξάντλητου έπους - είναι λίγοι, είν' ένας από τους μικρότερους λαούς του κόσμου. Ούτε η υλική δύναμη του αριθμού ευνόησε το Ελληνικό Γένος, ούτε άλλες υλικές προϋποθέσεις του ήταν ευνοϊκές. Δεν ευνοήθηκε ούτε από τη γεωγραφική του θέση. Στενή ηπειρωτική βάση και νησιά είναι οι κοιτίδες του. Σ' ένα σταυροδρόμι ζει ανέκαθεν ο βασικός του κορμός. Ακριτικό φυλάκιο είναι η χώρα του.

Μόνο στη δύναμη του Ελληνικού πνεύματος - στη συνοχή και τη συνέχεια που εξασφάλισε το πνεύμα του λαού που πρώτος εγέννησε την ιδέα της Παιδείας - μπορούμε να αποδώσουμε το γεγονός ότι, εις πείσμα όλων των υλιστικών ερμηνειών της ιστορίας, τόσο λίγοι άνθρωποι κατόρθωσαν, σε τόσο μέγα διάστημα χρόνου, νά 'ναι αδιάκοπα παρόντες ως μονάς αυτόνομη και με παγκόσμια συνάμα ακτινοβολία. Έτσι επιστρέφω σε όσα επεσήμανα πριν επιχειρήσω την επισκόπηση των φάσεων της ιστορικής ζωής του Ελληνικού Γένους. Και θα κλείσω με μια σύνθεση.

Παιδεία και πνεύμα

Δύο βασικά στοιχεία συνθέτουν το ιστορικό νόημα του Ελληνικού Γένους. Δύο στοιχεία που είναι αλληλένδετα. Το ένα είναι το πνεύμα που έγινε πηγή Παιδείας. Αν χάσουμε τη συνείδηση του πνεύματος αυτού ως Ελληνικού πνεύματος, και το ανταλλάξουμε με τα διάφορα βιομηχανικά υποπροϊόντα της επιστήμης που επήγασε από την Ελλάδα, με τα διάφορα «ερζάτς» που κατασκευάσθηκαν σε φάμπρικες μαζικής παραγωγής, θα πάψουμε αργά ή γρήγορα νά 'μαστε Έλληνες. Εμείς οι λίγοι - οι τόσο λίγοι ανάμεσα σε ωκεανούς λαών - θα διατηρηθούμε μόνο και μόνον αν, με ανοιχτή βέβαια τη σκέψη και την καρδιά μας απέναντι όλων, κρατήσουμε το πνεύμα μας ελληνικό, δηλαδή ελεύθερο και ανεκτικό, μακριά από τα δεσμά οποιωνδήποτε κρατικών και κοινωνικών δογμάτων. Ο λαός που εγέννησε την Παιδεία ως Παιδεία Ελευθερίας θα διατηρηθεί και στο μέλλον, όπως διατηρήθηκε στο παρελθόν, αν μείνει πιστός στην ελληνικώτατη αρχή της Παιδείας αυτής, δηλαδή στην ελευθερία του πνεύματος.

Το δεύτερο στοιχείο που, μαζί με το πνεύμα ως πηγή Παιδείας, συνθέτει το ιστορικό νόημα του Ελληνικού Γένους, προκύπτει άμεσα από τη συνείδηση ότι υπακούουμε στο πνεύμα και όχι σε υλικές σκοπιμότητες. Όποιος έχει τη συνείδηση αυτή είναι έτοιμος για τη μεγάλη θυσία. Το δεύτερο λοιπόν στοιχείο που προσδιορίζει βασικά το Ελληνικό Γένος είναι η προθυμία για τη μεγάλη θυσία. Στα τρεις χιλιάδες χρόνια διατηρηθήκαμε - εμείς οι λίγοι, οι αδύνατοι, οι συχνότατα άστεγοι και ακάλυπτοι - μόνο και μόνο γιατί, έχοντας τη συνείδηση ότι υπερασπίζουμε ένα αγαθό μεγαλύτερο από τα πλουσιώτερα υλικά αγαθά, το αγαθό του Ελληνικού Πνεύματος, δεν επάψαμε να κάνουμε θυσίες που έγιναν παγκόσμια παραδείγματα. Οι θυσίες αυτές είναι, από τους αρχαίους χρόνους, ομαδικές, αλλά και συνυφασμένες κάθε τόσο με μερικά άτομα που τα ονόματα τους έγιναν παγκόσμια σύμβολα. Όπως ανάδειξε το Ελληνικό Γένος, στις κοιτίδες του και στη διασπορά του, προσωπικότητες μεγάλης πνευματικής αυθυπαρξίας, έτσι ανάδειξε, παράλληλα μ' αυτές, άτομα που με το ηρωικό ήθος τους ανέβηκαν στην κορυφή εκείνη, όπου η θυσία γίνεται φάρος για το λαό τους και για την ανθρωπότητα.

Με τον Ονήσιλο της Κύπρου και τον Λεωνίδα των Θερμοπυλών γεννήθηκε στην ιστορία του κόσμου η θυσία ως ιδέα, ως πέρα για πέρα συνειδητή ιστορική πράξη. Από τον Ονήσιλο και τον Λεωνίδα ως τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, και από τον μάρτυρα και ήρωα της πύλης του αγίου Ρωμανού ως την Ελληνίδα της Κύπρου Μαρία Συγκλητική, τον Ρήγα Φεραίο, τον Αθανάσιο Διάκο, τον ηγούμενο της μονής του Αρκαδίου, τον Χρυσόστομο της Σμύρνης και τον Αυξεντίου, αναρίθμητοι είναι οι Έλληνες ήρωες και μάρτυρες που, ως ισχυρότατοι κρίκοι, συγκροτούν και συγκρατούν αδιάσπαστη τη χρυσή αλυσίδα του Ελληνικού Γένους. Η αλυσίδα αυτή άνθεξε τρεις χιλιάδες χρόνια. Ας μη παραμελήσουμε την ποιότητα του ευγενικού μετάλλου της. Ας μη την ανταλλάξουμε με μέταλλα ξένα που, όσο κι αν μοιάζουν ισχυρά και λάμπουν, είναι προορισμένα να σκουριάσουν. Από εμάς σήμερα και από τις γενεές Ελλήνων που, με το θέλημα του Θεού, θα μας διαδεχθούν, εξαρτάται η επιβίωση του Ελληνικού Γένους άλλες τρεις χιλιάδες χρόνια ή μάλλον έως τη συντέλεια του κόσμου.

Ελλας Κυπρος Ενωσις

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Sun, 08 Jul 2007 20:47:00 +0000

Αδυναμος να αντισταθω στην ομορφια αυτου του κειμενου παρασυρομαι και το αναδημοσιευω απο το site www.noitikiantistasis.com

«Αυτή η γη είναι βαμμένη με το μπλε της Ελλάδος και το κόκκινο του αίματος»

By Λάμπρος - www.N-A.gr

Ανδρέας Αποστόλου
Αντιπρόεδρος Ένωσης Κυπρίων Φοιτητών (ΕΦΕΚ) Αθηνών
Εκπρόσωπος Δράσις - Κ.Ε.Σ.

Mετά από μια βόλτα στην παραλιακή οδό της Λάρνακας όπου πήγα για να απολαύσω τον καφέ μου, ήρθα σπίτι και άνοιξα την τηλεόραση στο δωμάτιο μου για να παρακολουθήσω την αγαπημένη μου σειρά. Ήταν 10 παρά 10 ,έμεναν ακόμα 10 λεπτά αλλά είχα συντονίσει το δέκτη μου. Φαίνεται η σειρά δεν ήταν και τόσο δημοφιλής και οι διαφημίσεις δεν αρκούσαν για να καλύψουν το δεκάλεπτο κενό. Ο υπάλληλος του καναλιού έβγαλε από την σκονισμένη κάσσια μια παλιά βιντεοταινία άπαυτες που τράβηξαν μετά το 1974 για να «ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ». Είδα το λιμάνι της Κερύνειας και το κάστρο. Αλήθεια είχα καιρό να το δω στην τηλεόραση. Φαίνεται δεν πουλάει. Ο μεγάλος δείκτης πήγε στο 12. Η ώρα ήταν 10 ακριβώς.

Το φιλμάκι διακόπηκε για να αρχίσει η σειρά. Μου κόπηκε η όρεξη και η διάθεση για να την παρακολουθήσω. Όχι τόσο για το περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ αλλά για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε για να γεμίσει ένα τηλεοπτικό κενό. Πήρα μολύβι και χαρτί γιατί ωρίμασε ο καιρός για να γράψω και εγώ κάτι. Έτσι απλά μου έδοξε να γράψω. Να γράψω αυτά που βλέπω, αυτά που ακούω αυτά που πολλοί μπορεί να μην κατανοήσουν ποτέ. Να γράψω αυτά που βράζουν σαν λάβα μέσα μου και αν δεν τα βγάλω θα λιώσουν την ψυχή μου.

Με κούρασαν οι μπλε και οι κόκκινες σημαιούλες σας. Με κούρασαν οι κύριοι με τις γραβάτες που βγαίνουν κάθε μέρα στο γυαλί. Τα αυτιά μου βουήζουν ακόμα με τα πολιτικά συνθήματα που άκουσα το βράδυ της 21ης Μαΐου (βουλευτικές εκλογές).

Άνθρωποι, νέοι δυστυχώς , με τα ‘ιερά λάβαρα’ των κομμάτων στα χέρια να βγαίνουν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν ψεύτικες νίκες. Να πανηγυρίσουν για κομματικούς πατριωτισμούς και συσπειρώσεις.

Τη νύκτα εκείνη που εσείς αδέρφια μπλε και εσείς αδέρφια κόκκινα βριζόσασταν στους δρόμους και γιουχαΐζατε ο ένας τον άλλο στο συνεδριακό, κάπου γινόταν σεισμός. Κάπου σε μια περιοχή της Λευκωσίας που ονομάζεται ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΜΝΗΜΑΤΑ, οι τάφοι έτρεμαν. Οι τάφοι έτρεμαν γιατί ο Υπαρχηγός από τη Λύση δεν έπεσε ούτε για το ΑΓΓΕΛΑΚΙ ούτε για το ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ. Έπεσε για τη σημαία την μπλε με το λευκό σταυρό που οι μισοί την καίτε και οι άλλοι μισοί την εκμεταλλεύεστε και την καπηλεύεστε για κομματικά οφέλη και προσωπικά συμφέροντα. Με αυτή τη λογική θα πηγαίνουμε μόνο για καφέ στην Κερύνεια τα απογεύματα. Με αυτά τα μυαλά θα κάνουμε μόνο τουρισμό στο Βαρώσι. Μας αξίζει ένα καλύτερο μέλλον σ΄αυτή τη γη που μας μεγάλωσε. Αυτή τη γη που την πήραν οι γονείς μας ελεύθερη και μας την παρέδωσαν μοιρασμένη. Την τύχη αυτής της γης την κρατάμε ΕΜΕΙΣ στα χέρια μας.

Αυτή η γη δεν είναι βαμμένη με τα χρώματα που βάφετε τα γήπεδα, τα καφενεία, και τα σωματεία σας.

Αυτή η γη δεν είναι βαμμένη με το δικό σας μπλε ούτε με το δικό σας κόκκινο. Αυτή η γη είναι βαμμένη με το μπλε της Ελλάδας και το κόκκινο του αίματος.

ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ.
ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΜΑΣ ΓΕΝΝΗΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

Οι Τούρκοι μαθητές του δημοτικού διδάσκονται έναν αλυτρωτισμό που ξεπερνά τα όρια του παραλόγου

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Sat, 30 Jun 2007 11:06:00 +0000

Αναδημοσιευση απο αντιβαρο

Φαίδων Χατζάκης

Αντίβαρο, Μάιος 2007

Ο άκρατος ανθελληνισμός των τουρκικών βιβλίων

«Υπό ελληνική κατοχή βρίσκονται τα νησιά του Αιγαίου»!Αυτό διδάσκονται στο σχολείο οι Τούρκοι μαθητές, την ώρα που η Ελλάδα διαγράφει τη Σφαγή της Σμύρνης από τα σχολικά της εγχειρίδια στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης ελληνοτουρκικής προσέγγισης...

Ενώ το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα στη ΣΤ\' Δημοτικού εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των Οθωμανών να ενισχύσουν την εκπάιδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία-και ξεχνάει το κρυφό σχολειό-το αντίστοιχο εγχειρίδιο της γείτονος διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι:

-Σελίδα19: «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή».

-Σελίδα 21: «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την

Το κατά Ρεπούσην στρίμωγμα

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Sun, 24 Jun 2007 20:09:00 +0000

Αναδημοσιευση απο το site http://www.noitikiantistasis.com

Ιστορικά τεκμήρια που πρέπει να κάνουν την Ρεπούση και την κάθε Ρεπούση να ντρέπονται… [N-A.gr]

Απόσπασμα από τον Τύπο του 1922 για την καταστροφή της Σμύρνης:

Συντάκτης μας επεσκέφθη ξένον διπλωμάτην επιστρέψαντα εκ Σμύρνης δια του γαλλικού θωρηκτού “Λαμαρτίνος”. Ο εν λόγω ξένος παρέμεινεν εις τον λιμένα της Σμύρνης περί το εικοσιτετράωρον και απεβιβάσθη δι’ ολίγην ώραν και εις την Σμύρνην. Αι εντυπώσεις του από την μαρτυρικήν πόλιν, τας οποίας ευηρεστήθη να μας εκθέση, ζωγραφίζουν με πολύ μελανά χρώματα την εν Σμύρνη κατάστασιν.

Εζήσαμεν, λέγει ο επίσημος ξένος, κατά την εικοσιτετράωρον παραμονήν μας εις τον λιμένα της Σμύρνης, μέσα εις μιαν αποπνικτικήν ατμόσφαιραν τρόμου. Αι τραγωδίαι που εξετυλίσσοντο ολίγα μέτρα μακράν μας επίεζαν τα στήθη, μας έπνιγαν. Τα κύμματα εξέβραζαν τριγύρω εις το πλοίον μας επιπλέοντα πτώματα ανδρών παραμορφωμένων και γυναικών γυμνών.

Το πτώμα μιας γυναικός γυμνής με τρομακτικάς πληγάς εις το σώμα της, με τα μαλλιά ξέπλεκα, έπλεε επί πολλήν ώραν κοντά εις τον “Λαμαρτίνον”. Μια δυσωδία αποσυντεθειμένων πτωμάτων εγέμιζε βαρειά την ατμόσφαιραν…
-Απεβιβάσθητε εις την πόλιν της Σμύρνης;
-Ναι, έπρεπε να συναντήσω τας εκεί αρχάς της χώρας μου και απεβιβάσθην, παρ’ όλας τας προσπάθειας των περί εμέ όπως με αποτρέψουν.

