Οι Τούρκοι μαθητές του δημοτικού διδάσκονται έναν αλυτρωτισμό που ξεπερνά τα όρια του παραλόγου

Αναδημοσιευση απο αντιβαρο

Φαίδων Χατζάκης

Αντίβαρο, Μάιος 2007

Ο άκρατος ανθελληνισμός των τουρκικών βιβλίων

«Υπό ελληνική κατοχή βρίσκονται τα νησιά του Αιγαίου»!Αυτό διδάσκονται στο σχολείο οι Τούρκοι μαθητές, την ώρα που η Ελλάδα διαγράφει τη Σφαγή της Σμύρνης από τα σχολικά της εγχειρίδια στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης ελληνοτουρκικής προσέγγισης...

Ενώ το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα στη ΣΤ\' Δημοτικού εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των Οθωμανών να ενισχύσουν την εκπάιδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία-και ξεχνάει το κρυφό σχολειό-το αντίστοιχο εγχειρίδιο της γείτονος διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι:

-Σελίδα19: «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή».

-Σελίδα 21: «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την

Το κατά Ρεπούσην στρίμωγμα

Αναδημοσιευση απο το site http://www.noitikiantistasis.com

Ιστορικά τεκμήρια που πρέπει να κάνουν την Ρεπούση και την κάθε Ρεπούση να ντρέπονται… [N-A.gr]

Απόσπασμα από τον Τύπο του 1922 για την καταστροφή της Σμύρνης:

Συντάκτης μας επεσκέφθη ξένον διπλωμάτην επιστρέψαντα εκ Σμύρνης δια του γαλλικού θωρηκτού “Λαμαρτίνος”. Ο εν λόγω ξένος παρέμεινεν εις τον λιμένα της Σμύρνης περί το εικοσιτετράωρον και απεβιβάσθη δι’ ολίγην ώραν και εις την Σμύρνην. Αι εντυπώσεις του από την μαρτυρικήν πόλιν, τας οποίας ευηρεστήθη να μας εκθέση, ζωγραφίζουν με πολύ μελανά χρώματα την εν Σμύρνη κατάστασιν.

Εζήσαμεν, λέγει ο επίσημος ξένος, κατά την εικοσιτετράωρον παραμονήν μας εις τον λιμένα της Σμύρνης, μέσα εις μιαν αποπνικτικήν ατμόσφαιραν τρόμου. Αι τραγωδίαι που εξετυλίσσοντο ολίγα μέτρα μακράν μας επίεζαν τα στήθη, μας έπνιγαν. Τα κύμματα εξέβραζαν τριγύρω εις το πλοίον μας επιπλέοντα πτώματα ανδρών παραμορφωμένων και γυναικών γυμνών.

Το πτώμα μιας γυναικός γυμνής με τρομακτικάς πληγάς εις το σώμα της, με τα μαλλιά ξέπλεκα, έπλεε επί πολλήν ώραν κοντά εις τον “Λαμαρτίνον”. Μια δυσωδία αποσυντεθειμένων πτωμάτων εγέμιζε βαρειά την ατμόσφαιραν…
-Απεβιβάσθητε εις την πόλιν της Σμύρνης;
-Ναι, έπρεπε να συναντήσω τας εκεί αρχάς της χώρας μου και απεβιβάσθην, παρ’ όλας τας προσπάθειας των περί εμέ όπως με αποτρέψουν.

Οι δρόμοι της πόλεως ήσαν έρημοι, νεκροί, από καιρού δε εις καιρόν ηκούοντο πυροβολισμοί. Η συγκοινωνία εις τας οδούς έχει εντελώς διακοπή. Είναι πολύ επικίνδυνον, άλλωστε, να κυκλοφορή κανείς εις τους δρόμους κυρίως εις τους εσωτερικούς δρόμους της πόλεως, διότι περιφέρονται ομάδες ατάκτων, αι οποίαι δεν φείδονται ουδενός. Ήτο τρομερά η ολιγόχρονος διαμονή μου εις Σμύρνην. Εζούσα μέσα εις μίαν βαρείαν πνιγηράν ατμόσφαιραν. Παντού αντίκρυζα ζωντανήν την εικόναν του τρόμου και της καταστροφής.

( Ελεύθερον Βήμα, 16 Σεπτεμβρίου 1922 )

Λιμάνι Σμύρν… Μα όχι. Δεν υπάρχει πια Σμύρνη! Υπήρξεν. Είν’ ένας τόπος φλεγόμενος και καπνίζων τώρα, γεμάτος από βοήν και αλαλαγμόν, από κοπετούς και από θρήνους, από τους σπαραγμούς του θανάτου, από φρικιώδη ερείπια.
Η απαισιωτέρα κόλασις επάνω εις την γην. Μη μου ζητάτε περιγραφές.

Από την γέφυραν του πλοίου, επάνω εις το οποίον ευρίσκομαι αυτήν την ταραχώδη Σεπτεμβριανήν νύκταν εδώ κάτω, όπου με παρέσυρε το δημογραφικόν καθήκον και η στοργική ανάμνησις της αγαπημένης Σμύρνης, έχω τα μάτια μου πεταγμένα έξω από τις κόγχες των εκ φρίκης. Και όμως δεν βλέπω.

( Ελεύθερον Βήμα, 17 Σεπτεμβρίου 1922 )

Η καταστροφή της Σμύρνης και οι ξένοι

Μια μαρτυρία που προέρχεται από αδιάσειστα αντικειμενική πηγή: Τον τότε πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον, που παρακούοντας τις διαταγές του Αμερικανού Ύπατου Αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη έκανε ό,τι μπόρεσε για να σώσει Χριστιανούς.

Στο βιβλίο “The Blight of Asia” -Νέα Υόρκη 1926- τονίζει πως μονάχα η καταστροφή της Καρχηδόνας από τους Ρωμαίους μπορεί να συγκριθεί με τη συμφορά της Σμύρνης. Και προσθέτει:

“Όπως το αντιτορπιλικό ξεμάκραινε από τη φοβερή σκηνή και το σκοτάδι απλωνόταν, οι φλόγες, που φυσομανούσαν πια σε μεγάλο μέρος της πολιτείας, λάμπανε όλο και περισσότερο, δημιουργώντας ένα σκηνικό απαίδιας και μακάβριας ομορφιάς. Ωστόσο στην Καρχηδόνα δεν υπήρχε κανένας Χριστιανικός στόλος ν’ ατενίζει αδιάφορα τη συμφορά, που γι’ αυτήν υπεύθυνες ήταν οι κυβερνήσεις τους. Στην Καρχηδόνα δε βρίσκονταν αμερικανικά καταδρομικά“.

Και προσθέτει:

“Μια στο βρόντο οβίδα που θα έσκαγε πάνω από την τουρκική συνοικία θα συγκρατούσε τη θηριωδία των Τούρκων“. Μα η οβίδα αυτή δεν ρίχτηκε. Τα συμφέρωντα είχαν στομώσει τις μπούκες των κανονιών του πανίσχυρου συμμαχικού στόλου. Κι έτσι με πύρινα γράμματα γράφτηκαν στην ιστορία της ανθρωπότητας τούτοι εδώ οι αριθμοί:

700.000 Νεκροί
1.500.000 Πρόσφυγες

( Δημήτρη Φωτιάδη, Ενθυμήματα, 1981 )

Θα πάρουν φωτιά οι ουρανοί

… από την Σμύρνη έφτανε στο Κορδελιό η ανταύγεια της φωτιάς που αντανακλούσε στις προσόψεις των κτιρίων και κοκκίνιζαν σαν το αίμα που εχύνετο στη Σμύρνη. Μέχρι μέσα στο μεγάλο σαλόνι έφτανε η κόκκινη ανταύγεια και όλα κοκκίνιζαν μέσα στο σπίτι. Ο καιρός ήταν συννεφιά και η ανταύγεια αυτή έφτασε στα σύννεφα, νόμιζες ότι έφτασε η Δευτέρα Παρουσία και ότι θα πάρουν φωτιά οι ουρανοί. Το θέαμα ήταν τρομακτικό, ακούγαμε το μουγκρητό της φωτιάς, τις φωνές εκατοντάδων χιλιάδων γυναικοπαίδων που ζητούσαν βοήθεια…

( Κ. Πολίτη, “Μικρά Ασία”, 1975 )

Ζήσε κόρη μου, για τα άλλα σου παιδιά

Ήμασταν στην Πούντα. Στέκαμε γραμμή για να μπαρκάρουμε. Ό,τι είχαμε, μπόγους, βαλίτσες, τα πετούσαν για να περάσουν. Πέρασε η μητέρα μου, η αδερφή μου έπεσε κάτω, ο κόσμος την πατούσε, δεν μπορούσε να σηκωθεί.
Ένας στρατιώτης καθώς βάσταγε το μωρό της, το τρύπησε με την ξιφολόγχη. Το πέρασε από τη μια άκρια της φασκιάς ως την άλλη. Τι να κάνει; Το ‘βαλε σε μιαν ακρούλα.