Οι δρόμοι της πόλεως ήσαν έρημοι, νεκροί, από καιρού δε εις καιρόν ηκούοντο πυροβολισμοί. Η συγκοινωνία εις τας οδούς έχει εντελώς διακοπή. Είναι πολύ επικίνδυνον, άλλωστε, να κυκλοφορή κανείς εις τους δρόμους κυρίως εις τους εσωτερικούς δρόμους της πόλεως, διότι περιφέρονται ομάδες ατάκτων, αι οποίαι δεν φείδονται ουδενός. Ήτο τρομερά η ολιγόχρονος διαμονή μου εις Σμύρνην. Εζούσα μέσα εις μίαν βαρείαν πνιγηράν ατμόσφαιραν. Παντού αντίκρυζα ζωντανήν την εικόναν του τρόμου και της καταστροφής.

( Ελεύθερον Βήμα, 16 Σεπτεμβρίου 1922 )

Λιμάνι Σμύρν… Μα όχι. Δεν υπάρχει πια Σμύρνη! Υπήρξεν. Είν’ ένας τόπος φλεγόμενος και καπνίζων τώρα, γεμάτος από βοήν και αλαλαγμόν, από κοπετούς και από θρήνους, από τους σπαραγμούς του θανάτου, από φρικιώδη ερείπια.
Η απαισιωτέρα κόλασις επάνω εις την γην. Μη μου ζητάτε περιγραφές.

Από την γέφυραν του πλοίου, επάνω εις το οποίον ευρίσκομαι αυτήν την ταραχώδη Σεπτεμβριανήν νύκταν εδώ κάτω, όπου με παρέσυρε το δημογραφικόν καθήκον και η στοργική ανάμνησις της αγαπημένης Σμύρνης, έχω τα μάτια μου πεταγμένα έξω από τις κόγχες των εκ φρίκης. Και όμως δεν βλέπω.

( Ελεύθερον Βήμα, 17 Σεπτεμβρίου 1922 )

Η καταστροφή της Σμύρνης και οι ξένοι

Μια μαρτυρία που προέρχεται από αδιάσειστα αντικειμενική πηγή: Τον τότε πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον, που παρακούοντας τις διαταγές του Αμερικανού Ύπατου Αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη έκανε ό,τι μπόρεσε για να σώσει Χριστιανούς.

Στο βιβλίο “The Blight of Asia” -Νέα Υόρκη 1926- τονίζει πως μονάχα η καταστροφή της Καρχηδόνας από τους Ρωμαίους μπορεί να συγκριθεί με τη συμφορά της Σμύρνης. Και προσθέτει:

“Όπως το αντιτορπιλικό ξεμάκραινε από τη φοβερή σκηνή και το σκοτάδι απλωνόταν, οι φλόγες, που φυσομανούσαν πια σε μεγάλο μέρος της πολιτείας, λάμπανε όλο και περισσότερο, δημιουργώντας ένα σκηνικό απαίδιας και μακάβριας ομορφιάς. Ωστόσο στην Καρχηδόνα δεν υπήρχε κανένας Χριστιανικός στόλος ν’ ατενίζει αδιάφορα τη συμφορά, που γι’ αυτήν υπεύθυνες ήταν οι κυβερνήσεις τους. Στην Καρχηδόνα δε βρίσκονταν αμερικανικά καταδρομικά“.

Και προσθέτει:

“Μια στο βρόντο οβίδα που θα έσκαγε πάνω από την τουρκική συνοικία θα συγκρατούσε τη θηριωδία των Τούρκων“. Μα η οβίδα αυτή δεν ρίχτηκε. Τα συμφέρωντα είχαν στομώσει τις μπούκες των κανονιών του πανίσχυρου συμμαχικού στόλου. Κι έτσι με πύρινα γράμματα γράφτηκαν στην ιστορία της ανθρωπότητας τούτοι εδώ οι αριθμοί:

700.000 Νεκροί
1.500.000 Πρόσφυγες

( Δημήτρη Φωτιάδη, Ενθυμήματα, 1981 )

Θα πάρουν φωτιά οι ουρανοί

… από την Σμύρνη έφτανε στο Κορδελιό η ανταύγεια της φωτιάς που αντανακλούσε στις προσόψεις των κτιρίων και κοκκίνιζαν σαν το αίμα που εχύνετο στη Σμύρνη. Μέχρι μέσα στο μεγάλο σαλόνι έφτανε η κόκκινη ανταύγεια και όλα κοκκίνιζαν μέσα στο σπίτι. Ο καιρός ήταν συννεφιά και η ανταύγεια αυτή έφτασε στα σύννεφα, νόμιζες ότι έφτασε η Δευτέρα Παρουσία και ότι θα πάρουν φωτιά οι ουρανοί. Το θέαμα ήταν τρομακτικό, ακούγαμε το μουγκρητό της φωτιάς, τις φωνές εκατοντάδων χιλιάδων γυναικοπαίδων που ζητούσαν βοήθεια…

( Κ. Πολίτη, “Μικρά Ασία”, 1975 )

Ζήσε κόρη μου, για τα άλλα σου παιδιά

Ήμασταν στην Πούντα. Στέκαμε γραμμή για να μπαρκάρουμε. Ό,τι είχαμε, μπόγους, βαλίτσες, τα πετούσαν για να περάσουν. Πέρασε η μητέρα μου, η αδερφή μου έπεσε κάτω, ο κόσμος την πατούσε, δεν μπορούσε να σηκωθεί.
Ένας στρατιώτης καθώς βάσταγε το μωρό της, το τρύπησε με την ξιφολόγχη. Το πέρασε από τη μια άκρια της φασκιάς ως την άλλη. Τι να κάνει; Το ‘βαλε σε μιαν ακρούλα.

“Ζήσε κόρη μου, για τα άλλα σου παιδιά” της είπε η μάνα μας. Εγώ ακόμη δεν είχα περάσει τη ζώνη και με τραβά ένας Τουρκαλάς από το χέρι και μου λέει:
“Ντουρ, μωρή“.
Βάζω κάτι φωνές, κάτι κλάματα. Φωνές και η μάνα μου. Πέρασαν πεντέξι, εμένα πού να μ’ αφήσει να περάσω.
“Αχ παιδάκι μου” λέει η μάνα μου. Πέφτει κάτω και λιποθυμά. Στο μεταξυ΄ο Τούρκος μου δίνει ένα σκαμπίλι, που άστραψε το φως μου. “Τσικάρ παρά” λέει.

Θυμήθηκα το πεντόλιρο, του το ‘δωσα. Μ’ αυτό γλύτωσα. Μου δίνει μια σπρωξιά. Πέφτω κάτω. Κι έσπασα τα γόνατά μου. Έχασα και ένα παπούτσι μου. Πέταξα και το άλλο στη θάλασσα. Εκεί πια οι Ιταλοί μας ανέβασαν αγκαλιά στο καράβι.
Οι Γάλλοι δείξαν βρωμερή στάση. Όσοι κατάφεραν να σκαρφαλώσουν στα καράβια τους, τους ρίχναν πίσω στη θάλασσα. Και τα παλικάρια, πιο πολύ τα παλικάρια ξανάριχναν στο νερό. Σαν τους βλέπαν να ζυγώνουν τους πετούσαν ζεματιστό νερό για να μην μπορέσουν ν’α νέβουν. Οι Εγγλέζοι κάναν, ό,τι κάναν, μα σαν πήγαινε κανείς στα πλοία τους για να σωθεί, τον δέχονταν καλά. Δεν τον διώχναν.

( Η Έξοδος, τ. Α’, Μαρτυρία Άννας Καραπέτσου )

Θεέ μου, κοιτάξτε τη μαούνα

Έτρεχα κι εγώ, μαζί με όλους, μη ξέροντας πού. Μερικοί έτρεξαν σε μια αποβάθρα. και άρχισαν να πηδάνε μέσα σε μια μαούνα που ήτανε εκεί. Η μαούνα γέμισε. “Όχι άλλους, θα βουλιάξουμε“, φώναζαν και έκαναν κουπιά με τα χέρια τους να απομακρυνθούν. Εμείς κοιτάζαμε.

Μερικοί έλεγαν: “Αυτοί γλίτωσαν το μαχαίρι, ίσως φτάσουν σε κανένα πλοίο να σωθούν“. Ακούστηκε ένας τρομερός κρότος και η αποβάθρα υποχώρησε από το πολύ βάρος του κόσμου. Εκατοντάδες άνθρωποι έπεσαν στα βαθιά νερά. Η μαμά μας έμεινε εμβρόντητη, ενώ εμείς την τραβούσαμε απάνω, το ένα της πόδι ήτανε στο κενό. Η θάλασσα κόχλαζε από χέρια και πόδια. Όσοι ήταν κοντά πιάστηκαν για να βγουν. Αλλά οι Τούρκοι δεν άργησαν να μαζευτούν πιο λυσσασμένοι. Άρχισαν να πυροβολούν μέσα στη θάλασσα, όσους κολυμπούσαν. Σ’ έναν, που είχε κατορθώσει να πιαστεί για ν’ ανέβει, με μια σπαθιά του έκοψαν και τα δύο χέρια, που έμειναν σφιχτά γαντζωμένα, ενώ ο ίδιος, με μάτια γεμάτα τρόμο, χάθηκε στο νερό.

Εμείς τρέχαμε να σωθούμε μέσα στον κόσμο που συνέχιζε το δρόμο του. Για μια στιγμή η Ρόζα φώναξε:
-Θεέ μου, κοιτάξτε τη μαούνα!
Όσοι δεν ξέρανε κολύμπι, είχαν ανέβει κι από το βάρος έγειρε κι έπεσαν όλοι στη θάλασσα. Από τον κόσμο αυτό, κανείς δε γλίτωσε.

( Ανζέλ Κουρτιάν, Τα τετράδια… )

Χιλιάδες μυριάδες Χριστιανοί είχαν πια σωριαστεί στις ακρογιαλιές της Μικράς Ασία, ελπίζοντας να σωθούν, ας είναι και κολυμπώντας. Οι πρώτοι Τούρκοι είχαν φτάσει μπρος στη Σμύρνη. Δεν τους συγκρατούσε τίποτα. Χυθήκανε μέσα στην πολιτεία σφάζοντας, αρπάζοντας. Οι πρώτες φωτιές είχαν κιόλας ανάψει, κόρωναν. Μεσ’ στην παραζάλη, μανάδες χάνουν τα παιδιά, ο άντρας τη γυναίκα. Οι ξένοι κάνουν ακόμα μιαν επαίσχυντη πράξη.

Τα καράβια τους σαλπάρουν, χωρίς να σώσουν από του χάρου τα δόντια τους δύστυχους Χριστιανούς, που πηδάνε στο νερό παρακαλώντας “βοήθεια! βοήθεια!“. Κι αν πρόκανε κανένας και κρεμάστηκε από μια κουπαστή ή από καμιά σκάλα καραβιού, του λύνουνε τα χέρια με το ζόρι, με τον κόπανο, ίσως με το μαχαίρι. Θηριωδίες, θα πεις, ανάκουστες. Φοβήθηκαν τάχα οι ξένοι καπεταναίοι να μη βουλιάξουν τα καράβια τους από το παραφόρτωμα;

Αντίκρυ η Σμύρνη καίγεται, τριζοβολάει μέσα στις φλόγες, πνίγεται στους καπνούς τους μαύρους. Το Και -η παραλία- πνιγμένη στον κόσμο, που δέρνεται μ’ αλλοφροσύνη, ποιος να σωθεί. Οι φλόγες μανιάζουν δέκα, είκοσι το πολύ μέτρα πίσω τους. Μπροστά η θάλασσα με τα ξέχειλα καράβια, που επιπλέουν, με τα βρώμικα νερά, να σωθούνε, να σωθούνε, να σωθούνε!…

( Θ. Πετσάλη-Διομήδη, Σελίδες τραγωδίας, περιοδικό Νέα Εστία, Μνήμη Μικράς Ασίας, Χριστούγεννα 1972, (Τεύχος 1091), σ. 50 )

Πηγή: “Ιστορία Νεότερη και Σύγχρονη”, τεύχος Β’, για την Γ’ Ενιαίου Λυκείου.

Σχετικα με την δικη που επερχεται ... οπου ο κ. Λιακοπουλος παρουσιαζει τα δημοκρατικα του αισθηματα

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Fri, 22 Jun 2007 18:51:00 +0000

Αναδημοσιευω ενα κειμενο απο το site του funel ... το οποιο μπορειτε να βρειτε εδω www.funel.blogspot.com

ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ (προφητικές αντιβαρυτικές καραφλές ζαρτινιέρες)

Η απανταχού έγερση των Εληθίων συνεχίζεται. Το σχέδιο του θεού εφαρμόζεται Δυνατά και ΕΛληνικά (Λιακουρικά τραμπουκοφασιστικά). Το επόμενο βίντεο είναι αφιερωμένο:

Α.
Στις Δυνατές και ΕΛληνικές δυνάμεις που εγείρονται καθημερινά μέσω θεϊκών προφητειών του παππούλη και εκφράζουν παντιοτρόπως την Απολλώνια αισθητική και ΕΛληνόψυχη νοοτροπία ενάντια στους κακούς σιωνιστές διεθνιστές κουλτουριαραίους ανθΕΛληνες πράκτορες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κοινωνικών κινημάτων κλπ κλπ...
Σημεία και Θαύματα συμβαίνουν γύρω μας. Ιπτάμενες αντιβαρυτικές ορθόδοξες ζαρτινιέρες κτυπάνε τους εχθρούς του θεού. Καραφλοί γεροντάδες εκπολιτίζουν τα μιαρά έθνη με αγιαστούρες και σκουπόξυλα. Η Παλαιά Τάξη των πραγμάτων επαναφέρει στον δρόμο του θεού μιαρές καλλικατζάρες.
Εμπρός για την ελέω θεού, 6η Κοσμοκρατορία 2024, ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΛΙΑΚΟΥΡΙΚΑ.

Β.
Σε αυτούς που μας «προειδοποιούν» «προφητικά» με όλους τους τρόπους, για «ατυχήματα» και «εξαφανίσεις αλά Πούτιν», ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες πριν τη δίκη του Blogme.
Δεν αρκεί να θεωρείτε ότι έχετε το ΙΡ μας. Πρέπει να διαπράξετε αδίκημα κακουργηματικού χαρακτήρα παρακάπτοντας τη προστασία προσωπικών δεδομένων (με φίλους σε πόστα κομπόστα), μετά να ευχηθείτε στον γέροντα και τους παπούληδες ότι δεν έχει κάνει κάνει λάθος ο πληροφοριοδότης και βρεθείτε σε κάποιον άσχετο πάλι (σαν τον Τσιπρόπουλο), ... πριν «εκπολιτίσετε» το θύμα που σας ενοχλεί με κριτική και σάτιρα. Η σιγουριά σας ότι ο Νόμος δεν θα κινηθεί εναντίον σας μάλλον προέρχεται από τη γνώση του σχεδίου του θεού, υποθέτουμε.
Υ.Γ. Είναι σίγουρο ότι γράφετε από ασφαλή κανάλι (ίντερνετ καφέ, άλλο proxy…). Δεν κάνουμε καν τον κόπο να ελέγξουμε το mail σας. Και όπως είδατε δεν σας αγνοήσαμε. Αντιθέτως κάνουμε γνωστή τη παρουσία σας για ενδεχόμενους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς σε οποιοδήποτε «ατύχημα».

Σας υπενθυμίζουμε μια κατηγορηματική δήλωση που κάναμε και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ τηρούμε και θα τηρήσουμε:
http://funel.blogspot.com/2006_10_29_funel_archive.html
Το μυστικό Τάγμα των Ιπποτών funΕΛ
ΔΗΛΩΝΕΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΟΤΙ:
Αν ΔΕΝ εμπλέκεται ο Προφήτης Σαβουροβιβλιοπώλης Πλασιέ Λιάκουρας στη μήνυση που έγινε εναντίον μας
ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΑ BLOG KAI ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΗ ΚΟΥΦΙΑ ΓΗ ΑΠΟ ΤΗ ΤΡΟΥΠΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΕΥΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΣΤΗ ΤΑΚΛΑΜΑΚΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΗ
Αν όμως ΑΥΤΟΣ εμπλέκεται σ' αυτή τη μήνυση εναντίον μας, που έγινε αιτία να καταστραφεί ένας άνθρωπος και είναι ηθικός ή φυσικός αυτουργός όλων αυτών των απειλών εκφοβισμών επικυρήξεων κλπ.
ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΔΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΚΕΡΑΤΑ
ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΨΕΛΝΟΥΜΕ ΠΛΗΘΟΣ ΤΕΡΙΡΕΜ ΟΣΟ ΑΥΤΟΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΕΘΝΙΚΟ - ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ ΣΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
+ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ+

Γ.
Στο θεϊκό σχέδιο που ανέβαλε τη δίκη του blogme, για να εκπληρωθούν στο μεταξύ κάποιες άλλες φοβερές Προφητείες που ήταν σε εκκρεμότητα (να ζεστάνει ο καιρός, να αρχίσουν τα μπάνια στη θάλασσα, να μεγαλώσει η μέρα, να υπάρξει κίνδυνος πυρκαγιάς στα δάση, κλπ). Ας περιμένουμε τα 200 εκατομμύρια των κινέζων να μπουν στη παλαιστίνη και να πάρουμε τη Πόλη.

Ο φασίστας σήμερα, συνήθως κραυγάζει ότι ΔΕΝ είναι τέτοιος. Είναι σαν να βλέπεις ένα χασάπη με ματωμένη ποδιά να κρατάει το σφάγιο (που πριν λίγο έσφαξε) και το μαχαίρι, ενώ ταυτόχρονα να λέει "εγώ χασάπης? ... ποτέ".

Το επόμενο κείμενο περί φασισμού είναι αφιερωμένο σε όλους τους γνωστούς αποδέκτες. Γραμμένο παραπάνω από 1 χρόνο πριν. Επίκαιρο πάντα. Οι υπογραμίσεις δικές μας:

...
Ας πάρουμε, λοιπόν, ένα προς ένα, τα σημεία όπου εστιάζει ο Έκο.

Το πρώτο χαρακτηριστικό του φασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. Η λατρεία της παράδοσης γεννήθηκε τους ελληνιστικούς χρόνους, ως αντίδραση στον ελληνικό ορθολογισμό, και συνεχίστηκε επάξια στη δύση από τους ρωμαιοκαθολικούς ως αντίδραση στον νέο ορθολογισμό που προέκυψε από τη γαλλική επανάσταση. Η κεντρική ιδέα αυτού του κινήματος είναι ότι θα πρέπει να αναζητήσουμε κάποιες αρχέγονες αλήθειες στο παρελθόν. Έτσι, προέκυψε και ο συγκρητισμός. Οι αρχαίες πηγές, αν και διαφορετικές, θεωρήθηκε πως περιείχαν ψήγματα της ίδιας βασικής αλήθειας. Ένα τέτοιο παράδειγμα συγκρητισμού είναι η λεγόμενη «ελληνοχριστιανική παράδοση», που συνενώνει κάτω από την ίδια ομπρέλα δυο πολιτισμούς που υπήρξαν εν πολλοίς ασύμβατοι και για κάποιο διάστημα αντίπαλοι – ώσπου ο δεύτερος να συντρίψει τελικά τον πρώτο, υιοθετώντας τα ελάχιστα πράγματα που τον βόλευαν και καταστρέφοντας τα υπόλοιπα. Δεν χρειάζεται να ακούσετε πάνω από 15 λεπτά οποιασδήποτε εκπομπής του Γεωργιάδη (ή του Βελόπουλου ή του Λιακόπουλου) για να καταλάβετε ότι τα «ελληνοχριστιανικά ιδεώδη» έχουν τον πρώτο λόγο.

Κάτι που απορρέει από τη λατρεία της παράδοσης: η απόρριψη του σύγχρονου πολιτισμού. Όλοι οι φασίστες είναι περήφανοι, βέβαια, για οποιαδήποτε τεχνολογία διαθέτουν – ειδικά αν έχει σχέση με στρατιωτικές εφαρμογές – αλλά στο βάθος η ιδεολογία τους είναι βασισμένη στο «αίμα που έχει ποτίσει τα άγια τούτα χώματα». (Ακούστε τον Γεωργιάδη ή τον Πλεύρη να περιγράφουν τη μάχη του Μαραθώνα, με σπασμένη φωνή και κρατώντας με δυσκολία τα δάκρυά τους). Η απόρριψη του σύγχρονου πολιτισμού συμπαρασέρνει απαραιτήτως την απόρριψη του «παρακμιακού» καπιταλιστικού τρόπου ζωής. Και η παρακμή αυτή, βέβαια, δεν μπορεί παρά να έχει τις ρίζες της στον «επικατάρατο Διαφωτισμό που γέννησε το βδέλυγμα του ορθολογισμού». (Κάτι που λέγεται κατά κόρον από κάθε θρησκόληπτο ακροδεξιό που σέβεται τον εαυτό του.) Κατ’ αυτή την έννοια, ο φασισμός μπορεί κάλλιστα να οριστεί ως ανορθολογισμός.

Ο ανορθολογισμός συνδέεται επίσης με την λατρεία της δράσης για τη δράση. Η δράση είναι ύψιστο ιδανικό για τον φασισμό, και δεν πρέπει να ακολουθεί κάποια λογική σκέψη. Η σκέψη στο φασισμό είναι συνώνυμη με τη θηλυπρέπεια (εξ ου και ο χαρακτηρισμός «κουλτουριαραίοι», που ακούγεται από το στόμα του Γεωργιάδη και του Λιακόπουλου με συχνότητα περίπου 3 φορές το δεκάλεπτο). Η λέξη «διανοούμενος» ισοδυναμεί με βρισιά. Με την εξαίρεση, βέβαια, των «δικών μας» διανοούμενων, που η κύρια ενασχόλησή τους είναι η επίθεση στον σύγχρονο πολιτισμό και στις φιλελεύθερες ιδέες, με το αιτιολογικό ότι έχουν προδώσει τις παραδοσιακές αξίες.

Στον σύγχρονο πολιτισμό, η επιστημονική κοινότητα προωθεί τη διαφωνία ως τρόπο βελτίωσης της γνώσης. Η διαφωνία οδηγεί στον διάλογο. Για τον φασισμό, όμως, η οποιαδήποτε διαφωνία ισοδυναμεί με προδοσία. Εδώ, αρκεί να ακούσετε τον Γεωργιάδη να κάνει πολιτική ανάλυση. Οποιοσδήποτε έχει πει ή κάνει κάτι που δεν συμφωνεί με τις ιδέες του, αποκαλείται εύκολα προδότης, και η πράξη ή ο λόγος του προδοσία. (Προδοσία η μη ανέγερση προτομών, προδοσία η κατάργηση του πολυτονικού, προδοσία η πολιτική κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία.) Ο Καρατζαφέρης έχει καταλάβει ότι αυτού του είδους η ρητορική του στοιχίζει σε πιθανές ψήφους, και την έχει μειώσει τελευταία. Γενικότερα, πάντως, η εύκολη χρήση της λέξης αυτής αποτελεί, νομίζω, βασικό χαρακτηριστικό της φασιστικής ιδεολογίας.

Εξάλλου, η διαφωνία αποτελεί δείγμα κοινωνικής πολυμορφίας. Ο φασισμός καλλιεργεί – και μετά εκμεταλλεύεται – τον φυσικό ανθρώπινο φόβο για καθετί διαφορετικό, για καθετί ξένο. Το πρώτο πράγμα που κάνει οποιοδήποτε φασιστικό κίνημα είναι να καταγγείλει τους «ξένους εισβολείς» -- δηλ. τους μετανάστες. Ο φασισμός είναι εξ ορισμού ρατσιστικός. Ακούστε τις κορώνες όλων των προαναφερθέντων για τους «ξένους που έρχονται και κλέβουν τα μεροκάματα των ελλήνων που μένουν εξαιτίας τους άνεργοι», κ.τ.λ. Πράγματα που ακούγονται (ακριβώς τα ίδια) από όλα τα ακροδεξιά κόμματα σε όλη την Ευρώπη και τις Η.Π.Α..

Ο φασισμός εκμεταλλεύεται την ατομική και κοινωνική απογοήτευση. Ένα από τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά όλων των φασιστικών καθεστώτων του παρελθόντος ήταν η (επιτυχημένη) προσπάθεια προσεταιρισμού μιας εξαθλιωμένης μεσαίας τάξης που μαστιζόταν από την οικονομική κρίση ή ένιωθε πολιτικά εξευτελισμένη και φοβισμένη από την πίεση που ασκούσαν οι χαμηλότερες τάξεις. Στην εποχή μας, που οι πρώην «προλετάριοι» είναι πλέον «αστοί», ο φασισμός προσπαθεί να αποκτήσει ερείσματα σ’ αυτήν ακριβώς την τάξη. Εξ ου και η προσπάθεια του Καρατζαφέρη να δείξει λίγο «λαϊκοδεξιός», λίγο «κεντρώος» και λίγο «αριστερούτσικος» ταυτόχρονα, φροντίζοντας να αποστασιοποιηθεί από ακραίες δηλώσεις και ενέργειες μελών του ΛΑ.Ο.Σ., να απομακρυνθεί από τον πρώην φίλο του γάλλο φασίστα Λεπέν, και στις συνεντεύξεις του να φαίνεται ευπροσήγορος, πράος και διαλλακτικός. Γι’ αυτό έχει υιοθετήσει και «σοσιαλίζουσα» ρητορική, εκφράζοντας θέσεις που υποψιάζεται πως συμμερίζεται η πλειονότητα των πολιτών.

Επειδή προσπαθεί να προσεταιριστεί τους ανθρώπους που νιώθουν πως δεν έχουν πλέον ξεκάθαρη κοινωνική ταυτότητα, ο φασισμός τους πουλάει το παραμύθι πως το μοναδικό τους προνόμιο είναι ότι έχουν γεννηθεί στην ίδια χώρα. Αυτή είναι και η απαρχή του εθνικισμού. Και, καθώς το μοναδικό πράγμα που μπορεί να δώσει ταυτότητα στην έννοια του έθνους είναι οι εχθροί του, στην ψυχή κάθε φασιστικής ιδεολογίας βρίσκεται μια εμμονή με τις συνωμοσίες, ιδιαίτερα τις διεθνείς. Οι οπαδοί του φασιστικού κινήματος πρέπει να νιώθουν διαρκώς υπό διωγμό. Το απλούστερο που μπορεί να κάνει είναι να υποδαυλίσει την ξενοφοβία τους. Αλλά η συνωμοσία πρέπει να έχει και εσωτερικούς μοχλούς. Οι Εβραίοι είναι ένας εύκολος στόχος, που τελευταία έχει μεταλλαχτεί σε γενικότητες περί «σιωνιστών» (κατά Καρατζαφέρη), «νέας τάξης πραγμάτων» (κατά Λιακόπουλο) και «παγκοσμίων οικονομικών συμφερόντων» (κατά Γεωργιάδη). Μετά από χρόνια ατυχών δηλώσεων από πολλά στελέχη του κόμματός του, έχει πλάκα να βλέπει κανείς τον Καρατζαφέρη να λέει «μα, ορίστε, έχω και Εβραίο υποψήφιο». Έχει πολύ γέλιο επίσης να βλέπει κανείς τον Άδωνη Γεωργιάδη να απεκδύεται μετά βδελυγμίας τον μανδύα του εθνικιστή, και μετά από λίγο να λέει «είμαι οπαδός της Μεγάλης Ιδέας».

Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν ταπεινωμένοι από τον επιδεικτικό πλούτο και την δύναμη των εχθρών. Οι κακοί πλούσιοι έχουν τα πάντα. Οι ισχυροί του διπλανού (εχθρικού) έθνους ζουν παρακμιακά, μέσα στη χλιδή. Οι Εβραιομασόνοι (βλέπε τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», που τους τελευταίους μήνες ο Λιακόπουλος τα έχει μετονομάσει σε «Πρωτόκολλα της Νέας Τάξης», μάλλον γιατί δεν το σηκώνει το στομάχι του να τον αποκαλούν ρατσιστή) είναι ζάπλουτοι και βοηθάνε ο ένας τον άλλο κρυφά. Ταυτόχρονα, βέβαια, οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν ότι μπορούν να υπερισχύσουν εύκολα απέναντι σε τέτοιου τύπου εχθρούς (εμ, βέβαια, εκείνοι είναι παρηκμασμένοι, ενώ εμείς εμφορούμαστε από το μεγαλείο των προγόνων). Γι’ αυτό οι φασιστικές κυβερνήσεις είναι καταδικασμένες να χάνουν τους πολέμους τους – είναι ανίκανες να κάνουν μια αντικειμενική εκτίμηση της ισχύος του αντιπάλου.

Για το φασισμό, δεν υπάρχει αγώνας για τη ζωή. Αντίθετα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Πρέπει να βρισκόμαστε συνεχώς σε κάποιου είδους πάλη. Επομένως, οι ειρηνιστές είναι προδότες. Δεν πρέπει ποτέ να εφησυχάζουμε («μείνετε στις επάλξεις», «γρηγορείτε», «ξυπνήστε» -- Γεωργιάδης). Αυτό, όμως, κατά τον Έκο, παρουσιάζει ένα πρόβλημα. Αφού οι εχθροί πρέπει να ηττηθούν, θα πρέπει να υπάρξει μια τελική μάχη. Μια τέτοια «τελική λύση», όμως, θα σημάνει την αρχή μιας περιόδου ειρήνης, πράγμα που έρχεται σε αντίφαση με το δόγμα της συνεχούς πάλης. Κανείς φασίστας ηγέτης δεν έχει καταφέρει να λύσει αυτό τον κόμπο.