“Ζήσε κόρη μου, για τα άλλα σου παιδιά” της είπε η μάνα μας. Εγώ ακόμη δεν είχα περάσει τη ζώνη και με τραβά ένας Τουρκαλάς από το χέρι και μου λέει:
“Ντουρ, μωρή“.
Βάζω κάτι φωνές, κάτι κλάματα. Φωνές και η μάνα μου. Πέρασαν πεντέξι, εμένα πού να μ’ αφήσει να περάσω.
“Αχ παιδάκι μου” λέει η μάνα μου. Πέφτει κάτω και λιποθυμά. Στο μεταξυ΄ο Τούρκος μου δίνει ένα σκαμπίλι, που άστραψε το φως μου. “Τσικάρ παρά” λέει.

Θυμήθηκα το πεντόλιρο, του το ‘δωσα. Μ’ αυτό γλύτωσα. Μου δίνει μια σπρωξιά. Πέφτω κάτω. Κι έσπασα τα γόνατά μου. Έχασα και ένα παπούτσι μου. Πέταξα και το άλλο στη θάλασσα. Εκεί πια οι Ιταλοί μας ανέβασαν αγκαλιά στο καράβι.
Οι Γάλλοι δείξαν βρωμερή στάση. Όσοι κατάφεραν να σκαρφαλώσουν στα καράβια τους, τους ρίχναν πίσω στη θάλασσα. Και τα παλικάρια, πιο πολύ τα παλικάρια ξανάριχναν στο νερό. Σαν τους βλέπαν να ζυγώνουν τους πετούσαν ζεματιστό νερό για να μην μπορέσουν ν’α νέβουν. Οι Εγγλέζοι κάναν, ό,τι κάναν, μα σαν πήγαινε κανείς στα πλοία τους για να σωθεί, τον δέχονταν καλά. Δεν τον διώχναν.

( Η Έξοδος, τ. Α’, Μαρτυρία Άννας Καραπέτσου )

Θεέ μου, κοιτάξτε τη μαούνα

Έτρεχα κι εγώ, μαζί με όλους, μη ξέροντας πού. Μερικοί έτρεξαν σε μια αποβάθρα. και άρχισαν να πηδάνε μέσα σε μια μαούνα που ήτανε εκεί. Η μαούνα γέμισε. “Όχι άλλους, θα βουλιάξουμε“, φώναζαν και έκαναν κουπιά με τα χέρια τους να απομακρυνθούν. Εμείς κοιτάζαμε.

Μερικοί έλεγαν: “Αυτοί γλίτωσαν το μαχαίρι, ίσως φτάσουν σε κανένα πλοίο να σωθούν“. Ακούστηκε ένας τρομερός κρότος και η αποβάθρα υποχώρησε από το πολύ βάρος του κόσμου. Εκατοντάδες άνθρωποι έπεσαν στα βαθιά νερά. Η μαμά μας έμεινε εμβρόντητη, ενώ εμείς την τραβούσαμε απάνω, το ένα της πόδι ήτανε στο κενό. Η θάλασσα κόχλαζε από χέρια και πόδια. Όσοι ήταν κοντά πιάστηκαν για να βγουν. Αλλά οι Τούρκοι δεν άργησαν να μαζευτούν πιο λυσσασμένοι. Άρχισαν να πυροβολούν μέσα στη θάλασσα, όσους κολυμπούσαν. Σ’ έναν, που είχε κατορθώσει να πιαστεί για ν’ ανέβει, με μια σπαθιά του έκοψαν και τα δύο χέρια, που έμειναν σφιχτά γαντζωμένα, ενώ ο ίδιος, με μάτια γεμάτα τρόμο, χάθηκε στο νερό.

Εμείς τρέχαμε να σωθούμε μέσα στον κόσμο που συνέχιζε το δρόμο του. Για μια στιγμή η Ρόζα φώναξε:
-Θεέ μου, κοιτάξτε τη μαούνα!
Όσοι δεν ξέρανε κολύμπι, είχαν ανέβει κι από το βάρος έγειρε κι έπεσαν όλοι στη θάλασσα. Από τον κόσμο αυτό, κανείς δε γλίτωσε.

( Ανζέλ Κουρτιάν, Τα τετράδια… )

Χιλιάδες μυριάδες Χριστιανοί είχαν πια σωριαστεί στις ακρογιαλιές της Μικράς Ασία, ελπίζοντας να σωθούν, ας είναι και κολυμπώντας. Οι πρώτοι Τούρκοι είχαν φτάσει μπρος στη Σμύρνη. Δεν τους συγκρατούσε τίποτα. Χυθήκανε μέσα στην πολιτεία σφάζοντας, αρπάζοντας. Οι πρώτες φωτιές είχαν κιόλας ανάψει, κόρωναν. Μεσ’ στην παραζάλη, μανάδες χάνουν τα παιδιά, ο άντρας τη γυναίκα. Οι ξένοι κάνουν ακόμα μιαν επαίσχυντη πράξη.

Τα καράβια τους σαλπάρουν, χωρίς να σώσουν από του χάρου τα δόντια τους δύστυχους Χριστιανούς, που πηδάνε στο νερό παρακαλώντας “βοήθεια! βοήθεια!“. Κι αν πρόκανε κανένας και κρεμάστηκε από μια κουπαστή ή από καμιά σκάλα καραβιού, του λύνουνε τα χέρια με το ζόρι, με τον κόπανο, ίσως με το μαχαίρι. Θηριωδίες, θα πεις, ανάκουστες. Φοβήθηκαν τάχα οι ξένοι καπεταναίοι να μη βουλιάξουν τα καράβια τους από το παραφόρτωμα;

Αντίκρυ η Σμύρνη καίγεται, τριζοβολάει μέσα στις φλόγες, πνίγεται στους καπνούς τους μαύρους. Το Και -η παραλία- πνιγμένη στον κόσμο, που δέρνεται μ’ αλλοφροσύνη, ποιος να σωθεί. Οι φλόγες μανιάζουν δέκα, είκοσι το πολύ μέτρα πίσω τους. Μπροστά η θάλασσα με τα ξέχειλα καράβια, που επιπλέουν, με τα βρώμικα νερά, να σωθούνε, να σωθούνε, να σωθούνε!…

( Θ. Πετσάλη-Διομήδη, Σελίδες τραγωδίας, περιοδικό Νέα Εστία, Μνήμη Μικράς Ασίας, Χριστούγεννα 1972, (Τεύχος 1091), σ. 50 )

Πηγή: “Ιστορία Νεότερη και Σύγχρονη”, τεύχος Β’, για την Γ’ Ενιαίου Λυκείου.

Σχετικα με την δικη που επερχεται ... οπου ο κ. Λιακοπουλος παρουσιαζει τα δημοκρατικα του αισθηματα

Αναδημοσιευω ενα κειμενο απο το site του funel ... το οποιο μπορειτε να βρειτε εδω www.funel.blogspot.com

ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ (προφητικές αντιβαρυτικές καραφλές ζαρτινιέρες)

Η απανταχού έγερση των Εληθίων συνεχίζεται. Το σχέδιο του θεού εφαρμόζεται Δυνατά και ΕΛληνικά (Λιακουρικά τραμπουκοφασιστικά). Το επόμενο βίντεο είναι αφιερωμένο:



Α.
Στις Δυνατές και ΕΛληνικές δυνάμεις που εγείρονται καθημερινά μέσω θεϊκών προφητειών του παππούλη και εκφράζουν παντιοτρόπως την Απολλώνια αισθητική και ΕΛληνόψυχη νοοτροπία ενάντια στους κακούς σιωνιστές διεθνιστές κουλτουριαραίους ανθΕΛληνες πράκτορες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κοινωνικών κινημάτων κλπ κλπ...
Σημεία και Θαύματα συμβαίνουν γύρω μας. Ιπτάμενες αντιβαρυτικές ορθόδοξες ζαρτινιέρες κτυπάνε τους εχθρούς του θεού. Καραφλοί γεροντάδες εκπολιτίζουν τα μιαρά έθνη με αγιαστούρες και σκουπόξυλα. Η Παλαιά Τάξη των πραγμάτων επαναφέρει στον δρόμο του θεού μιαρές καλλικατζάρες.
Εμπρός για την ελέω θεού, 6η Κοσμοκρατορία 2024, ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΛΙΑΚΟΥΡΙΚΑ.

Β.
Σε αυτούς που μας «προειδοποιούν» «προφητικά» με όλους τους τρόπους, για «ατυχήματα» και «εξαφανίσεις αλά Πούτιν», ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες πριν τη δίκη του Blogme.
Δεν αρκεί να θεωρείτε ότι έχετε το ΙΡ μας. Πρέπει να διαπράξετε αδίκημα κακουργηματικού χαρακτήρα παρακάπτοντας τη προστασία προσωπικών δεδομένων (με φίλους σε πόστα κομπόστα), μετά να ευχηθείτε στον γέροντα και τους παπούληδες ότι δεν έχει κάνει κάνει λάθος ο πληροφοριοδότης και βρεθείτε σε κάποιον άσχετο πάλι (σαν τον Τσιπρόπουλο), ... πριν «εκπολιτίσετε» το θύμα που σας ενοχλεί με κριτική και σάτιρα. Η σιγουριά σας ότι ο Νόμος δεν θα κινηθεί εναντίον σας μάλλον προέρχεται από τη γνώση του σχεδίου του θεού, υποθέτουμε.
Υ.Γ. Είναι σίγουρο ότι γράφετε από ασφαλή κανάλι (ίντερνετ καφέ, άλλο proxy…). Δεν κάνουμε καν τον κόπο να ελέγξουμε το mail σας. Και όπως είδατε δεν σας αγνοήσαμε. Αντιθέτως κάνουμε γνωστή τη παρουσία σας για ενδεχόμενους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς σε οποιοδήποτε «ατύχημα».