Ένα ακόμη βασικό χαρακτηριστικό του φασισμού είναι ο ελιτισμός. Οι πολίτες του έθνους πρέπει να νιώθουν ανώτεροι, μέλη μιας ανώτερης ράτσας ανθρώπων (να τος πάλι ο ρατσισμός), μέλη ενός ανώτερου πολιτισμού. («Οι Έλληνες είναι οι πιο έξυπνοι και μορφωμένοι άνθρωποι στον κόσμο» -- «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες οι δυτικοευρωπαίοι ζούσαν στα δέντρα» -- «η ελληνική γλώσσα είναι μητέρα όλων των γλωσσών» κ.τ.λ.). Επίσης, τα μέλη του κόμματος είναι η αφρόκρεμα των πολιτών (εμ, βέβαια, αφού με όχημα το κόμμα «θα επιτύχομεν την επανελλήνισιν»). Όλα αυτά, βέβαια, προϋποθέτουν, δυστυχώς, και την περιφρόνηση προς τους αδύναμους. Ποιοι είναι οι αδύναμοι; Μα, οι δειλοί, οι κουλτουριάρηδες, οι αριστεροί, οι άπιστοι – κάποιοι πρέπει να αποτελούν και τη μάζα, βρε αδερφέ. Ποιους θα κυβερνάμε; Η μάζα είναι αδύναμη και χρειάζεται στιβαρή ηγεσία (εδώ κολλάει και η παραδοσιακή ρήση «ε, ρε, Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται»).

Έτσι, δημιουργείται η ιδεολογία του ηρωισμού. Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν με πρότυπα, και τα καλύτερα πρότυπα είναι οι ήρωες (πολεμιστές, εννοείται) του ένδοξου παρελθόντος. Για τη φασιστική ιδεολογία, όλοι ανεξαιρέτως πρέπει να προσπαθούν να γίνουν ήρωες. (Φανταστείτε εδώ τον Άδωνη Γεωργιάδη να λέει με στόμφο: «Ο Θεμιστοκλής, ο Περικλής, ο Λεωνίδας, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Ανδρούτσος…») Αυτή η λατρεία των ηρώων δεν απέχει πολύ από τη λατρεία του θανάτου – αρκεί βέβαια να είναι κι αυτός ένδοξος. Οι ισπανοί φαλαγγίτες είχαν το σύνθημα «viva la muerte” («ζήτω ο θάνατος»). Οι νορμάλ άνθρωποι μαθαίνουν ότι ο θάνατος είναι κάτι δυσάρεστο αλλά, εν πάση περιπτώσει, αναπόφευκτο. Οι φασίστες εκπαιδεύονται να αποζητούν έναν ηρωικό θάνατο, ως επιβράβευση για μια ηρωική ζωή. Ο κλασικός φασίστας ήρωας ανυπομονεί να πεθάνει. Μέσα στην ανυπομονησία του, στέλνει κι άλλους στο θάνατο.

Επειδή ο συνεχής πόλεμος και ο ηρωισμός είναι κάπως δύσκολα πράγματα, ο φασίστας μεταφέρει τον πόθο του για δράση και εξουσία στη σεξουαλική συμπεριφορά του. Κάπως έτσι προκύπτει και η περιφρόνηση προς τη γυναίκα (η οποία εξυμνείται μόνο ως μητέρα – δηλ. γεννομηχανή για την παραγωγή κι άλλων ηρώων), όπως και η καταδίκη «παρεκκλινουσών ερωτικών συμπεριφορών» -- βλέπε ομοφυλοφιλία (την οποία ο Γεωργιάδης καταδικάζει, αρνούμενος μάλιστα να δεχτεί πως ήταν διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα, ενώ ο αρχηγός του λέει με περισσή υποκρισία «μα, έχω και ομοφυλόφιλο υποψήφιο»). Και επειδή και το σεξ είναι δύσκολο παιχνίδι, ο ηρωικός φασίστας τείνει να παίζει με τα όπλα – έτσι, σαν φαλλικό υποκατάστατο.

Ο φασισμός βασίζεται, μεταξύ άλλων, σε έναν επιλεκτικό λαϊκισμό. Στη δημοκρατία, η συμμετοχή των πολιτών στην πολιτική εκφράζεται ποσοτικά, μέσω της αρχής της πλειοψηφίας. Ο φασισμός, όμως, βλέπει τον λαό σαν ποιότητα, σαν μια μονολιθική οντότητα που εκφράζει την Κοινή Βούληση. Και, επειδή κανένα μεγάλο σύνολο ατόμων δεν μπορεί ποτέ να έχει κοινή βούληση, ο φασίστας ηγέτης προβάλλει ως ο εκφραστής αυτής της (φανταστικής) λαϊκής κοινής βούλησης. Το μόνο που έχει να κάνει ο λαός είναι να παίξει το ρόλο της μάζας. Έτσι, ο λαός γίνεται μια θεατρική φιγούρα, χωρίς καμία εξουσία. Και, όποτε ο ηγέτης κρίνει σκόπιμο, μπορεί να παρουσιάσει μια επιλεγμένη ομάδα πολιτών ως «φωνή του λαού». Λόγω αυτού του, κατά Έκο, «ποιοτικού λαϊκισμού», ο φασισμός πρέπει οπωσδήποτε να είναι κατά των «διεφθαρμένων» κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων. Όποτε ένας πολιτικός ρίχνει σκιά στη νομιμότητα ενός κοινοβουλίου με το αιτιολογικό ότι «δεν εκφράζει πλέον τη φωνή του λαού», (γκουχ!-λέγε με Καρατζαφέρη-γκουχ!) αρχίζει να μυρίζει φασισμό. Πάρτε, για παράδειγμα, την ψύχωση που έχουν τελευταία οι ημέτεροι ακροδεξιοί με τα δημοψηφίσματα. (Μεγάλο θέμα, δεν θα ασχοληθώ τώρα εδώ – όπως επίσης μεγάλο θέμα είναι η υιοθέτηση φασιστικών θέσεων και πρακτικών και από κομμάτι της «αριστεράς» και «ακροαριστεράς» -- τα εισαγωγικά απαραίτητα).

Ο φασισμός μιλάει την οργουελική «Νέα Ομιλία». Αυτή, όμως, είναι διαφόρων ειδών. Στη ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία, στα σχολεία διδασκόταν ένα στοιχειώδες λεξιλόγιο και μια στοιχειώδης σύνταξη, ώστε να περιοριστεί η δυνατότητα σύνθετης και κριτικής σκέψης. Οι δικοί μας φασίστες ακολουθούν μια πιο σύνθετη τακτική, με τον ίδιο στόχο, φυσικά. Ο Άδωνης Γεωργιάδης εκδίδει και πουλάει έργα των αρχαίων ελλήνων συγγραφέων. Ουδέν μεμπτόν, και μπράβο του. Θα ‘λεγε κανείς ότι αυτή είναι μια ενέργεια που προάγει την κριτική σκέψη. Αμ, δε! Ταυτόχρονα, πουλάει και βιβλία φτηνής αρχαιοελληνικής μεταφυσικής (δια χειρός Αλτάνης), Παλαμά (όχι γιατί του αρέσει η ποίηση αλλά γιατί ο Παλαμάς εμφορείται, όπως και ο ίδιος, από το πάθος της Μεγάλης Ιδέας), Παπαρηγόπουλο (την πιο εθνικιστική θεώρηση της ιστορίας), Νόννο (μυθολογική επική ποίηση που ο ίδιος προωθεί ως «εναλλακτική ιστορία"), παραγλωσσολογία (Τζιροπούλου – «πώς η ελληνική γονιμοποίησε τον παγκόσμιο λόγο» και άλλες τέτοιες φαντασιώσεις), και τους «αγίους της πίστεώς μας» του Καρατζαφέρη. Και οι έτεροι τηλεβιβλιοπώλες – Λιακόπουλοι, Βελόπουλοι κ.τ.λ.; Εκεί, πια, βασιλεύει η συνωμοσιολογία, ο (συγκαλυμμένος, πλέον) αντισημιτισμός, η διαιώνιση εθνικών περιαστικών μύθων, ο φόρος τιμής στους ήρωες του ένδοξου παρελθόντος (για να μην ξεχνιόμαστε) και η παρουσίαση βιβλίων επιστημονικής φαντασίας ως σημαντικών κειμένων που περιέχουν κρυφή γνώση που κάποιοι (ποιοι, άραγε;) θέλουν να κρατήσουν στην αφάνεια.

Ο πονηρός (τύπου Καρατζαφέρη) φασισμός στις μέρες μας είναι «πολιτικά ορθός». Δεν μιλά πλέον ανοιχτά για πάταξη των Εβραίων, για ψυχοθεραπεία των ομοφυλόφιλων, για περιορισμό της γυναίκας στο κρεβάτι και την κουζίνα, για εθνοκαθάρσεις, για απέλαση όλων των ξένων («θα κρατήσω όσους χρειάζομαι»), για στρατιωτική απελευθέρωση των «αλύτρωτων πατρίδων» και άλλα τέτοια ωραία. Προσπαθεί να τα συγκαλύψει κάτω από γενικότητες και αβρότητες, και μια επίφαση προσήλωσης στα δημοκρατικά ιδεώδη. Παρακολουθήστε τις συνεντεύξεις του Καρατζαφέρη – θα είναι όλο και συχνότερες, λόγω της υποψηφιότητάς του (λέγε με σκοπιμότητα) για τη νομαρχία Θεσσαλονίκης, και λόγω της ανόδου των ποσοστών του ΛΑ.Ο.Σ.. Αν δεν σταθείς σε κάθε φράση του για να τη σκεφτείς για ένα-δυο λεπτά, σε πείθει! Και, δυστυχώς, πάρα πολλοί τηλεθεατές (συμπολίτες μας, δηλαδή) δεν κάθονται να σκεφτούν τι ακριβώς ακούνε. Ο Καρατζαφέρης, όπως κάθε φασίστας που σέβεται τον εαυτό του, δεν απευθύνεται στο λογικό του ακροατή, αλλά στο θυμικό. Εγώ του εύχομαι να μπει κάποτε στη βουλή – ο κόσμος που εκπροσωπεί έχει κι αυτός δικαίωμα έκφρασης. Αλλά ας σταματήσει κάποτε το παραμύθι. Δεν μπορείς να έχεις υπό την σκέπη σου όλους σχεδόν τους έλληνες ακροδεξιούς και να το παίζεις «λίγο απ’ όλα». Καλά έλεγε ο Γιάννης ο σαλονικιός: Θυμίζει το χασάπη που κλέβει στο ζύγι…

http://gravityandthewind.blogspot.com/2006/03/blog-post_23.html

PONTUS 1921-22: A Region of Death

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Thu, 14 Jun 2007 10:57:00 +0000

Introduction

This short article will outline the fate of the Pontian Greeks who lived
along the southern shores of the Black Sea in the period 1921-22. American
personnel of the Near East Relief based in Sivas passed information on to
the Allied High Commissioners in Constantinople of atrocities committed by
the Kemalists.There is no doubt the Kemalists pursued a systematic policy
of genocide against the Pontian Greek population.

Arnold Toynbee, the British historian and correspondent of the Manchester
Guardian newspaper in 1921, mentioned that during the months of June -
September 1921, the Kemalists arrested many Greeks in the Pontus region
believing that a Pontian revolutionary movement was to link up with the
Greek army to attack the capital of Nationalist Turkey, Angora. In order to
safeguard its military position, the Angora administration deported Pontian
Greeks into the Anatolian interior. There were four factors which possibly
influenced the decision of the Angora regime. These were - (1) they were
seeking revenge for Greek atrocities committed against Moslems in early
1921 in the Yalova-Guemlik districts of the Ismid Peninsula. An
inter-allied commission appointed by the Entente - Britain, France and
Italy- delivered a critical report of the Greek administration in Ismid;
(2) the Greek navy shelled Black Sea towns which contained Turkish
ammunition dumps. These dumps were considered legitimate targets by the
Greek navy; (3) the Turks feared a Greek military invasion along the Black
Sea coast proceeding inland, thus threatening the security of Angora. Such
a manoeuvre could have been considered by the Turks as part of the overall
Greek strategy to occupy Angora; and finally the Greek navy might drop arms
and munitions for the local Greek population or revolutionary organisation
to use against the Kemalists. It could be argued that Angora considered a
Greek military or naval assault along the Black Sea coast as posing a
serious threat to its security.

Even if a Pontian revolutionary organisation staged an insurrection against
the Kemalist regime in the middle of 1921 Angora had the right to arrest
the ringleaders of this movement and charge them with treason. Such a
conspiratorial organisation, however, did not exist in Pontus at this time.
The Greek military plan to occupy Angora in August/September 1921 gave the
Kemalists the opportunity to settle the problem of Christian populations
under its authority once and for all.
Turkish regular forces and chetes (guerilla bands) burned down many
Christian villages. Some individuals were arrested on the false charge of
belonging to a secret society named "Pontos." On the other hand, the
massacres and deportations of men, women and children into the Anatolian
interior by the Kemalists could not be justified under any circumstance.

In 1921 Monsignor Nicholas, Acting Metropolitan Ecumenical Patriarch of
Cesearea, tried unsuccessfully to involve the League of Nations and Great
Britain to stop the deportations and massacres in Pontus. On November
13/26, he appealed to the League of Nations requesting that it take the
necessary measures to protect the Greeks from Turkish reprisals. In his
communication, Monsignor Nicholas mentioned that massacres had taken place
in Bafra, Merzifun, Kavak, Hafza and Alatsam.
The " Tribunals of Independence" set up by the Kemalists sentenced to death
and executed prominent community members such as doctors, lawyers, profe
ssors, bank directors, prominent businessmen and clergy. This was one
method of destroying the leaders and intellectuals of a minority group.
However Monsignor Nicholas's appeal failed, as the League did not possess
the material resources to assist these people.

On October 15, Sir Horace Rumbold , the British High Commissioner in
Constantinople, met Monsignor Nicholas where the latter requested that
Britain send ships to the Black Sea to collect the Greeks from Pontus and
save them from wholesale deportation and extermination. While Britain may
have been sympathetic to such appeals, she was not interested in violating
her neutrality in the Greek-Turkish conflict or fighting the Turkish
Nationalists. Rumbold, however, warned Hamid Bey, the Angora representative
in Constantinople, that the Angora Government should adopt a policy of
moderation towards its minorities, otherwise public opinion might not be so
favorable at a time when Britain was about to release interned Turkish
prisoners held in Malta. It should also be noted that the Constantinist
regime was unpopular with politicians and the press in Entente capitals.

The deportation of Pontian Greeks continued in 1922. This information was
based on reports received from American relief workers in Sivas. Dr Ward
of Near East Relief informed Rumbold that the Turks continued their "
deliberate plan to get rid of minorities" where the deportees were
assembled at Amasia from the regions between Samsoun and Trebizond. They
were then marched off to Erzeroum, Van, Bitlis and Sari kamish in Eastern
Anatolia to join the labor battalions, where many of them perished before
reaching their final destination. Rumbold passed this information on to
Lord Curzon at the Foreign Office in London. The Angora authorities
dismissed Ward's statement as a lie that was intended to portray Turkey in
a negative light.