Σας υπενθυμίζουμε μια κατηγορηματική δήλωση που κάναμε και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ τηρούμε και θα τηρήσουμε:
http://funel.blogspot.com/2006_10_29_funel_archive.html
Το μυστικό Τάγμα των Ιπποτών funΕΛ
ΔΗΛΩΝΕΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΟΤΙ:
Αν ΔΕΝ εμπλέκεται ο Προφήτης Σαβουροβιβλιοπώλης Πλασιέ Λιάκουρας στη μήνυση που έγινε εναντίον μας
ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΑ BLOG KAI ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΗ ΚΟΥΦΙΑ ΓΗ ΑΠΟ ΤΗ ΤΡΟΥΠΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΕΥΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΣΤΗ ΤΑΚΛΑΜΑΚΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΗ
Αν όμως ΑΥΤΟΣ εμπλέκεται σ' αυτή τη μήνυση εναντίον μας, που έγινε αιτία να καταστραφεί ένας άνθρωπος και είναι ηθικός ή φυσικός αυτουργός όλων αυτών των απειλών εκφοβισμών επικυρήξεων κλπ.
ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΔΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΚΕΡΑΤΑ
ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΨΕΛΝΟΥΜΕ ΠΛΗΘΟΣ ΤΕΡΙΡΕΜ ΟΣΟ ΑΥΤΟΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΕΘΝΙΚΟ - ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ ΣΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
+ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ+



Γ.
Στο θεϊκό σχέδιο που ανέβαλε τη δίκη του blogme, για να εκπληρωθούν στο μεταξύ κάποιες άλλες φοβερές Προφητείες που ήταν σε εκκρεμότητα (να ζεστάνει ο καιρός, να αρχίσουν τα μπάνια στη θάλασσα, να μεγαλώσει η μέρα, να υπάρξει κίνδυνος πυρκαγιάς στα δάση, κλπ). Ας περιμένουμε τα 200 εκατομμύρια των κινέζων να μπουν στη παλαιστίνη και να πάρουμε τη Πόλη.





Ο φασίστας σήμερα, συνήθως κραυγάζει ότι ΔΕΝ είναι τέτοιος. Είναι σαν να βλέπεις ένα χασάπη με ματωμένη ποδιά να κρατάει το σφάγιο (που πριν λίγο έσφαξε) και το μαχαίρι, ενώ ταυτόχρονα να λέει "εγώ χασάπης? ... ποτέ".

Το επόμενο κείμενο περί φασισμού είναι αφιερωμένο σε όλους τους γνωστούς αποδέκτες. Γραμμένο παραπάνω από 1 χρόνο πριν. Επίκαιρο πάντα. Οι υπογραμίσεις δικές μας:



...
Ας πάρουμε, λοιπόν, ένα προς ένα, τα σημεία όπου εστιάζει ο Έκο.

Το πρώτο χαρακτηριστικό του φασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. Η λατρεία της παράδοσης γεννήθηκε τους ελληνιστικούς χρόνους, ως αντίδραση στον ελληνικό ορθολογισμό, και συνεχίστηκε επάξια στη δύση από τους ρωμαιοκαθολικούς ως αντίδραση στον νέο ορθολογισμό που προέκυψε από τη γαλλική επανάσταση. Η κεντρική ιδέα αυτού του κινήματος είναι ότι θα πρέπει να αναζητήσουμε κάποιες αρχέγονες αλήθειες στο παρελθόν. Έτσι, προέκυψε και ο συγκρητισμός. Οι αρχαίες πηγές, αν και διαφορετικές, θεωρήθηκε πως περιείχαν ψήγματα της ίδιας βασικής αλήθειας. Ένα τέτοιο παράδειγμα συγκρητισμού είναι η λεγόμενη «ελληνοχριστιανική παράδοση», που συνενώνει κάτω από την ίδια ομπρέλα δυο πολιτισμούς που υπήρξαν εν πολλοίς ασύμβατοι και για κάποιο διάστημα αντίπαλοι – ώσπου ο δεύτερος να συντρίψει τελικά τον πρώτο, υιοθετώντας τα ελάχιστα πράγματα που τον βόλευαν και καταστρέφοντας τα υπόλοιπα. Δεν χρειάζεται να ακούσετε πάνω από 15 λεπτά οποιασδήποτε εκπομπής του Γεωργιάδη (ή του Βελόπουλου ή του Λιακόπουλου) για να καταλάβετε ότι τα «ελληνοχριστιανικά ιδεώδη» έχουν τον πρώτο λόγο.

Κάτι που απορρέει από τη λατρεία της παράδοσης: η απόρριψη του σύγχρονου πολιτισμού. Όλοι οι φασίστες είναι περήφανοι, βέβαια, για οποιαδήποτε τεχνολογία διαθέτουν – ειδικά αν έχει σχέση με στρατιωτικές εφαρμογές – αλλά στο βάθος η ιδεολογία τους είναι βασισμένη στο «αίμα που έχει ποτίσει τα άγια τούτα χώματα». (Ακούστε τον Γεωργιάδη ή τον Πλεύρη να περιγράφουν τη μάχη του Μαραθώνα, με σπασμένη φωνή και κρατώντας με δυσκολία τα δάκρυά τους). Η απόρριψη του σύγχρονου πολιτισμού συμπαρασέρνει απαραιτήτως την απόρριψη του «παρακμιακού» καπιταλιστικού τρόπου ζωής. Και η παρακμή αυτή, βέβαια, δεν μπορεί παρά να έχει τις ρίζες της στον «επικατάρατο Διαφωτισμό που γέννησε το βδέλυγμα του ορθολογισμού». (Κάτι που λέγεται κατά κόρον από κάθε θρησκόληπτο ακροδεξιό που σέβεται τον εαυτό του.) Κατ’ αυτή την έννοια, ο φασισμός μπορεί κάλλιστα να οριστεί ως ανορθολογισμός.

Ο ανορθολογισμός συνδέεται επίσης με την λατρεία της δράσης για τη δράση. Η δράση είναι ύψιστο ιδανικό για τον φασισμό, και δεν πρέπει να ακολουθεί κάποια λογική σκέψη. Η σκέψη στο φασισμό είναι συνώνυμη με τη θηλυπρέπεια (εξ ου και ο χαρακτηρισμός «κουλτουριαραίοι», που ακούγεται από το στόμα του Γεωργιάδη και του Λιακόπουλου με συχνότητα περίπου 3 φορές το δεκάλεπτο). Η λέξη «διανοούμενος» ισοδυναμεί με βρισιά. Με την εξαίρεση, βέβαια, των «δικών μας» διανοούμενων, που η κύρια ενασχόλησή τους είναι η επίθεση στον σύγχρονο πολιτισμό και στις φιλελεύθερες ιδέες, με το αιτιολογικό ότι έχουν προδώσει τις παραδοσιακές αξίες.

Στον σύγχρονο πολιτισμό, η επιστημονική κοινότητα προωθεί τη διαφωνία ως τρόπο βελτίωσης της γνώσης. Η διαφωνία οδηγεί στον διάλογο. Για τον φασισμό, όμως, η οποιαδήποτε διαφωνία ισοδυναμεί με προδοσία. Εδώ, αρκεί να ακούσετε τον Γεωργιάδη να κάνει πολιτική ανάλυση. Οποιοσδήποτε έχει πει ή κάνει κάτι που δεν συμφωνεί με τις ιδέες του, αποκαλείται εύκολα προδότης, και η πράξη ή ο λόγος του προδοσία. (Προδοσία η μη ανέγερση προτομών, προδοσία η κατάργηση του πολυτονικού, προδοσία η πολιτική κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία.) Ο Καρατζαφέρης έχει καταλάβει ότι αυτού του είδους η ρητορική του στοιχίζει σε πιθανές ψήφους, και την έχει μειώσει τελευταία. Γενικότερα, πάντως, η εύκολη χρήση της λέξης αυτής αποτελεί, νομίζω, βασικό χαρακτηριστικό της φασιστικής ιδεολογίας.

Εξάλλου, η διαφωνία αποτελεί δείγμα κοινωνικής πολυμορφίας. Ο φασισμός καλλιεργεί – και μετά εκμεταλλεύεται – τον φυσικό ανθρώπινο φόβο για καθετί διαφορετικό, για καθετί ξένο. Το πρώτο πράγμα που κάνει οποιοδήποτε φασιστικό κίνημα είναι να καταγγείλει τους «ξένους εισβολείς» -- δηλ. τους μετανάστες. Ο φασισμός είναι εξ ορισμού ρατσιστικός. Ακούστε τις κορώνες όλων των προαναφερθέντων για τους «ξένους που έρχονται και κλέβουν τα μεροκάματα των ελλήνων που μένουν εξαιτίας τους άνεργοι», κ.τ.λ. Πράγματα που ακούγονται (ακριβώς τα ίδια) από όλα τα ακροδεξιά κόμματα σε όλη την Ευρώπη και τις Η.Π.Α..