On May 12, 1922 Lord Curzon, the British Foreign Secretary, decided that an
impartial team of allied officers should be despatched to Trebizond or
Black Sea Ports to investigate the American accounts of Turkish
deportations of Greeks. The French, Italian and American Governments
agreed on May 17, 19 and June 3, respectively, to the British proposals to
appoint representatives to these commissions of enquiry. It was further
agreed that the commissions should proceed to investigate alleged outrages
in both Greek and Turkish occupied areas of Thrace and Anatolia.
Britain changed its policy of replacing the allied commissions of enquiry
with a neutral organisation out of deference for its French ally. The
French believed that Angora would not accept the allied commissions of
enquiry.
Warren Harding, U.S. President, and Charles E. Hughes, U.S. Secretary of
State, agreed with the British proposal that the International Red Cross
(IRC) was the best organisation to conduct such impartial enquiries.

The IRC would not undertake such a mission without the provision of fina
ncial assistance from the Entente and the United States. By early August,
French Premier Poincare objected to the appointment of neutral delegates to
the Red Cross Mission and raised difficulties over the French share of the
expenses. The French probably reasoned that the Red Cross might produce an
unfavorable report which could show them to be partial to the Turks and
indifferent to the plight and suffering of Christian minorities in Pontus.
After all, the French supported and supplied the Kemalists with war
material, but were also in a position to influence Angora to moderate its
harsh policy against the Christian populations.
Poincare pointed out that any French expenses would require the approval of
the French Parliament. Curzon reminded the French Premier that they had
originally accepted in May the British proposal of sending commissions to
investigate the alleged atrocities. The French employed their customary
stalling tactics to slow down and frustrate the British initiative. Such a
ploy on the part of the French could only benefit the Kemalists final
offensive against the Greeks in late August.

Finally by early September, the British, Italian, French and American
Governments had undertaken to contribute their share of the funds towards
the proposed atrocities enquiry. Eager to commence its task, the Red Cross
sought the permission of the Angora and Greek Governments' to proceed with
the enquiry. Athens replied on September 4 granting its permission,
whereas Angora failed to respond to the Red Cross request. It is clear that
Angora did not want the IRC to report of atrocities committed on Pontian
Greeks in its area of control.

The Persian delegation, acting on behalf of the Angora Government, raised a
motion on September 18 and duly adopted by the League Assembly which urged
the League Council to send a commission of enquiry to investigate alleged
atrocities in Thrace and Asia Minor. As far as the Greeks were concerned,
they had nothing to hide regarding the treatment of minorities and would
have welcomed the commission of inquiry to Thrace. On September 19
Giorgios Streit, President of the Greek delegation to the Assembly, sent a
note to the Secretary-General of the League questioning the Persian action
on three grounds. In the first case, the Angora Government was not even
recognised as a state by members of the League. Next, he questioned the
admissibility of the procedure adopted by Persia to act on behalf of a
non-member state. Finally, he pointed out that the enquiry over the
alleged atrocities never took place owing to the intransigence of the
Angora Government. Streit was correct in criticising the actions of the
Persian delegation but this did not assist Greece with the problems of
coping with the influx of thousands of refugees.

In conclusion nothing could be done to assist the Pontian Greeks and so
were to be included in the future compulsory exchange of populations
between Greece and Turkey. The powers did nothing to halt the deportations
and massacres of the Pontian Greeks. They simply used the commissions of
enquiry as a smokescreen to hide behind their inaction and too simply pass
the buck on to the IRC. The Entente ( Britain, France and Italy) and the
United States were not interested in becoming involved in a war with
Kemalist Turkey.

STAVROS STAVRIDIS
HISTORIAN/RESEARCHER
GREEK-AUSTRALIAN ARCHIVE
RMIT UNIVERSITY
MELBOURNE, AUSTRALIA
email : stavros@mars.eu.rmit.edu.au

The following article was published in
"Pontus 1921-22 "- Gnome July 3, 1999 ( Vancouver British Columbia) &
The Hellenic Journal September 2, 1999 (San Francisco CA)
by Stavros Stavridis

Γελοιογραφια Ρεπουση

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Thu, 14 Jun 2007 10:49:00 +0000

Για να μην ξεχνιομαστε, η σημερινη κατασταση ειναι οντως τραγικη, Εφιαλτες παντου....

Η φωτογραφια ειναι παρμενη απο το site http://www.antibaro.gr/istoria.php

Στρατιωτικη Ιστορια

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Thu, 14 Jun 2007 10:10:00 +0000

Επειδη ειμαστε ενα εθνος που συνηθιζει να τρωει τα παιδια του, και επειδη ζουμε σε μια εποχη οπου ολοι προσπαθουν να μην ενοχλουν γειτονες και μη, και να στηνουν κ*λο, να θυμηθουμε λιγο τι ειχανε καποιοι για εμας αφου εμεις οι ιδιοι αρνουμαστε να παραδεχτουμε οι ιδιοι το θαρρος και το μεγαλειο των πατερων μας ...

Τι έχουνε πει για την Ελλάδα

’λλοτε λέγαμε: Οι 'Ελληνες μάχονται σαν ήρωες. Τώρα θα λέμε: Οι ήρωες μάχονται σαν 'Ελληνες. (Ραδιοσταθμός Λονδίνου, 28η Οκτωβρίου 1940) Τσώρτσιλ

Εάν δεν υπήρχε η ανδρεία και η γενναιοψυχία των Ελλήνων, δεν γνωρίζουμε ποια θα ήταν η έκβαση του δευτέρου μεγάλου πολέμου. Τσώρτσιλ

Από την Ιστορία των Ελλήνων προκύπτει ότι εάν δεν αλληλοσπαράζονται θα κατακτούσαν την Υφήλιο. Βίσμαρκ

Πολεμήσατε άοπλοι εναντίον πάνοπλων και νικήσατε, μικροί εναντίων μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν ήταν δυνατόν να γίνει αλλιώς, διότι είστε 'Ελληνες. Κερδίσαμε χρόνο για να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σας ευγνωμονούμε. (27-4-1942) Ραδιοσταθμός Μόσχας

Η μάχη της Πίνδου άλλαξε το ρου της Ιστορίας. (1941) Γιάν Σμάτς

'Οταν γραφτεί η ιστορία του πολέμου αυτού, θα αποδειχτεί ότι ο αξιοθαύμαστος αγώνας της Ελλάδος υπήρξε μια από τις καμπές του πολέμου. (Μ

άιος 1945) Γεώργιος ΣΤ'

Μαχόμενοι εναντίον του κοινού εχθρού, θα μοιραστούμε την κοινή νίκη. (28-10-1940) Τσώρτσιλ

Την 28η Οκτωβρίου 1940 στην Ελλάδα δόθηκε προθεσμία τριών ωρών και όχι τριών ημερών ή τριών εβδομάδων. Αλλά και τρία χρόνια προθεσμία εάν είχε, η απάντηση θα ήταν η ίδια. Φρ. Ρουζβελτ.

Χάριν της Ιστορικής δικαιοσύνης είμαι υποχρεωμένος να διαπιστώσω, ότι εκ των αντιπάλων, που με αντιμετώπισαν, ο 'Ελληνας στρατιώτης πολέμησε όμοια με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο. (Λόγος 4-5-1941) Α.Χίτλερ

Και μερικες φωτογραφιες απο την ιστορικη γραμμη του Μεταξα οπου οι λιγοι αντιμετωπισαν τους πολλους, οπου οι "αδυναμοι" στρατιωτικα και οικονομικα αντιμετωπισαν τους δυνατους, οπου λιονταρια αντιμετωπισαν αντρες :

Εθνικισμος

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Sun, 10 Jun 2007 22:03:00 +0000

Θυμάμαι όταν ήμουν μαθητής, είχα πάει στη βιβλιοθήκη του σχολείου μου, να πάρω ένα λεξικό να δω την έννοια του “Εθνικισμού” και τη διαφορά του από τον “Εθνισμό”. Ζήτησα λοιπόν τον “Μπαμπινιώτη” από τον βιβλιοθηκάριό μας και όταν μου το έφερε με ρώτησε τι έψαχνα.
“Τον Εθνικισμό” του απάντησα. Τότε με συμβουλευτικό ύφος, μου λέει: “Όι… Ο Εθνικισμός εν κακό πράμα, ο Εθνισμός εν καλό! Ρε! Είσαι Χρυσαυγίτης;”

Εγώ άκουγα να κατηγορούν την “Χρυσή Αυγή” για φασισμό και ναζισμό - νεοναζισμό. Ή καλύτερα ναζιστική πολιτική με νεοναζιστικές ιδέες. Τώρα, ακούω να συνδέουν τον Εθνικισμό μ’ αυτά…Έκτοτε βέβαια, άκουσα πάμπολλες φορές παρόμοια. Παραξενεύτηκα. Γνωρίζω αγνούς πατριώτες που θέλουν ν’ αυτοαποκαλούνται “Εθνικιστές”. Γιατί λένε π.χ για τον Ίωνα Δραγούμη, ο οποίος άφησε εποχή στον Μακεδονικό αγώνα και έλαβε μέρος και σ’ άλλους πολέμους ότι είναι “ο πατέρας του Ελληνικού Εθνικισμού”; Ήταν φασίστας; Ήταν ακραίος; Στο “Όσοι ζωντανοί”, διαφαίνονται καθαρά, αγνά αισθήματα για τον Ελληνισμό. Μάλιστα, σ’ αντίθεση με τον φίλο του, Περικλή Γιαννόπουλο, δεν ήταν προσκολλημένος στην Αρχαία Ελλάδα, κάτι που στις μέρες μας φαντάζει ακραίο… “Εθνικιστικό”!

Τέλος πάντων, ανοίγω το λεξικό του Μπαμπινιώτη στον όρο “Εθνικισμός“: “1. (κακόσ.)υπερβολική και αποκλειστική προσήλωση προς την ιδέα του Έθνους και των Εθνικών ιδεωδών, με κύριο χαρακτηριστικό τη διάκριση των Εθνών σ’ ανώτερα και κατώτερα και τη διάθεση επιβολής των πρώτων στα δεύτερα -κάτι από Εθνικοσοσιαλισμό δεν θυμίζει αυτό; Ή καλύτερα δεν το χαρακτηρίζουμε σαν “Εθνικοκεντρισμό”;- (πβ. λ. σοβινισμός, πατριωτισμός). 2. Η έντονη προβολή της Εθνικής ταυτότητας […] 3. ΙΣΤ. Η ιδεολογία που εμφανίστηκε στο πλαίσιο αστικών επαναστάσεων και έθετε ως πολιτικό θεμέλιο του κράτους, την έννοια του έθνους (εθνικό κράτος) και όχι π.χ., τη Θρησκεία ή τον βασιλιά.”
Δίνονται, ουσιαστικά , δύο ερμηνείες στη λέξη. Μια “ιδεολογική” και μια ανάλογα με το πώς εμφανίστηκε ιστορικά. Στην πρώτη μας παραβάλλει τον “σοβινισμό”, αλλά και τον “πατριωτισμό“! Πάω λοιπόν στις λέξεις που παραθέτει:

Σοβινισμός: “Τυφλός Εθνικισμός που χαρακτηρίζεται από τη φανατική εξύμνηση κάθε Εθνικού στοιχείου, από απόρριψη και περιφρόνηση των στοιχείων άλλων λαών […] Σχόλιο λ. Εθνικισμός.”
Πατριωτισμός: “Η έμπρακτη αφοσίωση και αγάπη κάποιου προς την πατρίδα του: […] Η θυσία του αποτέλεσε εκδήλωση ύψιστου πατριωτισμού ΣΥΝ. φιλοπατρία. Σχόλιο λ. Εθνικισμός.”
Φιλοπατρία: “Η αγάπη για την πατρίδα. ΣΥΝ. Πατριωτισμός. Σχόλιο λ. Εθνικισμός.”

Εγώ πάντως κάπου χάθηκα. Ο Εθνικισμός και ο σοβινισμός παρουσιάζονται σαν ακραίες μορφές εκδήλωσης της αγάπης προς την πατρίδα, κάτι που στ’ αρχαία μεταφράζεται σαν “φιλοπατρία”. Συνώνυμο είναι ο πατριωτισμός, μας λέει. Στον “εθνικισμό”, μας (π)αρα(β)άλλει τους όρους “σοβινισμός” και “πατριωτισμός”. Το λεξικό αυτό μόνο σύγχυση μου προκάλεσε και το μόνο συμπέρασμα που μπόρεσα να βγάλω, είναι ότι ο ένας όρος, οδηγεί αλυσιδωτά στον άλλο, μ’ αποτέλεσμα να δίνεται η εντύπωση της ίδιας ή παρόμοιας ερμηνείας τους.

Εθνικισμός ή Εθνισμός τελικά;

Πολλά άτομα που υποστηρίζουν τις ίδιες θέσεις, συγκρούονται μεταξύ τους, εξαιτίας αυτής της “λεπτομέρειας”.
Εθνισμός: “Η συνείδηση ότι ανήκει κανείς σε συγκεκριμένο Έθνος. Επίσης, το πατριωτικό αίσθημα το οποίο προκύπτει από αυτήν. ΣΥΝ. Εθνική συνείδηση, πατριωτισμός, φιλοπατρία. ΣΧΟΛ. λ. Εθνικισμός.”
Στο σχόλιο που παραπέμπει το λεξικό σε κάθε ορισμό, το οποίο γίνεται στον όρο “Εθνικισμός”, αναγράφεται η πορεία του όρου “φιλοπατρία” και η μετεξέλιξή της μέχρι τον “σοβινισμό”. Αναφέρει ότι ο Εθνικισμός εμπεριέχει και θετική και αρνητική σημασία. Η διάκριση των δύο όρων, λέει, γίνεται αναγκαία στην Ελλάδα, μετά τη δεκαετία του ‘80. Ο Εθνικισμός από τότε ταυτίστηκε μόνο με τις επεκτατικές βλέψεις.

Όμως, υπάρχουν σήμερα κάποια άτομα, τα οποία αυτοαποκαλούνται “Εθνικιστές”, αφού δεν συμφωνούν με τη σημερινή έννοια που δόθηκε στον όρο! Αυτου΄ς σκοπεύω να υπερασπιστώ μ’ αυτό το άρθρο.
Πριν ξεκινήσω όμως, πιστεύω πως καλό θα ήταν να θυμόμαστε ότι στο λεξικό του Μπαμπινιώτη, απ’ όπου και δανειστήκαμε τους ορισμούς, χρησιμοποιούνται πολλές φορές σαν εξήγηση λέξεων, αυτό που καθιερώθηκε στη συνείδηση του κόσμου. Π.χ., δίνει την ίδια εξήγηση στο “καταρχήν” και στο “καταρχάς”. Επίσης, ποιος ξεχνά τον σάλο που δημιουργήθηκε όταν στην εξήγηση της λέξης “Βούλγαρος”, έγραφε και για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ!