Ο φασισμός εκμεταλλεύεται την ατομική και κοινωνική απογοήτευση. Ένα από τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά όλων των φασιστικών καθεστώτων του παρελθόντος ήταν η (επιτυχημένη) προσπάθεια προσεταιρισμού μιας εξαθλιωμένης μεσαίας τάξης που μαστιζόταν από την οικονομική κρίση ή ένιωθε πολιτικά εξευτελισμένη και φοβισμένη από την πίεση που ασκούσαν οι χαμηλότερες τάξεις. Στην εποχή μας, που οι πρώην «προλετάριοι» είναι πλέον «αστοί», ο φασισμός προσπαθεί να αποκτήσει ερείσματα σ’ αυτήν ακριβώς την τάξη. Εξ ου και η προσπάθεια του Καρατζαφέρη να δείξει λίγο «λαϊκοδεξιός», λίγο «κεντρώος» και λίγο «αριστερούτσικος» ταυτόχρονα, φροντίζοντας να αποστασιοποιηθεί από ακραίες δηλώσεις και ενέργειες μελών του ΛΑ.Ο.Σ., να απομακρυνθεί από τον πρώην φίλο του γάλλο φασίστα Λεπέν, και στις συνεντεύξεις του να φαίνεται ευπροσήγορος, πράος και διαλλακτικός. Γι’ αυτό έχει υιοθετήσει και «σοσιαλίζουσα» ρητορική, εκφράζοντας θέσεις που υποψιάζεται πως συμμερίζεται η πλειονότητα των πολιτών.

Επειδή προσπαθεί να προσεταιριστεί τους ανθρώπους που νιώθουν πως δεν έχουν πλέον ξεκάθαρη κοινωνική ταυτότητα, ο φασισμός τους πουλάει το παραμύθι πως το μοναδικό τους προνόμιο είναι ότι έχουν γεννηθεί στην ίδια χώρα. Αυτή είναι και η απαρχή του εθνικισμού. Και, καθώς το μοναδικό πράγμα που μπορεί να δώσει ταυτότητα στην έννοια του έθνους είναι οι εχθροί του, στην ψυχή κάθε φασιστικής ιδεολογίας βρίσκεται μια εμμονή με τις συνωμοσίες, ιδιαίτερα τις διεθνείς. Οι οπαδοί του φασιστικού κινήματος πρέπει να νιώθουν διαρκώς υπό διωγμό. Το απλούστερο που μπορεί να κάνει είναι να υποδαυλίσει την ξενοφοβία τους. Αλλά η συνωμοσία πρέπει να έχει και εσωτερικούς μοχλούς. Οι Εβραίοι είναι ένας εύκολος στόχος, που τελευταία έχει μεταλλαχτεί σε γενικότητες περί «σιωνιστών» (κατά Καρατζαφέρη), «νέας τάξης πραγμάτων» (κατά Λιακόπουλο) και «παγκοσμίων οικονομικών συμφερόντων» (κατά Γεωργιάδη). Μετά από χρόνια ατυχών δηλώσεων από πολλά στελέχη του κόμματός του, έχει πλάκα να βλέπει κανείς τον Καρατζαφέρη να λέει «μα, ορίστε, έχω και Εβραίο υποψήφιο». Έχει πολύ γέλιο επίσης να βλέπει κανείς τον Άδωνη Γεωργιάδη να απεκδύεται μετά βδελυγμίας τον μανδύα του εθνικιστή, και μετά από λίγο να λέει «είμαι οπαδός της Μεγάλης Ιδέας».

Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν ταπεινωμένοι από τον επιδεικτικό πλούτο και την δύναμη των εχθρών. Οι κακοί πλούσιοι έχουν τα πάντα. Οι ισχυροί του διπλανού (εχθρικού) έθνους ζουν παρακμιακά, μέσα στη χλιδή. Οι Εβραιομασόνοι (βλέπε τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», που τους τελευταίους μήνες ο Λιακόπουλος τα έχει μετονομάσει σε «Πρωτόκολλα της Νέας Τάξης», μάλλον γιατί δεν το σηκώνει το στομάχι του να τον αποκαλούν ρατσιστή) είναι ζάπλουτοι και βοηθάνε ο ένας τον άλλο κρυφά. Ταυτόχρονα, βέβαια, οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν ότι μπορούν να υπερισχύσουν εύκολα απέναντι σε τέτοιου τύπου εχθρούς (εμ, βέβαια, εκείνοι είναι παρηκμασμένοι, ενώ εμείς εμφορούμαστε από το μεγαλείο των προγόνων). Γι’ αυτό οι φασιστικές κυβερνήσεις είναι καταδικασμένες να χάνουν τους πολέμους τους – είναι ανίκανες να κάνουν μια αντικειμενική εκτίμηση της ισχύος του αντιπάλου.

Για το φασισμό, δεν υπάρχει αγώνας για τη ζωή. Αντίθετα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Πρέπει να βρισκόμαστε συνεχώς σε κάποιου είδους πάλη. Επομένως, οι ειρηνιστές είναι προδότες. Δεν πρέπει ποτέ να εφησυχάζουμε («μείνετε στις επάλξεις», «γρηγορείτε», «ξυπνήστε» -- Γεωργιάδης). Αυτό, όμως, κατά τον Έκο, παρουσιάζει ένα πρόβλημα. Αφού οι εχθροί πρέπει να ηττηθούν, θα πρέπει να υπάρξει μια τελική μάχη. Μια τέτοια «τελική λύση», όμως, θα σημάνει την αρχή μιας περιόδου ειρήνης, πράγμα που έρχεται σε αντίφαση με το δόγμα της συνεχούς πάλης. Κανείς φασίστας ηγέτης δεν έχει καταφέρει να λύσει αυτό τον κόμπο.

Ένα ακόμη βασικό χαρακτηριστικό του φασισμού είναι ο ελιτισμός. Οι πολίτες του έθνους πρέπει να νιώθουν ανώτεροι, μέλη μιας ανώτερης ράτσας ανθρώπων (να τος πάλι ο ρατσισμός), μέλη ενός ανώτερου πολιτισμού. («Οι Έλληνες είναι οι πιο έξυπνοι και μορφωμένοι άνθρωποι στον κόσμο» -- «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες οι δυτικοευρωπαίοι ζούσαν στα δέντρα» -- «η ελληνική γλώσσα είναι μητέρα όλων των γλωσσών» κ.τ.λ.). Επίσης, τα μέλη του κόμματος είναι η αφρόκρεμα των πολιτών (εμ, βέβαια, αφού με όχημα το κόμμα «θα επιτύχομεν την επανελλήνισιν»). Όλα αυτά, βέβαια, προϋποθέτουν, δυστυχώς, και την περιφρόνηση προς τους αδύναμους. Ποιοι είναι οι αδύναμοι; Μα, οι δειλοί, οι κουλτουριάρηδες, οι αριστεροί, οι άπιστοι – κάποιοι πρέπει να αποτελούν και τη μάζα, βρε αδερφέ. Ποιους θα κυβερνάμε; Η μάζα είναι αδύναμη και χρειάζεται στιβαρή ηγεσία (εδώ κολλάει και η παραδοσιακή ρήση «ε, ρε, Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται»).

Έτσι, δημιουργείται η ιδεολογία του ηρωισμού. Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν με πρότυπα, και τα καλύτερα πρότυπα είναι οι ήρωες (πολεμιστές, εννοείται) του ένδοξου παρελθόντος. Για τη φασιστική ιδεολογία, όλοι ανεξαιρέτως πρέπει να προσπαθούν να γίνουν ήρωες. (Φανταστείτε εδώ τον Άδωνη Γεωργιάδη να λέει με στόμφο: «Ο Θεμιστοκλής, ο Περικλής, ο Λεωνίδας, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Ανδρούτσος…») Αυτή η λατρεία των ηρώων δεν απέχει πολύ από τη λατρεία του θανάτου – αρκεί βέβαια να είναι κι αυτός ένδοξος. Οι ισπανοί φαλαγγίτες είχαν το σύνθημα «viva la muerte” («ζήτω ο θάνατος»). Οι νορμάλ άνθρωποι μαθαίνουν ότι ο θάνατος είναι κάτι δυσάρεστο αλλά, εν πάση περιπτώσει, αναπόφευκτο. Οι φασίστες εκπαιδεύονται να αποζητούν έναν ηρωικό θάνατο, ως επιβράβευση για μια ηρωική ζωή. Ο κλασικός φασίστας ήρωας ανυπομονεί να πεθάνει. Μέσα στην ανυπομονησία του, στέλνει κι άλλους στο θάνατο.

Επειδή ο συνεχής πόλεμος και ο ηρωισμός είναι κάπως δύσκολα πράγματα, ο φασίστας μεταφέρει τον πόθο του για δράση και εξουσία στη σεξουαλική συμπεριφορά του. Κάπως έτσι προκύπτει και η περιφρόνηση προς τη γυναίκα (η οποία εξυμνείται μόνο ως μητέρα – δηλ. γεννομηχανή για την παραγωγή κι άλλων ηρώων), όπως και η καταδίκη «παρεκκλινουσών ερωτικών συμπεριφορών» -- βλέπε ομοφυλοφιλία (την οποία ο Γεωργιάδης καταδικάζει, αρνούμενος μάλιστα να δεχτεί πως ήταν διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα, ενώ ο αρχηγός του λέει με περισσή υποκρισία «μα, έχω και ομοφυλόφιλο υποψήφιο»). Και επειδή και το σεξ είναι δύσκολο παιχνίδι, ο ηρωικός φασίστας τείνει να παίζει με τα όπλα – έτσι, σαν φαλλικό υποκατάστατο.