Ο Εθνικισμός, λοιπόν, έχει ταυτιστεί με τις επεκτατικές βλέψεις. Ακόμα και αν το θεωρήσουμε ορθό, κατηγορούν σαν “Εθνικιστές” σήμερα, όσους μιλούν για Κωνσταντινούπολη, Μικρά Ασία, Πόντο, Β. Ήπειρο… Νομίζω πως δεν χρειάζεται να εξηγήσω γιατί αυτά δεν πρέπει να θεωρούνται “επεκτατισμός”!
Κατηγορούν Εθνικιστές αυτούς που κρατούν την Ελληνική στις διαδηλώσεις, αυτούς που φωνάζουν για τη Μακεδονία μας, αυτούς που έχουν τον δικέφαλο στις σημαίες… Πράγματα που δεν έχουν σχέση με τον ορισμό που δίνεται. Ακόμα και αν πούμε ότι έχουν με το σημείο που αναφέρει σαν ρίζα του όρου, τον “Εθνικό”, τον ειδωλολάτρη δηλαδή, υπονοώντας ότι μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν και έχοντας υπόψιν ότι σήμερα, στους Δωδεκαθεϊστές είναι μεταξύ άλλων και αρκετοί που δεν δέχονται τα ξενόφερτα, συνεπώς και τον Χριστιανισμό, ακόμα και τότε ο χαρακτηρισμός τους ως “Εθνικιστές” είναι λανθασμένος. Από τη μια, διότι ο όρος αυτός -Εθνικός-, ήταν προπαγανδιστικός και χρησιμοποιήθηκε από τους Χριστιανούς τους πρώτους αιώνες, τότε που πολεμούσαν τον Δωδεκαθεϊσμό και την Αρχαία Ελλάδα -π.χ, Μέγας Θεοδόσιος- και από την άλλη, διότι η μεταγενέστερη σημασία του “Εθνικός”, είναι πολύ απλά, αυτός που υποδηλώνει το Έθνος. Εθνικός Ύμνος, Εθνική Ομάδα, Εθνικό Μουσείο.

Τι είναι λοιπόν ο Εθνικισμός; Ποιοι μπορούν να χαρακτηριστούν Εθνικιστές;
Κατ’ εμένα , ορθότερη είναι η χρήση του όρου, μέσα από την ιστορική του πορεία και παρουσία. Αυτή δηλαδή που παρέθεσα πριν, της ιδεολογίας που έθετε σαν πολιτική βάση του κράτους, το Έθνος.
“Ο Εθνικισμός δεν είναι απλά μια ιδεολογία. Δεν βασίζεται σε κανένα μανιφέστο και δεν έχει ουσιαστικά λογίους πατέρες και φιλοσοφικούς ινστρούκτορες. Ο Εθνικισμός είναι το προϊόν ενός ανθρώπινου χαρακτηριστικού, ενός συναισθήματος, εφάμιλλου του έρωτα, της αγάπης, του πόνου και του μίσους. Δεν είναι άλλο από τον πατριωτισμό, την αγάπη για το χώμα που πατάς και γι’ αυτούς που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν πάνω σ’ αυτό, ως συνέχεια μίας αιώνιας πορείας στην ιστορία της οποίας κομμάτι είναι κάθε Έλληνας.” Αυτά γράφει μεταξύ άλλων ο Παναγιώτης Δούμας στο άρθρο του “Γιατί Εθνικισμός;”

Και έχει απόλυτο δίκαιο. Δεν βρέθηκε κάποιος να γράψει τις αρχές του Εθνικισμού, όπως π.χ., οι Μαρξ και Ένγκελς του Κομμουνισμού, τις πολιτικές θέσεις του κόμματος του Μουσολίνι για τον φασισμό, που εξελίχθηκε αργότερα σε ιδεολογικό κίνημα ή του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού του Χίτλερ. Γι’ αυτό κάποιες φορές οι υποστηρικτές του Εθνικισμού, δεν ταυτίζονται στις απόψεις τους. Κάποιοι, ακραίοι, οι οποία ακούνε τη σημερινή προπαγάνδα κατά του Εθνικισμού σήμερα, αυτοαποκαλούνται Εθνικιστές, ακριβώς γιατί δεν βλέπουν κάπου τις θέσεις του Εθνικισμού για να τις διαχωρίσουν με τις δικές τους! Και όταν δρουν οι ακραίοι, θυμούνται όλοι να κατηγορήσουν τον Εθνικισμό!

Παραθέτω παρακάτω και τα λόγια κάποιων σχετικά με τον Εθνικισμό:

Ούντο Βογκτ -Πρόεδρος του Γερμανικού Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος-: “Είμαι Εθνικιστής γιατί αγαπώ την πατρίδα μου, είμαι σοσιαλιστής γιατί αγαπώ τον λαό μου.“

Βάσος Λυσσαρίδης “Αγαπούμε κάθε λαό. Και τον Τουρκικό. Μισούμε κάθε καταπίεση. Και δεν μας τρομοκρατούν οι χαρακτηρισμοί. Αν Εθνικισμός είναι ν’ αγαπάς κάθε λαό, αλλά και τον δικό σου, αν Εθνικισμός είναι να μην προσυπογράφεις απεμπόληση πατρογονικών εστιών και δικαιωμάτων, αν εθνικισμός είναι να μην συμβιβάζεσαι με μισή πατρίδα και μειωμένη αξιοπρέπεια, αν Εθνικισμός είναι ν’ απαιτείς ν’ απαλλάξεις τον Πενταδάκτυλο από τους ήλους της κατοχικής σημαίας, αν Εθνικισμός είναι να σέβεσαι όλες τις σημαίες, όταν όμως κυματίζουν στη δική τους πατρίδα, αν Εθνικισμός είναι ν’ απαιτείς οι εκκλησίες να μην μετατρέπονται σε στάβλους, αν Εθνικισμός είναι να είσαι έτοιμος να θυσιαστείς σε όποιον αγώνα έξω από τα σύνορά σου για λευτεριά και δικαιοσύνη κάθε λαού, αλλά και να πεθάνεις χίλιες φορές για την Ελευθερία του δικού σου λαού, τότε δηλώνω αδιόρθωτος Εθνικιστής και εκλιπαρώ τους συνετούς της παράδοσης να με συγχωρέσουν.“

Χρήστος Χαρίτου - Πρώην Διευθυντής Επικοινωνίας του Ελληνικού Μετώπου, το οποίο προσχώρησε στον ΛΑ.Ο.Σ - “Πρώτον, δεν είμαι ακροδεξιός και δεν άνηκα ποτέ στη “δεξιά”, μεσαία, κεντρώα ή ακραία. Είμαι Εθνικιστής και πιστεύω στην Εθνική κυριαρχία και την κοινωνική αλληλεγγύη, ως προέκταση της Εθνικής ενότητας.“

Ο Εθνικισμός δεν είναι απλά ο ορισμός που θέλουν να δώσουν κάποιοι, βάσει της ετυμολογίας της λέξης, ή του διαχωρισμού που έγινε στον “Εθνικισμό” και τον “Εθνισμό” για να μην προκαλέσουν την κοινή γνώμη… Ο Εθνικισμός είναι αυτό που έρχεται από την μεταγενέστερη σημασία του “Εθνικού”, αυτού δηλαδή που εκφράζει το Έθνος. Οι οπαδοί του, οι συνειδητοποιημένοι οπαδοί του, αυτό εκφράζουν!

Όταν η κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου γκρέμισε τον τοίχο στην οδό “Λήδρας”, ομάδα επαναπροσεγγιστών έκαναν συγκέντρωση πανηγυρίζοντας. Τότε, ομάδα νέων, έκαναν μια “αντισυγκέντρωση” διαμαρτυρόμενοι για την ρήξη του τοίχου… Βγήκαν τότε κάποιοι και καταδίκασαν τις πράξεις της συγκεκριμένης ομάδας νεαρών, χαρακτηρίζοντάς τους ως μισαλλόδοξου, φασίστες και…. “Χρυσαυγίτες”!

Εθνικισμός και “Χρυσή Αυγή”

Δεν είναι μόνο τι δηλώνει κάποιος, αλλά και πώς συμπεριφέρεται. Αν δηλώνει κάποιος Κομμουνιστής και συμπεριφέρεται ως ακροδεξιός τι από τα δύο είναι;
Η “Χρυσή Αυγή” πριν διαλυθεί ως κίνημα, χρησιμοποιούσε την επωνυμία “Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα Χρυσή Αυγή”.

Τα μέλη της οργάνωσης, είχαν συνδεθεί με διάφορες βιαιοπραγίες κατά αλλοδαπών, ξυλοδαρμούς σε πορείες και γενικά διάφορες αντιδημοκρατικές ενέργειες. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι, τουλάχιστο στις πορείες, απλά δεν έτρεχαν να φύγουν όταν τους επιτίθονταν οι αναρχικοί. Εν πάση περιπτώσει, δεν γράφω για να δικαιολογήσω τους Χρυσαυγίτες.
Η Χρυσή Αυγή, είχε διαλέξει το “Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα” εξαιτίας της προπαγάνδας που είχε δεχτεί ο όρος “Εθνικοσοσιαλισμός” μετά της ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας. Ο Λαϊκός και κοινωνικός Εθνικισμό, είναι ουσιαστικά, μια άλλη ονομασία για τον Εθνικοσοσιαλισμό… Αλλά όχι για τον Γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμό!
Όπως ανέφερα πιο πάνω, το μόνο που μας χαρακτηρίζει είναι οι πράξεις μας. Αν οι Χρυσαυγίτες θέλουν, ή τέλος πάντων ήθελαν ν’ αυτοαποκαλούνται Εθνικιστές και έπρατταν διαφορετικά, δεν είναι Εθνικιστές και δεν φταίει ο Εθνικισμός πολύ απλά.
Στην εφημερίδα “Το Βήμα” -Κυριακή 26 Ιουλίου 1998 - Αρ. Φύλλου 12491-, στο άρθρο με τίτλο “Τα ξυρισμένα “μυαλά” του νεοφασισμού“, γράφει η συγγραφέας: “Οι Χρυσαυγίτες έρχονται να σκληρύνουν το παιχνίδι δηλώνοντας ότι απέναντι στον “ελαφρό πατριωτισμό” προτείνουν τον ακραίο εθνικισμό“, διαχωρίζοντάς τον έτσι από τον αγνό Εθνικισμό. Επίσης: “Ο γραμματέας της Χρυσής Αυγής Νίκος Μιχαλολιάκος δηλώνει εθνικιστής, αποφεύγοντας τον τίτλο του φασίστα για να μπορεί να διπλαρώσει και ευρύ κοινό, φίλα προσκείμενο στις εθνικιστικές κενολογίες.” Και εδώ γίνεται διαχωρισμός του όρου “φασίστας” και “Εθνικιστής”. Οι κενολογίες στις οποίες αναφέρεται, είναι προφανώς η έλλειψη κάποιων καταγεγραμμένων αρχών!
Το σημαντικό είναι, ότι όταν αναφέρονται στους Χρυσαυγίτες, τουλάχιστο στον Ελλαδικό χώρο διότι στην Κύπρο το παρακάνουμε με την προπαγάνδα, αναφέρονται σε φασίστες, νεοναζί, ρατσιστές, ακροδεξιούς. Σπάνια θα τους χαρακτηρίσουν Εθνικιστές.

Εθνικισμός και Εθνικοσοσιαλισμός

Όταν ακούμε για Εθνικοσοσιαλισμό, μας έρχεται στο μυαλό ο Γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμός του Χίτλερ ή αλλιώς Ναζισμός, από το Nationalsozialismus. Ο Χίτλερ επικεντρώθηκε στην “Ευρώπη των Αρίων” και κυνήγησε κυρίως τους Εβραίους.
Για τους Εθνικοσοσιαλιστές το κράτος αποτελεί την ύψιστη οργανωμένη συλλογική αξία.
Ο Εθνικοσοσιαλισμός όμως, είναι ένα φαινόμενο - ένα κίνημα διαχρονικό. Συμπεριλαμβάνει τον Μέγα Αλέξανδρο, τους Ρωμαίους, το Βυζάντιο, τον Ναπολέοντα, τους Άγγλους, του Αμερικανούς… Την αξία του κράτους θα τη δούμε σ’ όλες αυτές τις ιστορικές περιόδους. Τα κοινά τους σημεία είναι πάρα πολλά. Ο κύριος στόχος όλων αυτών, είναι ένας: Η Ανατολή! Αυτό ουσιαστικά είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός. Η διαχρονική “πορεία προς την Ανατολή” που επιχειρούν οι Δυτικοί.
Το γεγονός ότι δεν πρέπει να ταυτίζουμε τον Εθνικοσοσιαλισμό με τον Ναζισμό μόνο, αναφέρεται και στο βιβλίο “Τα μυστικά του Γ’ Ράιχ”: “Οποιαδήποτε εξαγωγή συμπερασμάτων - ακόμη περισσότερα δε η όποια διατύπωση γενικών αφορισμών - για τη φύση, τα γενεσιουργικά αίτια και τις απώτερες επιδιώξεις του Εθνικοσοσιαλισμού θα αποσπασματική και ανιστόρητη, εάν περιοριζόταν στο φαινόμενο “Ναζισμός”, όπως αυτό εμφανίσθηκε στη Γερμανία κατά το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα.
Ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν προήλθε από παρθενογένεση ούτε γεννήθηκε μαζί με την πολιτική γέννηση του Άντολφ Χίτλερ. Κάθε άλλο. Διέθετε και γερές ρίζες και βαθιές καταβολές στον χρόνο.
[…]Ο στόχος των Αρίων ήταν και παραμένει ο ίδιο. Η ανατολή.”
Για την διαχρονικότητα της πορείας αυτής προς την Ανατολή, παραθέτω μόνο κάποια ιστορικά γεγονότα από την πεντασέλιδη αναφορά που γίνεται στο άνωθεν βιβλίο:

“1184π.Χ: Η πρώτη χρονικά καταγεγραμμένη σημαντική εκστρατεία Ευρωπαίων σε Ασιατικά εδάφη ολοκληρώνεται με την άλωση της Τροίας και ανοίγει εμπορικές διόδους προς τον Εύξεινο.
[…]
453π.Χ: Ναυτική εκστρατεία των Αθηναίων στην Αίγυπτο για την ανάσχεση της Περσικής επέκτασης στην χώρα.
334π.Χ: Ο Αλέξανδρος εισέρχεται με τον στρατό του στο Ασιατικό έδαφος, έχοντας προηγουμένως θυσιάσει στον τύμβο του Πρωτεσιλάου, του ήρωα της Τροίας, κίνηση που υποδηλώνει την ιστορική συνέχεια από την εποχή της εκστρατείας των Αχαιών. Διάβαση ποταμού Γρανικού.
[…]
168π.Χ: Ο Αντίοχος Δ’ ο Επιφανής μετατρέπει τον ναό του Σολομώντος στην Ιερουσαλήμ σε ναό του Ελληνίου Διός, επισφραγίζοντας με την κίνηση αυτή τη σύγκρουση δύο μεγάλων πολιτισμών.
133π.Χ: Δύο αιώνες μετά τον Αλέξανδρο, οι Ρωμαίοι ξεκινούν την κατάκτηση Ασιατικών εδαφών.
[…]
64μ.Χ: Πρώτος διωγμός κατά των Χριστιανών στη Ρώμη από τον Νέρωνα.
70μ.Χ: Κατάληψη της Ιερουσαλήμ και εξόντωση 600.000 Εβραίων από τον Τίτο.
[…]
330μ.Χ: Με την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης στο Βυζάντιο των Μεγαρέων, παγιώνεται και ο έλεγχος της Αυτοκρατορίας στα εδάφη της Ασίας.
[…]
681μ.Χ: Καταδίκη του “οριενταλικού” μονοφυσιτισμού από τη Στ’ Οικουμενική Σύνοδο.
1095μ.Χ: Ο Πάπας Ουρβανός Β’ αναγγέλλει την 1η Σταυροφορία.
[…]
1145μ.Χ: Ξεκινά η 2η Σταυροφορία.
[…]
1187μ.Χ: Ο Πάπας Γρηγόριος Η’ κηρύσσει την 3η Σταυροφορία.
[…]
1198μ.Χ: 4η Σταυροφορία.
1215μ.Χ: Αναγγελία 5ης Σταυροφορίας από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ’.
[…]
1227μ.Χ: 6η Σταυροφορία.
[…]
1245μ.Χ: 7η Σταυροφορία.
1267μ.Χ: 8η Σταυροφορία.
1348μ.Χ: Ξεκινά πολυετής γενικευμένος διωγμός των Εβραίων σε Ισπανία, Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία και Ελβετία, με πρόσχημα τις Ευθύνες τους για την εξάπλωση της Πανώλης.
[…]
1798μ.Χ: Ο Ναπολέων νικά στη μάχη των Πυραμίδων τους Μαμελούκους της Αιγύπτου.
[…]
1839μ.Χ: Πρώτος Αφγανοβρετανικός πόλεμος.
[…]
1858μ.Χ: Αρχίζει η κατάκτηση του Βιετνάμ από τους Γάλλους.
[…]
1879μ.Χ: Ίδρυση της “αντισημιτικής λίγκας” στο Βερολίνο η οποία εξαπολύει επιθέσεις - μποϋκοτάζ, αποκλεισμούς, βιαιοπραγίες - κατά των Εβραίων στη Γερμανία.
[…]
1882μ.Χ: Με προσωρινό διάταγμα απαγορεύεται στους Εβραίους της Ρωσίας να κατέχουν ιδιοκτησία και τους επιβάλλεται ο περιορισμός στα γκέτο. Είχε προηγηθεί η σφαγή χιλιάδων Εβραίων το προηγούμενο Πάσχα σε 167 πόλεις της Ρωσίας.
[…]
1961μ.Χ: Οι Η.Π.Α επιτίθενται στο Βιετνάμ.
1990μ.Χ: Οι Η.Π.Α επιτίθενται στο Ιράκ.
2001μ.Χ: Εισβολή των Η.Π.Α στο Αφγανιστάν.”

Ο λόγος που παρέθεσα κάποια από τα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας, ήταν για να διαφανεί η προσπάθεια των Ευρωπαίων ανά τους αιώνες για επιβολή στην Ανατολή!
Αν δούμε τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί των κύριων επιθέσεων κατά των Ανατολιτών, καθώς και τις ιδέες όσο αφορά το κράτος στην κάθε περίοδο, θα δούμε ότι, στα περισσότερα τουλάχιστο, έχουν πάρα πολλά κοινά.
Αυτή είναι η διαχρονική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού, με τη Ναζιστική Γερμανία σαν ένα από τα πιο πρόσφατα κέντρα εμφάνισής του.
Είναι εύκολο να τον διαχωρίσουμε από τον Εθνικισμό! Οι αρχές του Εθνικοσοσιαλισμού, διαμορφώθηκαν μέσα στους αιώνες και συνίστανται κυρίως, όπως ανέφερα, στο κράτος σαν μέγιστη αξία και στην πολιτική της πορείας προς την Ανατολή.
Οι Εθνικιστές, οι αγνοί Εθνικιστές, επικεντρώνονται απλά στο δικό τους Έθνος, χωρίς βλέψεις προς άλλα εδάφη. Στην περίπτωση του Έλληνα Εθνικιστή, φυσικά και προσβλέπει σ’ άλλα εδάφη, αλλά βέβαια, πρόκειται για τα δικά του υποκατοχήν εδάφη. Παράλληλα, ο Έλληνας Εθνικιστής, είναι γαλουχημένος με τις αξίες και τις αρετές τους Ελληνικού πολιτισμού στις οποίες περιλαμβάνονται η Ελευθερία και η Δημοκρατία. Επίσης, είναι εύκολο και μόνο από τα συνθετικά του Εθνικοσοσιαλισμού να τον διαχωρίσουμε από τον Εθνικισμό. Προστίθεται και ο ρόλος του “Σοσιαλιστή”, προσθέτοντας στον Εθνικισμό κάποια άλλα στοιχεία. Κάτι σαν συμπλήρωμα δηλαδή.

Εθνικισμός και Εθνικομπολσεβικισμός

Το Εθνικομπολσεβικιστικό κόμμα, δημιουργήθηκε πρόσφατα στη Ρωσία. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χαρακτηριστεί είτε ο Εθνικιστής Εθνικομπολσεβίκος, είτε ο Εθνικομπολσεβίκος Εθνικιστής, πολύ περισσότερο στην Ελλάδα που μας αφορά. Δεν υπάρχει λόγος να γράψω για τις αρχές του και να γίνει σύγκριση με τον Εθνικισμό, αν και η ιδεολογία τους είναι βασισμένη στον Γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμό. Πρόκειται ουσιαστικά για νεοναζί.

Εθνικισμός και Νεοναζισμός

Υπάρχουν τ’ άτομα που ενστερνίζονται τις αρχές και τις ιδέες του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού - Ναζισμού -. Οι “νεοναζί” σήμερα βρίσκονται σ’ όλη την Ευρώπη και είναι ενωμένοι. Έχουν αλλάξει την σβάστικα από έμβλημά τους, μετά την προπαγάνδα που δέχτηκε με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και χρησιμοποιούν τον “Κέλτικο Σταυρό”, σύμβολο της ενότητας και της κυριαρχίας των λευκών.
Όπως δεν μπορεί ο Ναζιστής να ταυτιστεί με τον Εθνικιστή, δεν μπορεί ούτε ο Νεοναζί. Μια από τις βασικές τους διαφορές, είναι ότι ο Εθνικιστής και συνεπώς ο Εθνικισμός, δεν έχουν ως αρχή την ιδέα του “Αρίου” και ούτε μάχονται για την “Ευρώπη των λευκών“. Ο Εθνικιστής μάχεται πρωτίστως για το δικό του Έθνος.

Εθνικισμός και Φασισμός

Ο Φασισμός ξεκίνησε στην Ιταλία σαν κίνημα από τον Μπενίτο Μουσολίνι. Οι οπαδοί του κινήματος, οι φασίστες, ήταν ρατσιστές και αυτό ήταν το “ιδεολογικό υπόβαθρο” του κινήματος. Ο ρατσισμός. Ο φασισμός από κίνημα, εξελίχτηκε σε ιδεολογία και αργότερα χαρακτήριζε κάθε μορφή καταπίεσης και κάθε ιδεολογία ή σύστημα ολοκληρωτικού χαρακτήρα.
Οι Εθνικιστές δεν είναι ρατσιστές. Οι Εθνικιστές, οι πατριώτες, οι “Εθνιστές”, όπως θέλετε πείτε τους, αγαπούν και αγωνίζονται για την πατρίδα τους αλλά ξέρουν και αν σέβονται. Δεν είναι ούτε μισαλλόδοξοι, ούτε ρατσιστές όπως προσπαθούν να τους παρουσιάσουν τα ΜΜΕ, προβάλλοντας παραδείγματα ατόμων, που στο κάτω - κάτω δεν έγραφαν και στο μέτωπο “Είμαι Εθνικιστής”. Ίσως ποτέ να μην δήλωσαν Εθνικιστές και όμως, προσπαθούν να τους προβάλουν έτσι!
Γιατί προσπαθείτε να μας πείσετε ότι είναι από τον χώρο του Εθνικισμού; Διότι ο Εθνικισμός έχει χώρο, δεν είναι χαρακτηριστικό, ή επίθετο όπως το “ρατσιστής”. Είναι κίνημα ο Εθνικισμός. Ένα κίνημα που, σ’ αντίθεση με τα υπόλοιπα, δεν έχει κάποιον δημιουργό. Δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον λαό μέσα από διάφορες καταστάσεις και εδραιώθηκε μέσα στην συνείδησή του. Είναι απλά η φιλοπατρία που ξεκινά αιώνες πριν τα υπόλοιπα. Διότι ο άνθρωπος πρώτα αγάπησε το μέρος που ζούσε και ύστερα ζήλεψε ή μίσησε ή θέλησε άλλα μέρη.

Αν έχει μια ιστορική πορεία ο Εθνικισμός, τότε αυτή είναι η ενσυνείδητη επιλογή του Έθνους σαν θεμέλιο του κράτους!

Όσο γι’ αυτούς που αποκαλούν τους “Εθνικιστές”, ακραίους, ρατσιστές, μισαλλόδοξους αναφέρω το κάτωθεν:
Ο “πατέρας του Ελληνικού Εθνικισμού”, όπως χαρακτηρίστηκε, Ίων Δραγούμης, είχε γράψει στο ημερολόγιό του: “Στο δεύτερο μισό του δεκάτου εννάτου αιώνα και στις αρχές του εικοστού, τρία ονόματα δείχνουν να επικρατούν: Ο Καντ για την ηθική, ο Δαρβίνος ηια την φυσική και ο Μαρξ για την κοινωνιολογία.”
Ο Φρέντυ Γερμανός γράφει για τον Ίωνα: “Άραγε πώς θα γραφόταν η πολιτική μας ιστορία αν γινόταν αρχηγός της Ελληνικής δεξιάς ο άνθρωπος που διαβάζει, στα 1919, κάθε πρωί Ουμανιτέ;” Ήλπιζε μάλιστα ότι ο Κομμουνισμός δεν θα έφτανε στο σημείο του Χριστιανισμού: “Ελπίζω να μην καταντήσει στο πίστευε και μη ερεύνα! Ελπίζω να μην εμποδίζει κάποτε τους ανθρώπους από το να ερευνούν τις γραφές του Καρλ Μαρξ.” Ο Δραγούμης, μας πληροφορεί ο Φρέντυ Γερμανός, είχε αρχίσει να δίνει άρθρα χωρίς υπογραφή στον “Ριζοσπάστη“.

Αυτά για να καταλάβουν κάποιοι, ότι ο πραγματικός Εθνικιστής έχει ηθικές αξίες και δεν είναι μισαλλόδοξος! Αλλά οι νεοταξικοί προβάλλουν αυτά που τους συμφέρει, μόνο και μόνο για να σπιλώσουν τον Εθνικισμό! Γιατί δηλαδή να βλέπουν τους ακραίους που θέλουν να λέγονται Εθνικιστές και να τους παρουσιάζουν και να μην παρουσιάζουν παραδείγματα όπως του Δραγούμη;

Ω ναι, μπορεις

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Fri, 01 Jun 2007 15:23:00 +0000

24 Σημάδια για να καταλάβεις ότι μεγάλωσες

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Fri, 01 Jun 2007 15:18:00 +0000

1. Τα φυτά στη γλάστρα σου είναι όλα ζωντανά και κανένα δεν είναι προς κάπνισμα.
2. Αποκλείεται να κάνεις σεξ σε παιδικό κρεβάτι.
3. Το ψυγείο περιέχει περισσότερο φαγητό από μπύρα.
4. Έξι η ώρα το πρωί είναι η ώρα που ξυπνάς και όχι η ώρα που πας για ύπνο.
5. Ακούς το αγαπημένο σου τραγούδι στο Σούπερ Μάρκετ.
6. Παρακολουθείς τον καιρό στις ειδήσεις.
7. Οι φίλοι σου παντρεύονται και παίρνουν διαζύγιο αντί να τα "φτιάχνουν" και να "χωρίζουν".
8. Οι διακοπές σου από 130 ημέρες γίνονται 14.
9. Με τζιν και πουλόβερ δεν θεωρείσαι πια καλοντυμένος.
10. ΕΣΥ είσαι αυτός που τηλεφωνάει στην αστυνομία να σταματήσει τα παλιόπαιδα που κάνουν πάρτυ.
11. Οι μεγαλύτεροι συγγενείς σου αισθάνονται άνετα λέγοντας βρώμικα ανέκδοτα παρουσία σου.
12. Δεν ξέρεις πια τι ώρα κλείνει το Έβερεστ.
13. Ταΐζεις το σκύλο σου ισορροπημένη σκυλοτροφή αντί για McDonalds.
14. Πονάει η πλάτη σου όταν κοιμάσαι στον καναπέ.
15. Δεν κοιμάσαι πια από τις 5 το απόγευμα μέχρι τις 10 το βράδυ.
16. Δείπνο και σινεμά είναι ολόκληρο το ραντεβού αντί για την αρχή του.
17. Πέντε σουβλάκια τρεις η ώρα τα ξημερώματα σου χαλάνε το στομάχι αντί να στο φτιάξουν.
18. Πηγαίνεις στο φαρμακείο για αντιοξειδωτικά και κρέμες προσώπου αντί για προφυλακτικά και τεστ εγκυμοσύνης.
19. Ένα μπουκάλι κρασί των 2 λιρών δεν είναι πια "καλό πράγμα".
20. Τρως πρωινό...το πρωί.
21. Η φράση "Δεν θα ξαναπιώ τόσο" αντικαθίσταται από την φράση "Δεν μπορώ πια να πιω όπως έπινα".
22. Το 90% του χρόνου που ξοδεύεις μπροστά στο κομπιούτερ είναι για δουλειά.
23. Δεν ξεκινάς να πίνεις από το σπίτι για να κάνεις οικονομία στα μπαρ.
24. Διάβασες την λίστα αυτή ελπίζοντας και ψάχνοντας απεγνωσμένα για ένα χαρακτηριστικό που δεν ισχύει για σένα.