Ο φασισμός βασίζεται, μεταξύ άλλων, σε έναν επιλεκτικό λαϊκισμό. Στη δημοκρατία, η συμμετοχή των πολιτών στην πολιτική εκφράζεται ποσοτικά, μέσω της αρχής της πλειοψηφίας. Ο φασισμός, όμως, βλέπει τον λαό σαν ποιότητα, σαν μια μονολιθική οντότητα που εκφράζει την Κοινή Βούληση. Και, επειδή κανένα μεγάλο σύνολο ατόμων δεν μπορεί ποτέ να έχει κοινή βούληση, ο φασίστας ηγέτης προβάλλει ως ο εκφραστής αυτής της (φανταστικής) λαϊκής κοινής βούλησης. Το μόνο που έχει να κάνει ο λαός είναι να παίξει το ρόλο της μάζας. Έτσι, ο λαός γίνεται μια θεατρική φιγούρα, χωρίς καμία εξουσία. Και, όποτε ο ηγέτης κρίνει σκόπιμο, μπορεί να παρουσιάσει μια επιλεγμένη ομάδα πολιτών ως «φωνή του λαού». Λόγω αυτού του, κατά Έκο, «ποιοτικού λαϊκισμού», ο φασισμός πρέπει οπωσδήποτε να είναι κατά των «διεφθαρμένων» κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων. Όποτε ένας πολιτικός ρίχνει σκιά στη νομιμότητα ενός κοινοβουλίου με το αιτιολογικό ότι «δεν εκφράζει πλέον τη φωνή του λαού», (γκουχ!-λέγε με Καρατζαφέρη-γκουχ!) αρχίζει να μυρίζει φασισμό. Πάρτε, για παράδειγμα, την ψύχωση που έχουν τελευταία οι ημέτεροι ακροδεξιοί με τα δημοψηφίσματα. (Μεγάλο θέμα, δεν θα ασχοληθώ τώρα εδώ – όπως επίσης μεγάλο θέμα είναι η υιοθέτηση φασιστικών θέσεων και πρακτικών και από κομμάτι της «αριστεράς» και «ακροαριστεράς» -- τα εισαγωγικά απαραίτητα).

Ο φασισμός μιλάει την οργουελική «Νέα Ομιλία». Αυτή, όμως, είναι διαφόρων ειδών. Στη ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία, στα σχολεία διδασκόταν ένα στοιχειώδες λεξιλόγιο και μια στοιχειώδης σύνταξη, ώστε να περιοριστεί η δυνατότητα σύνθετης και κριτικής σκέψης. Οι δικοί μας φασίστες ακολουθούν μια πιο σύνθετη τακτική, με τον ίδιο στόχο, φυσικά. Ο Άδωνης Γεωργιάδης εκδίδει και πουλάει έργα των αρχαίων ελλήνων συγγραφέων. Ουδέν μεμπτόν, και μπράβο του. Θα ‘λεγε κανείς ότι αυτή είναι μια ενέργεια που προάγει την κριτική σκέψη. Αμ, δε! Ταυτόχρονα, πουλάει και βιβλία φτηνής αρχαιοελληνικής μεταφυσικής (δια χειρός Αλτάνης), Παλαμά (όχι γιατί του αρέσει η ποίηση αλλά γιατί ο Παλαμάς εμφορείται, όπως και ο ίδιος, από το πάθος της Μεγάλης Ιδέας), Παπαρηγόπουλο (την πιο εθνικιστική θεώρηση της ιστορίας), Νόννο (μυθολογική επική ποίηση που ο ίδιος προωθεί ως «εναλλακτική ιστορία"), παραγλωσσολογία (Τζιροπούλου – «πώς η ελληνική γονιμοποίησε τον παγκόσμιο λόγο» και άλλες τέτοιες φαντασιώσεις), και τους «αγίους της πίστεώς μας» του Καρατζαφέρη. Και οι έτεροι τηλεβιβλιοπώλες – Λιακόπουλοι, Βελόπουλοι κ.τ.λ.; Εκεί, πια, βασιλεύει η συνωμοσιολογία, ο (συγκαλυμμένος, πλέον) αντισημιτισμός, η διαιώνιση εθνικών περιαστικών μύθων, ο φόρος τιμής στους ήρωες του ένδοξου παρελθόντος (για να μην ξεχνιόμαστε) και η παρουσίαση βιβλίων επιστημονικής φαντασίας ως σημαντικών κειμένων που περιέχουν κρυφή γνώση που κάποιοι (ποιοι, άραγε;) θέλουν να κρατήσουν στην αφάνεια.

Ο πονηρός (τύπου Καρατζαφέρη) φασισμός στις μέρες μας είναι «πολιτικά ορθός». Δεν μιλά πλέον ανοιχτά για πάταξη των Εβραίων, για ψυχοθεραπεία των ομοφυλόφιλων, για περιορισμό της γυναίκας στο κρεβάτι και την κουζίνα, για εθνοκαθάρσεις, για απέλαση όλων των ξένων («θα κρατήσω όσους χρειάζομαι»), για στρατιωτική απελευθέρωση των «αλύτρωτων πατρίδων» και άλλα τέτοια ωραία. Προσπαθεί να τα συγκαλύψει κάτω από γενικότητες και αβρότητες, και μια επίφαση προσήλωσης στα δημοκρατικά ιδεώδη. Παρακολουθήστε τις συνεντεύξεις του Καρατζαφέρη – θα είναι όλο και συχνότερες, λόγω της υποψηφιότητάς του (λέγε με σκοπιμότητα) για τη νομαρχία Θεσσαλονίκης, και λόγω της ανόδου των ποσοστών του ΛΑ.Ο.Σ.. Αν δεν σταθείς σε κάθε φράση του για να τη σκεφτείς για ένα-δυο λεπτά, σε πείθει! Και, δυστυχώς, πάρα πολλοί τηλεθεατές (συμπολίτες μας, δηλαδή) δεν κάθονται να σκεφτούν τι ακριβώς ακούνε. Ο Καρατζαφέρης, όπως κάθε φασίστας που σέβεται τον εαυτό του, δεν απευθύνεται στο λογικό του ακροατή, αλλά στο θυμικό. Εγώ του εύχομαι να μπει κάποτε στη βουλή – ο κόσμος που εκπροσωπεί έχει κι αυτός δικαίωμα έκφρασης. Αλλά ας σταματήσει κάποτε το παραμύθι. Δεν μπορείς να έχεις υπό την σκέπη σου όλους σχεδόν τους έλληνες ακροδεξιούς και να το παίζεις «λίγο απ’ όλα». Καλά έλεγε ο Γιάννης ο σαλονικιός: Θυμίζει το χασάπη που κλέβει στο ζύγι…

http://gravityandthewind.blogspot.com/2006/03/blog-post_23.html

PONTUS 1921-22: A Region of Death

Introduction

This short article will outline the fate of the Pontian Greeks who lived
along the southern shores of the Black Sea in the period 1921-22. American
personnel of the Near East Relief based in Sivas passed information on to
the Allied High Commissioners in Constantinople of atrocities committed by
the Kemalists.There is no doubt the Kemalists pursued a systematic policy
of genocide against the Pontian Greek population.

Arnold Toynbee, the British historian and correspondent of the Manchester
Guardian newspaper in 1921, mentioned that during the months of June -
September 1921, the Kemalists arrested many Greeks in the Pontus region
believing that a Pontian revolutionary movement was to link up with the
Greek army to attack the capital of Nationalist Turkey, Angora. In order to
safeguard its military position, the Angora administration deported Pontian
Greeks into the Anatolian interior. There were four factors which possibly
influenced the decision of the Angora regime. These were - (1) they were
seeking revenge for Greek atrocities committed against Moslems in early
1921 in the Yalova-Guemlik districts of the Ismid Peninsula. An
inter-allied commission appointed by the Entente - Britain, France and
Italy- delivered a critical report of the Greek administration in Ismid;
(2) the Greek navy shelled Black Sea towns which contained Turkish
ammunition dumps. These dumps were considered legitimate targets by the
Greek navy; (3) the Turks feared a Greek military invasion along the Black
Sea coast proceeding inland, thus threatening the security of Angora. Such
a manoeuvre could have been considered by the Turks as part of the overall
Greek strategy to occupy Angora; and finally the Greek navy might drop arms
and munitions for the local Greek population or revolutionary organisation
to use against the Kemalists. It could be argued that Angora considered a
Greek military or naval assault along the Black Sea coast as posing a
serious threat to its security.

Even if a Pontian revolutionary organisation staged an insurrection against
the Kemalist regime in the middle of 1921 Angora had the right to arrest
the ringleaders of this movement and charge them with treason. Such a
conspiratorial organisation, however, did not exist in Pontus at this time.
The Greek military plan to occupy Angora in August/September 1921 gave the
Kemalists the opportunity to settle the problem of Christian populations
under its authority once and for all.
Turkish regular forces and chetes (guerilla bands) burned down many
Christian villages. Some individuals were arrested on the false charge of
belonging to a secret society named "Pontos." On the other hand, the
massacres and deportations of men, women and children into the Anatolian
interior by the Kemalists could not be justified under any circumstance.

In 1921 Monsignor Nicholas, Acting Metropolitan Ecumenical Patriarch of
Cesearea, tried unsuccessfully to involve the League of Nations and Great
Britain to stop the deportations and massacres in Pontus. On November
13/26, he appealed to the League of Nations requesting that it take the
necessary measures to protect the Greeks from Turkish reprisals. In his
communication, Monsignor Nicholas mentioned that massacres had taken place
in Bafra, Merzifun, Kavak, Hafza and Alatsam.
The " Tribunals of Independence" set up by the Kemalists sentenced to death
and executed prominent community members such as doctors, lawyers, profe
ssors, bank directors, prominent businessmen and clergy. This was one
method of destroying the leaders and intellectuals of a minority group.
However Monsignor Nicholas's appeal failed, as the League did not possess
the material resources to assist these people.

On October 15, Sir Horace Rumbold , the British High Commissioner in
Constantinople, met Monsignor Nicholas where the latter requested that
Britain send ships to the Black Sea to collect the Greeks from Pontus and
save them from wholesale deportation and extermination. While Britain may
have been sympathetic to such appeals, she was not interested in violating
her neutrality in the Greek-Turkish conflict or fighting the Turkish
Nationalists. Rumbold, however, warned Hamid Bey, the Angora representative
in Constantinople, that the Angora Government should adopt a policy of
moderation towards its minorities, otherwise public opinion might not be so
favorable at a time when Britain was about to release interned Turkish
prisoners held in Malta. It should also be noted that the Constantinist
regime was unpopular with politicians and the press in Entente capitals.

The deportation of Pontian Greeks continued in 1922. This information was
based on reports received from American relief workers in Sivas. Dr Ward
of Near East Relief informed Rumbold that the Turks continued their "
deliberate plan to get rid of minorities" where the deportees were
assembled at Amasia from the regions between Samsoun and Trebizond. They
were then marched off to Erzeroum, Van, Bitlis and Sari kamish in Eastern
Anatolia to join the labor battalions, where many of them perished before
reaching their final destination. Rumbold passed this information on to
Lord Curzon at the Foreign Office in London. The Angora authorities
dismissed Ward's statement as a lie that was intended to portray Turkey in
a negative light.

On May 12, 1922 Lord Curzon, the British Foreign Secretary, decided that an
impartial team of allied officers should be despatched to Trebizond or
Black Sea Ports to investigate the American accounts of Turkish
deportations of Greeks. The French, Italian and American Governments
agreed on May 17, 19 and June 3, respectively, to the British proposals to
appoint representatives to these commissions of enquiry. It was further
agreed that the commissions should proceed to investigate alleged outrages
in both Greek and Turkish occupied areas of Thrace and Anatolia.
Britain changed its policy of replacing the allied commissions of enquiry
with a neutral organisation out of deference for its French ally. The
French believed that Angora would not accept the allied commissions of
enquiry.
Warren Harding, U.S. President, and Charles E. Hughes, U.S. Secretary of
State, agreed with the British proposal that the International Red Cross
(IRC) was the best organisation to conduct such impartial enquiries.

The IRC would not undertake such a mission without the provision of fina
ncial assistance from the Entente and the United States. By early August,
French Premier Poincare objected to the appointment of neutral delegates to
the Red Cross Mission and raised difficulties over the French share of the
expenses. The French probably reasoned that the Red Cross might produce an
unfavorable report which could show them to be partial to the Turks and
indifferent to the plight and suffering of Christian minorities in Pontus.
After all, the French supported and supplied the Kemalists with war
material, but were also in a position to influence Angora to moderate its
harsh policy against the Christian populations.
Poincare pointed out that any French expenses would require the approval of
the French Parliament. Curzon reminded the French Premier that they had
originally accepted in May the British proposal of sending commissions to
investigate the alleged atrocities. The French employed their customary
stalling tactics to slow down and frustrate the British initiative. Such a
ploy on the part of the French could only benefit the Kemalists final
offensive against the Greeks in late August.

Finally by early September, the British, Italian, French and American
Governments had undertaken to contribute their share of the funds towards
the proposed atrocities enquiry. Eager to commence its task, the Red Cross
sought the permission of the Angora and Greek Governments' to proceed with
the enquiry. Athens replied on September 4 granting its permission,
whereas Angora failed to respond to the Red Cross request. It is clear that
Angora did not want the IRC to report of atrocities committed on Pontian
Greeks in its area of control.

The Persian delegation, acting on behalf of the Angora Government, raised a
motion on September 18 and duly adopted by the League Assembly which urged
the League Council to send a commission of enquiry to investigate alleged
atrocities in Thrace and Asia Minor. As far as the Greeks were concerned,
they had nothing to hide regarding the treatment of minorities and would
have welcomed the commission of inquiry to Thrace. On September 19
Giorgios Streit, President of the Greek delegation to the Assembly, sent a
note to the Secretary-General of the League questioning the Persian action
on three grounds. In the first case, the Angora Government was not even
recognised as a state by members of the League. Next, he questioned the
admissibility of the procedure adopted by Persia to act on behalf of a
non-member state. Finally, he pointed out that the enquiry over the
alleged atrocities never took place owing to the intransigence of the
Angora Government. Streit was correct in criticising the actions of the
Persian delegation but this did not assist Greece with the problems of
coping with the influx of thousands of refugees.

In conclusion nothing could be done to assist the Pontian Greeks and so
were to be included in the future compulsory exchange of populations
between Greece and Turkey. The powers did nothing to halt the deportations
and massacres of the Pontian Greeks. They simply used the commissions of
enquiry as a smokescreen to hide behind their inaction and too simply pass
the buck on to the IRC. The Entente ( Britain, France and Italy) and the
United States were not interested in becoming involved in a war with
Kemalist Turkey.

STAVROS STAVRIDIS
HISTORIAN/RESEARCHER
GREEK-AUSTRALIAN ARCHIVE
RMIT UNIVERSITY
MELBOURNE, AUSTRALIA
email : stavros@mars.eu.rmit.edu.au

The following article was published in
"Pontus 1921-22 "- Gnome July 3, 1999 ( Vancouver British Columbia) &
The Hellenic Journal September 2, 1999 (San Francisco CA)
by Stavros Stavridis

Γελοιογραφια Ρεπουση

Για να μην ξεχνιομαστε, η σημερινη κατασταση ειναι οντως τραγικη, Εφιαλτες παντου....

Η φωτογραφια ειναι παρμενη απο το site http://www.antibaro.gr/istoria.php

Στρατιωτικη Ιστορια

Επειδη ειμαστε ενα εθνος που συνηθιζει να τρωει τα παιδια του, και επειδη ζουμε σε μια εποχη οπου ολοι προσπαθουν να μην ενοχλουν γειτονες και μη, και να στηνουν κ*λο, να θυμηθουμε λιγο τι ειχανε καποιοι για εμας αφου εμεις οι ιδιοι αρνουμαστε να παραδεχτουμε οι ιδιοι το θαρρος και το μεγαλειο των πατερων μας ...

Τι έχουνε πει για την Ελλάδα

’λλοτε λέγαμε: Οι 'Ελληνες μάχονται σαν ήρωες. Τώρα θα λέμε: Οι ήρωες μάχονται σαν 'Ελληνες. (Ραδιοσταθμός Λονδίνου, 28η Οκτωβρίου 1940) Τσώρτσιλ

Εάν δεν υπήρχε η ανδρεία και η γενναιοψυχία των Ελλήνων, δεν γνωρίζουμε ποια θα ήταν η έκβαση του δευτέρου μεγάλου πολέμου. Τσώρτσιλ

Από την Ιστορία των Ελλήνων προκύπτει ότι εάν δεν αλληλοσπαράζονται θα κατακτούσαν την Υφήλιο. Βίσμαρκ

Πολεμήσατε άοπλοι εναντίον πάνοπλων και νικήσατε, μικροί εναντίων μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν ήταν δυνατόν να γίνει αλλιώς, διότι είστε 'Ελληνες. Κερδίσαμε χρόνο για να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σας ευγνωμονούμε. (27-4-1942) Ραδιοσταθμός Μόσχας

Η μάχη της Πίνδου άλλαξε το ρου της Ιστορίας. (1941) Γιάν Σμάτς

'Οταν γραφτεί η ιστορία του πολέμου αυτού, θα αποδειχτεί ότι ο αξιοθαύμαστος αγώνας της Ελλάδος υπήρξε μια από τις καμπές του πολέμου. (Μ

άιος 1945) Γεώργιος ΣΤ'

Μαχόμενοι εναντίον του κοινού εχθρού, θα μοιραστούμε την κοινή νίκη. (28-10-1940) Τσώρτσιλ

Την 28η Οκτωβρίου 1940 στην Ελλάδα δόθηκε προθεσμία τριών ωρών και όχι τριών ημερών ή τριών εβδομάδων. Αλλά και τρία χρόνια προθεσμία εάν είχε, η απάντηση θα ήταν η ίδια. Φρ. Ρουζβελτ.