Αθανατες ΑΤΑΚΕΣ

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Fri, 01 Jun 2007 15:16:00 +0000

Αθήνα πρωτεύουσα του πολιτισμού της μόλυνσης και της αντιπαροχής.
Αν δεν μπορείς να αποφύγεις έναν βιασμό απόλαυσέ τον!
Αν δεν μπορείς να βρεις λύση βρες άλλο πρόβλημα.
Αν δεν τα καταφέρεις με την πρώτη, παράτα τα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να
γίνεσαι ανόητος.
Αν έχεις τύχη διάβαινε, αν έχεις χρήματα πάρε αυτοκίνητο...
Aν ο Θεός ήταν Δημοκράτης δεν θα έδινε δέκα εντολές, θα έδινε δέκα προτάσεις
προς συζήτηση.
Αν τα λάθη διδάσκουν τότε έχω μια καταπληκτική μόρφωση.
Αν τα σκατά είχαν αξία οι φτωχοί δεν θα είχαν κώλο...
Αν χρησιμοποιήσετε το σαπούνι, μετά πλύνετε καλά τα χέρια σας.
Aνταλάσω 486/100 με ξανθιά για ένα μήνα. (Όχι βαμμένα παρακαλώ).
Αρνάκι άσπρο και παχύ, της σούβλας μας καμάρι.
Aρπαξα την ζωή μου από τα μαλλιά, αλλά φορούσε περούκα.
Ας κρατήσουμε την αιμομιξία στους κόλπους της οικογένειας.
Αυτό που με ανησυχεί με το μέλλον είναι ότι όσο πάει και πλησιάζει.
Αυτοί που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.
Βαρέθηκα, σταματήστε τη γη να κατέβω!
Γελάει τελευταίος όποιος δεν κατάλαβε το ανέκδοτο.
Δεν είμαι προκατειλημμένος. Απλά μισώ τους πάντες.
Δημόσιος υπάλληλος είναι εκείνος που έχει ένα πρόβλημα για κάθε λύση.
Έαν δεν επιτύχεις με την πρώτη προσπάθεια, κατέστρεψε κάθε τι που
αποδεικνύει ότι προσπάθησες.
Είμαι ένα απλός συνηθισμένος άνθρωπος, μόνο που είμαι λίγο πιο ωραίος από
εσάς, και λίγο πιο έξυπνος από εσάς, και λίγο πιο δυνατός από εσάς, όπως
είμαι και λίγο πιο πλούσιος από εσάς και σίγουρα βέβαια είμαι πολύ καλύτερος
ψεύτης από εσάς.
Είμαι Πόντιος ομοφυλόφιλος. Πηγαίνω με γυναίκες.
Είναι εύκολο να πεθαίνεις για μια γυναίκα, το δύσκολο είναι να ζεις μαζί
της.
Ευνούχοι ενωθείτε. Δεν έχετε τίποτα να χάσετε.
Έχω διαβάσει τόσα πολλά γύρω από τους κινδύνους του ποτού και του τσιγάρου,
που αποφάσισα να κόψω το διάβασμα.
Ζωή είναι αυτό που μας συμβαίνει την ώρα που εμείς κάνουμε άλλα σχέδια
Η ζωή είναι ένα αγγούρι, άλλος το τρώει και ζορίζεται, άλλος το τρώει και
δροσίζεται...
Η ζωή είναι ένας κώλος, γάμησε τον προτού σε χέσει...
Η ζωή είναι ωραία αλλά τα έχει με άλλον...
Η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους.
Η πραγματικότητα είναι μία ψευδαίσθηση που οφείλεται στην έλλειψη
οινοπνεύματος.
Η στειρότητα τελικά είναι κληρονομική.
Η χώρα διαλύεται από την αδιαφορία αλλά τι με νοιάζει εμένα!!!
Η ωριμότητα είναι το τέλος της νεότητας.
Ήταν σκληρός και τον έλεγαν Βιτάμ...
Θέλω να γίνω αυτός που ήμουνα όταν ήθελα να γίνω αυτός που είμαι τώρα.
Καλύτερα μια ώρας σκλαβιά και φυλακή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή
Καλύτερα νωρίτερα, παρά μια ώρα αρχύτερα.
Kαμιά γυναίκα δεν είναι καλύτερη από δύο.
Κουμουνιστής είναι εκείνος που δεν έχει τίποτα και θέλει να το μοιραστεί με
όλο τον κόσμο.
Μάθε από τα λάθη των άλλων γιατί η ζωή είναι πολύ σύντομη για να τα κάνεις
όλα μόνος σου.
Μείνε μαζί μου έγκυος είμαι πολύ φερέγκυος. Κάνε μαζί μου έκτρωση έχω γιατρό
με έκπτωση
Μη χαμογελάτε, φαίνονται τα απαίσια δόντια σας...
Mην πατάτε το χόρτο. Kαπνίστε το !
Μην περιμένεις άλλο. Ανέβαλλέ το τώρα
Μην πέρνετε ναρκωτικά δεν φτάνουν για όλους.
Μην προσπαθείς να μάθεις ένα γουρούνι να τραγουδάει. Χάνεις τον καιρό σου
και ενοχλείς το γουρούνι.
Μην ροχαλίζεις μεσ' την τάξη. Σκέψου λίγο και τον διπλανό σου που προσπαθεί
να κοιμηθεί.
Μην τα περιμένετε όλα από την αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας.
Mικρός μου έλεγε η μάνα μου: Φάε το φαΐ σου να μεγαλώσεις να πας και
σχολείο. Και εγώ ο μαλάκας το έτρωγα.
Ο θάνατος είναι κληρονομικός!
Ο καρκίνος κόβει το τσιγάρο...
Ο κόσμος καταστρέφεται απ ΄την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα...
Ο πόνος κάποτε τελειώνει η ζωή συνεχίζεται.
Ο χάρτης λέει ότι η Αθήνα απέχει από τη Θεσσαλονίκη 13.57 εκατοστά. Εγώ
ανακάλυψα ότι απέχει περισσότερο, πολύ περισσότερο.
Ο Χριστός σ αγαπά. Πράγμα που δίχνει πως έχει χιούμορ.
Οι άνθρωποι που νομίζουν ότι έχουν πάντα δίκιο, συχνά εκνευρίζουν εμάς που
πράγματι έχουμε.
Οι γυναίκες είναι θησαυρός. Γι' αυτό πρέπει να τις θάβουμε!
Οι δρόμοι απόψε οδηγούν στην κόλαση. Την αγαπάω την κόλαση, πάντα αγαπούσα
τα απαγορευμένα. Αύριο θα ενώσουμε κόλαση και παράδεισο, θα κάνουμε χοντρά
γέλια.
Oι εργένηδες ξέρουν περισσότερα για τις γυναίκες από τους παντρεμένους. Aν
δεν ήξεραν θα ήταν κι αυτοί παντρεμένοι.
Οι παντρεμένοι ζουν περισσότερο από τους εργένηδες. Θα προτιμούσαν όμως να
ζουν λιγότερο.
Όλοι είμαστε ίσοι. Απλώς μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους!
Όποιος βιάζεται βρίσκει την καλύτερη θέση.
Όποιος είναι πολύ μορφωμένος είναι παραμορφωμένος.
Όργια τέλος, φαΐ τέλος, Κάπνισμα τέλος, ποτό τέλος, ναρκωτικά τέλος, χαρτιά
τέλος, ξενύχτι τέλος, κλεψιές τέλος. Αδικίες τέλος. Γαμώτο, με στενεύει το
φωτοστέφανο.....
Όσο δουλεύεις πάνω στη λύση ενός προβλήματος, βοηθά πάντα να ξέρεις την
απάντηση
Όταν αντιγράφεις κάποιον λέγεται "κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας", όταν
αντιγράφεις πολλούς μαζί λέγεται "έρευνα".
Όταν πεθάνω θα πάω στον παράδεισο γιατί την κόλαση την έζησα εδώ.
Όταν τα φτιάχνεις με κάποια, μην γράφεις το όνομά της παντού. Όταν χωρίσετε
θα βαρεθείς να σβήνεις.
Όταν το σύστημα καταστρέφει κάθε τι που το βλάπτει, τότε το κάθε τι βλάπτει
το σύστημα
Όχι, δεν πρέπει να ενθουσιαστείς που έφτιαξες σε τρεις μόνο μήνες το παζλ
που έλεγε από 2 έως 4 έτη.
Πάνω από τρία τινάγματα θεωρείται μαλακία.
Παρακαλώ μην ρίχνετε τα τσιγάρα σας στην λεκάνη. Βρέχονται και μετά ανάβουν
δύσκολα.
Πεθαίνουμε μόνο μία φορά αλλά κρατάει πολύ.
Ποτέ δεν κατάλαβα τι είναι αληθινή ευτυχία, παρά μόνο όταν παντρεύτηκα. Tότε
όμως ήταν πολύ αργά.
Ποτέ μη χτυπάς άνθρωπο με γυαλιά. Χτύπα τον με ένα μπαστούνι του μπέηζμπολ.
Ποτέ μην αφήνεις γι' αύριο αυτό που οι άλλοι μπορούν να κάνουν για σένα
σήμερα.
Ποτέ μην δώσεις σταφύλια σε μεθυσμένο. Μπεκρής είναι ο άνθρωπος, όχι
χαπάκιας.
ΠΡΟΣΟΧΗ, κυκλοφορούν κνίτες με πολιτικά.
Προτιμώ μια αλεπού από μια γυναίκα. Δεν μιλάει και έχει ήδη γούνα.
Όταν παίρνεις λάθος τηλέφωνο ποτέ δεν είναι κατειλημμένο.
Τα λεφτά είναι ακριβώς όπως το σεξ. Δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο αν δεν τα
έχεις και σκέφτεσαι όλα τα άλλα αν τα έχεις.
Τα πάντα ήταν διαφορετικά πριν αλλάξουν όλα.
Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι ή ανήθικα, ή παράνομα ή παχαίνουν.
Τελικά κατάφερα να πλησιάσω την γυναίκα με την οποία ήμουν ερωτευμένος τόσο
καιρό και ανακάλυψα ότι έχουμε ακριβώς τα ίδια γούστα, τρελαινόμαστε και οι
δυο για γυναίκες.
Τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν βάζεις τους άλλους να το κάνουν για σένα!
Το άθροισμα της ομορφιάς και της εξυπνάδας είναι πάντα σταθερό.
Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.
Το άσχημο με την θεωρία είναι πως σου λέει πως δουλεύει ένα σύστημα, όχι
γιατί δεν δουλεύει.
Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά τo τσιγάρο.
Το μόνο πράγμα που ζητάω από τη ζωή, είναι να μου δώσει μια ευκαιρία να
αποδείξω ότι τα πολλά λεφτά δεν θα με κάνουν ευτυχισμένο.
Τo πετρωμένον φαγείν αδύνατον.
Το σχολείο μας φωτίζει μόνο όταν καίγεται.
Το χρήμα δεν είναι το παν, το ΠΟΛΥ χρήμα είναι!
Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν δεν πεινoύσαν!
Φάτε σκατά. Δεν είναι δυνατόν τόσα δισεκατομμύρια μύγες να μην ξέρουν τι
κάνουν.
Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ, κι αν δεν φέξεις χέστηκα έχω και
φακό.
Φέρτε μου ένα μαντολάτο για να δείτε πώς πεινώ.
Φυσικά και δεν υπάρχει ζωή στον ’ρη. Όλα τα μπαρ κλείνουν από τις 10...

By Blackhumor.gr

Αμαλια

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Fri, 01 Jun 2007 11:21:00 +0000

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδεςρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Παρότι το συγκεκριμενο blog ειχε εναν πιο σατιρικο-κωμικο σκοπο, θα πρεπει να τιμησουμε αυτον τον ηρωα της σημερινης πραγματικοτητας που επικρατει στον τοπο που βρισκομαστε. Η γραφειοκρατια σε συνδυασμο με την παραγκα και διαφθορα που επικρατει στον τομεα της υγειας και οχι μονο φερανε αυτο το δυσαρεστο αποτελεσμα. Ο θανατος της ισως να ξυπνησει καποιες συνειδησεις, η μικρη κοινωνια των blogs εχει ξεσηκωθει σε εναν μεγαλο βαθμο, παρολα αυτα πιστευω ειμαστε θυματα ενος συστηματος που ανεχομαστε εδω και αρκετο καιρο, το γεγονος οτι καποιοι αρνουνται να ανεβασουν τον μισθο των γιατρων θεωρωντας πως το φακελακι θα παιξει τον ρολο της επιδοτησης για τους γιατρους, που και απο την πλευρα τους σταδιακα ξεχνανε ολο και περισσοτερο τον ορκο του Ιπποκρατη, με εξαιρεσεις βεβαια αλλα που δεν παυουν να ειναι μειοψηφια μπροστα στον οχλο.

Το κυκνειο ασμα της μιας τοσο αγωνιστικης προσωπικοτητας δωθηκε στο blog οπου η ιδια αποφασισε να μας εκμυστηρευτει την ιστορια της και να μας κλωνισει σε τετοιο βαθμο που ισως και να γινει κατι σε αυτην την χωρα, που οπως φαινεται, αν δεν μπει το μαχαιρι στο κοκκαλο, δεν θα αφυπνιστει ποτε. Να τιμησουμε λοιπον την Αμαλια οπως μπορουμε, αφιερωνοντας εστω καποιον χρονο απο την ζωη μας, καποιες γραμμες απο ενα αρθρο μας, λιγο σαλιο στον φιλο μας, ωστε να μην πηγε τζαμπα η απωλεια της, η απωλεια ενος συνανθρωπου μας που αρνηθηκε να δωροδοκησει, αρνηθηκε να γινει μερος του συστηματος, αρνηθηκε να παρασυρθει με τον οχλο, εκμεταλλευτηκε απο τους παντες, και ομως δεν απαρνηθηκε απο τις αξιες της.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Λοιπον

noreply@blogger.com (Mithridatis) — Fri, 01 Jun 2007 11:05:00 +0000

Ειναι το πρωτο μου κειμενο...και θελω να δειξετε ολοι κατανοηση, το συγκεκριμενο blog δημιουργηθηκε απο εναν απλο λαικο ανθρωπο (θελω να πιστευω ) για να γινεται μια σχετικη ενημερωση σε θεματα που μας απασχολουν και θα πεταμε και κανα βιντεακι ετσι για να κραταμε και μια πελατεια, απο κει και περα, δινω τον λογο μου να μην διαγραφω κανενα σχολιο, ειδικα αν ειναι υβριστικα, μιας και ειμαι υπερ τετοιων σχολιων διοτι ξεδιδεις βρε αδερφε, ριξτε απο χριστοπαναγιες μεχρι να σας τελειωσει η φαντασια, η θεματολογια που θας απασχολησει θα ειναι, εθνικα, κοινωνικα, πολιτικα, σεξ, σεξ, σεξ, σεξ, ....αν και να μην ξεχασω, ... σεξ, ( οχι δεν ειμαι στερημενος, αιδοιοδουλος ειμαι) .. Αυτα προς το παρον, στο πρωτο σοβαρο θεμα θελω να δω σχολια, αντε να ανεβαινει το κοντερ, να γινουμε cyber celebrities, φιλικα Τολης