Χάριν της Ιστορικής δικαιοσύνης είμαι υποχρεωμένος να διαπιστώσω, ότι εκ των αντιπάλων, που με αντιμετώπισαν, ο 'Ελληνας στρατιώτης πολέμησε όμοια με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο. (Λόγος 4-5-1941) Α.Χίτλερ

Και μερικες φωτογραφιες απο την ιστορικη γραμμη του Μεταξα οπου οι λιγοι αντιμετωπισαν τους πολλους, οπου οι "αδυναμοι" στρατιωτικα και οικονομικα αντιμετωπισαν τους δυνατους, οπου λιονταρια αντιμετωπισαν αντρες :

Εθνικισμος

Θυμάμαι όταν ήμουν μαθητής, είχα πάει στη βιβλιοθήκη του σχολείου μου, να πάρω ένα λεξικό να δω την έννοια του “Εθνικισμού” και τη διαφορά του από τον “Εθνισμό”. Ζήτησα λοιπόν τον “Μπαμπινιώτη” από τον βιβλιοθηκάριό μας και όταν μου το έφερε με ρώτησε τι έψαχνα.
“Τον Εθνικισμό” του απάντησα. Τότε με συμβουλευτικό ύφος, μου λέει: “Όι… Ο Εθνικισμός εν κακό πράμα, ο Εθνισμός εν καλό! Ρε! Είσαι Χρυσαυγίτης;”

Εγώ άκουγα να κατηγορούν την “Χρυσή Αυγή” για φασισμό και ναζισμό - νεοναζισμό. Ή καλύτερα ναζιστική πολιτική με νεοναζιστικές ιδέες. Τώρα, ακούω να συνδέουν τον Εθνικισμό μ’ αυτά…Έκτοτε βέβαια, άκουσα πάμπολλες φορές παρόμοια. Παραξενεύτηκα. Γνωρίζω αγνούς πατριώτες που θέλουν ν’ αυτοαποκαλούνται “Εθνικιστές”. Γιατί λένε π.χ για τον Ίωνα Δραγούμη, ο οποίος άφησε εποχή στον Μακεδονικό αγώνα και έλαβε μέρος και σ’ άλλους πολέμους ότι είναι “ο πατέρας του Ελληνικού Εθνικισμού”; Ήταν φασίστας; Ήταν ακραίος; Στο “Όσοι ζωντανοί”, διαφαίνονται καθαρά, αγνά αισθήματα για τον Ελληνισμό. Μάλιστα, σ’ αντίθεση με τον φίλο του, Περικλή Γιαννόπουλο, δεν ήταν προσκολλημένος στην Αρχαία Ελλάδα, κάτι που στις μέρες μας φαντάζει ακραίο… “Εθνικιστικό”!

Τέλος πάντων, ανοίγω το λεξικό του Μπαμπινιώτη στον όρο “Εθνικισμός“: “1. (κακόσ.)υπερβολική και αποκλειστική προσήλωση προς την ιδέα του Έθνους και των Εθνικών ιδεωδών, με κύριο χαρακτηριστικό τη διάκριση των Εθνών σ’ ανώτερα και κατώτερα και τη διάθεση επιβολής των πρώτων στα δεύτερα -κάτι από Εθνικοσοσιαλισμό δεν θυμίζει αυτό; Ή καλύτερα δεν το χαρακτηρίζουμε σαν “Εθνικοκεντρισμό”;- (πβ. λ. σοβινισμός, πατριωτισμός). 2. Η έντονη προβολή της Εθνικής ταυτότητας […] 3. ΙΣΤ. Η ιδεολογία που εμφανίστηκε στο πλαίσιο αστικών επαναστάσεων και έθετε ως πολιτικό θεμέλιο του κράτους, την έννοια του έθνους (εθνικό κράτος) και όχι π.χ., τη Θρησκεία ή τον βασιλιά.”
Δίνονται, ουσιαστικά , δύο ερμηνείες στη λέξη. Μια “ιδεολογική” και μια ανάλογα με το πώς εμφανίστηκε ιστορικά. Στην πρώτη μας παραβάλλει τον “σοβινισμό”, αλλά και τον “πατριωτισμό“! Πάω λοιπόν στις λέξεις που παραθέτει:

Σοβινισμός: “Τυφλός Εθνικισμός που χαρακτηρίζεται από τη φανατική εξύμνηση κάθε Εθνικού στοιχείου, από απόρριψη και περιφρόνηση των στοιχείων άλλων λαών […] Σχόλιο λ. Εθνικισμός.”
Πατριωτισμός: “Η έμπρακτη αφοσίωση και αγάπη κάποιου προς την πατρίδα του: […] Η θυσία του αποτέλεσε εκδήλωση ύψιστου πατριωτισμού ΣΥΝ. φιλοπατρία. Σχόλιο λ. Εθνικισμός.”
Φιλοπατρία: “Η αγάπη για την πατρίδα. ΣΥΝ. Πατριωτισμός. Σχόλιο λ. Εθνικισμός.”

Εγώ πάντως κάπου χάθηκα. Ο Εθνικισμός και ο σοβινισμός παρουσιάζονται σαν ακραίες μορφές εκδήλωσης της αγάπης προς την πατρίδα, κάτι που στ’ αρχαία μεταφράζεται σαν “φιλοπατρία”. Συνώνυμο είναι ο πατριωτισμός, μας λέει. Στον “εθνικισμό”, μας (π)αρα(β)άλλει τους όρους “σοβινισμός” και “πατριωτισμός”. Το λεξικό αυτό μόνο σύγχυση μου προκάλεσε και το μόνο συμπέρασμα που μπόρεσα να βγάλω, είναι ότι ο ένας όρος, οδηγεί αλυσιδωτά στον άλλο, μ’ αποτέλεσμα να δίνεται η εντύπωση της ίδιας ή παρόμοιας ερμηνείας τους.

Εθνικισμός ή Εθνισμός τελικά;

Πολλά άτομα που υποστηρίζουν τις ίδιες θέσεις, συγκρούονται μεταξύ τους, εξαιτίας αυτής της “λεπτομέρειας”.
Εθνισμός: “Η συνείδηση ότι ανήκει κανείς σε συγκεκριμένο Έθνος. Επίσης, το πατριωτικό αίσθημα το οποίο προκύπτει από αυτήν. ΣΥΝ. Εθνική συνείδηση, πατριωτισμός, φιλοπατρία. ΣΧΟΛ. λ. Εθνικισμός.”
Στο σχόλιο που παραπέμπει το λεξικό σε κάθε ορισμό, το οποίο γίνεται στον όρο “Εθνικισμός”, αναγράφεται η πορεία του όρου “φιλοπατρία” και η μετεξέλιξή της μέχρι τον “σοβινισμό”. Αναφέρει ότι ο Εθνικισμός εμπεριέχει και θετική και αρνητική σημασία. Η διάκριση των δύο όρων, λέει, γίνεται αναγκαία στην Ελλάδα, μετά τη δεκαετία του ‘80. Ο Εθνικισμός από τότε ταυτίστηκε μόνο με τις επεκτατικές βλέψεις.

Όμως, υπάρχουν σήμερα κάποια άτομα, τα οποία αυτοαποκαλούνται “Εθνικιστές”, αφού δεν συμφωνούν με τη σημερινή έννοια που δόθηκε στον όρο! Αυτου΄ς σκοπεύω να υπερασπιστώ μ’ αυτό το άρθρο.
Πριν ξεκινήσω όμως, πιστεύω πως καλό θα ήταν να θυμόμαστε ότι στο λεξικό του Μπαμπινιώτη, απ’ όπου και δανειστήκαμε τους ορισμούς, χρησιμοποιούνται πολλές φορές σαν εξήγηση λέξεων, αυτό που καθιερώθηκε στη συνείδηση του κόσμου. Π.χ., δίνει την ίδια εξήγηση στο “καταρχήν” και στο “καταρχάς”. Επίσης, ποιος ξεχνά τον σάλο που δημιουργήθηκε όταν στην εξήγηση της λέξης “Βούλγαρος”, έγραφε και για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ!

Ο Εθνικισμός, λοιπόν, έχει ταυτιστεί με τις επεκτατικές βλέψεις. Ακόμα και αν το θεωρήσουμε ορθό, κατηγορούν σαν “Εθνικιστές” σήμερα, όσους μιλούν για Κωνσταντινούπολη, Μικρά Ασία, Πόντο, Β. Ήπειρο… Νομίζω πως δεν χρειάζεται να εξηγήσω γιατί αυτά δεν πρέπει να θεωρούνται “επεκτατισμός”!
Κατηγορούν Εθνικιστές αυτούς που κρατούν την Ελληνική στις διαδηλώσεις, αυτούς που φωνάζουν για τη Μακεδονία μας, αυτούς που έχουν τον δικέφαλο στις σημαίες… Πράγματα που δεν έχουν σχέση με τον ορισμό που δίνεται. Ακόμα και αν πούμε ότι έχουν με το σημείο που αναφέρει σαν ρίζα του όρου, τον “Εθνικό”, τον ειδωλολάτρη δηλαδή, υπονοώντας ότι μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν και έχοντας υπόψιν ότι σήμερα, στους Δωδεκαθεϊστές είναι μεταξύ άλλων και αρκετοί που δεν δέχονται τα ξενόφερτα, συνεπώς και τον Χριστιανισμό, ακόμα και τότε ο χαρακτηρισμός τους ως “Εθνικιστές” είναι λανθασμένος. Από τη μια, διότι ο όρος αυτός -Εθνικός-, ήταν προπαγανδιστικός και χρησιμοποιήθηκε από τους Χριστιανούς τους πρώτους αιώνες, τότε που πολεμούσαν τον Δωδεκαθεϊσμό και την Αρχαία Ελλάδα -π.χ, Μέγας Θεοδόσιος- και από την άλλη, διότι η μεταγενέστερη σημασία του “Εθνικός”, είναι πολύ απλά, αυτός που υποδηλώνει το Έθνος. Εθνικός Ύμνος, Εθνική Ομάδα, Εθνικό Μουσείο.

Τι είναι λοιπόν ο Εθνικισμός; Ποιοι μπορούν να χαρακτηριστούν Εθνικιστές;
Κατ’ εμένα , ορθότερη είναι η χρήση του όρου, μέσα από την ιστορική του πορεία και παρουσία. Αυτή δηλαδή που παρέθεσα πριν, της ιδεολογίας που έθετε σαν πολιτική βάση του κράτους, το Έθνος.
“Ο Εθνικισμός δεν είναι απλά μια ιδεολογία. Δεν βασίζεται σε κανένα μανιφέστο και δεν έχει ουσιαστικά λογίους πατέρες και φιλοσοφικούς ινστρούκτορες. Ο Εθνικισμός είναι το προϊόν ενός ανθρώπινου χαρακτηριστικού, ενός συναισθήματος, εφάμιλλου του έρωτα, της αγάπης, του πόνου και του μίσους. Δεν είναι άλλο από τον πατριωτισμό, την αγάπη για το χώμα που πατάς και γι’ αυτούς που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν πάνω σ’ αυτό, ως συνέχεια μίας αιώνιας πορείας στην ιστορία της οποίας κομμάτι είναι κάθε Έλληνας.” Αυτά γράφει μεταξύ άλλων ο Παναγιώτης Δούμας στο άρθρο του “Γιατί Εθνικισμός;”

Και έχει απόλυτο δίκαιο. Δεν βρέθηκε κάποιος να γράψει τις αρχές του Εθνικισμού, όπως π.χ., οι Μαρξ και Ένγκελς του Κομμουνισμού, τις πολιτικές θέσεις του κόμματος του Μουσολίνι για τον φασισμό, που εξελίχθηκε αργότερα σε ιδεολογικό κίνημα ή του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού του Χίτλερ. Γι’ αυτό κάποιες φορές οι υποστηρικτές του Εθνικισμού, δεν ταυτίζονται στις απόψεις τους. Κάποιοι, ακραίοι, οι οποία ακούνε τη σημερινή προπαγάνδα κατά του Εθνικισμού σήμερα, αυτοαποκαλούνται Εθνικιστές, ακριβώς γιατί δεν βλέπουν κάπου τις θέσεις του Εθνικισμού για να τις διαχωρίσουν με τις δικές τους! Και όταν δρουν οι ακραίοι, θυμούνται όλοι να κατηγορήσουν τον Εθνικισμό!

Παραθέτω παρακάτω και τα λόγια κάποιων σχετικά με τον Εθνικισμό:

Ούντο Βογκτ -Πρόεδρος του Γερμανικού Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος-: “Είμαι Εθνικιστής γιατί αγαπώ την πατρίδα μου, είμαι σοσιαλιστής γιατί αγαπώ τον λαό μου.“

Βάσος Λυσσαρίδης “Αγαπούμε κάθε λαό. Και τον Τουρκικό. Μισούμε κάθε καταπίεση. Και δεν μας τρομοκρατούν οι χαρακτηρισμοί. Αν Εθνικισμός είναι ν’ αγαπάς κάθε λαό, αλλά και τον δικό σου, αν Εθνικισμός είναι να μην προσυπογράφεις απεμπόληση πατρογονικών εστιών και δικαιωμάτων, αν εθνικισμός είναι να μην συμβιβάζεσαι με μισή πατρίδα και μειωμένη αξιοπρέπεια, αν Εθνικισμός είναι ν’ απαιτείς ν’ απαλλάξεις τον Πενταδάκτυλο από τους ήλους της κατοχικής σημαίας, αν Εθνικισμός είναι να σέβεσαι όλες τις σημαίες, όταν όμως κυματίζουν στη δική τους πατρίδα, αν Εθνικισμός είναι ν’ απαιτείς οι εκκλησίες να μην μετατρέπονται σε στάβλους, αν Εθνικισμός είναι να είσαι έτοιμος να θυσιαστείς σε όποιον αγώνα έξω από τα σύνορά σου για λευτεριά και δικαιοσύνη κάθε λαού, αλλά και να πεθάνεις χίλιες φορές για την Ελευθερία του δικού σου λαού, τότε δηλώνω αδιόρθωτος Εθνικιστής και εκλιπαρώ τους συνετούς της παράδοσης να με συγχωρέσουν.“

Χρήστος Χαρίτου - Πρώην Διευθυντής Επικοινωνίας του Ελληνικού Μετώπου, το οποίο προσχώρησε στον ΛΑ.Ο.Σ - “Πρώτον, δεν είμαι ακροδεξιός και δεν άνηκα ποτέ στη “δεξιά”, μεσαία, κεντρώα ή ακραία. Είμαι Εθνικιστής και πιστεύω στην Εθνική κυριαρχία και την κοινωνική αλληλεγγύη, ως προέκταση της Εθνικής ενότητας.“

Ο Εθνικισμός δεν είναι απλά ο ορισμός που θέλουν να δώσουν κάποιοι, βάσει της ετυμολογίας της λέξης, ή του διαχωρισμού που έγινε στον “Εθνικισμό” και τον “Εθνισμό” για να μην προκαλέσουν την κοινή γνώμη… Ο Εθνικισμός είναι αυτό που έρχεται από την μεταγενέστερη σημασία του “Εθνικού”, αυτού δηλαδή που εκφράζει το Έθνος. Οι οπαδοί του, οι συνειδητοποιημένοι οπαδοί του, αυτό εκφράζουν!

Όταν η κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου γκρέμισε τον τοίχο στην οδό “Λήδρας”, ομάδα επαναπροσεγγιστών έκαναν συγκέντρωση πανηγυρίζοντας. Τότε, ομάδα νέων, έκαναν μια “αντισυγκέντρωση” διαμαρτυρόμενοι για την ρήξη του τοίχου… Βγήκαν τότε κάποιοι και καταδίκασαν τις πράξεις της συγκεκριμένης ομάδας νεαρών, χαρακτηρίζοντάς τους ως μισαλλόδοξου, φασίστες και…. “Χρυσαυγίτες”!

Εθνικισμός και “Χρυσή Αυγή”

Δεν είναι μόνο τι δηλώνει κάποιος, αλλά και πώς συμπεριφέρεται. Αν δηλώνει κάποιος Κομμουνιστής και συμπεριφέρεται ως ακροδεξιός τι από τα δύο είναι;
Η “Χρυσή Αυγή” πριν διαλυθεί ως κίνημα, χρησιμοποιούσε την επωνυμία “Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα Χρυσή Αυγή”.

Τα μέλη της οργάνωσης, είχαν συνδεθεί με διάφορες βιαιοπραγίες κατά αλλοδαπών, ξυλοδαρμούς σε πορείες και γενικά διάφορες αντιδημοκρατικές ενέργειες. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι, τουλάχιστο στις πορείες, απλά δεν έτρεχαν να φύγουν όταν τους επιτίθονταν οι αναρχικοί. Εν πάση περιπτώσει, δεν γράφω για να δικαιολογήσω τους Χρυσαυγίτες.
Η Χρυσή Αυγή, είχε διαλέξει το “Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα” εξαιτίας της προπαγάνδας που είχε δεχτεί ο όρος “Εθνικοσοσιαλισμός” μετά της ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας. Ο Λαϊκός και κοινωνικός Εθνικισμό, είναι ουσιαστικά, μια άλλη ονομασία για τον Εθνικοσοσιαλισμό… Αλλά όχι για τον Γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμό!
Όπως ανέφερα πιο πάνω, το μόνο που μας χαρακτηρίζει είναι οι πράξεις μας. Αν οι Χρυσαυγίτες θέλουν, ή τέλος πάντων ήθελαν ν’ αυτοαποκαλούνται Εθνικιστές και έπρατταν διαφορετικά, δεν είναι Εθνικιστές και δεν φταίει ο Εθνικισμός πολύ απλά.
Στην εφημερίδα “Το Βήμα” -Κυριακή 26 Ιουλίου 1998 - Αρ. Φύλλου 12491-, στο άρθρο με τίτλο “Τα ξυρισμένα “μυαλά” του νεοφασισμού“, γράφει η συγγραφέας: “Οι Χρυσαυγίτες έρχονται να σκληρύνουν το παιχνίδι δηλώνοντας ότι απέναντι στον “ελαφρό πατριωτισμό” προτείνουν τον ακραίο εθνικισμό“, διαχωρίζοντάς τον έτσι από τον αγνό Εθνικισμό. Επίσης: “Ο γραμματέας της Χρυσής Αυγής Νίκος Μιχαλολιάκος δηλώνει εθνικιστής, αποφεύγοντας τον τίτλο του φασίστα για να μπορεί να διπλαρώσει και ευρύ κοινό, φίλα προσκείμενο στις εθνικιστικές κενολογίες.” Και εδώ γίνεται διαχωρισμός του όρου “φασίστας” και “Εθνικιστής”. Οι κενολογίες στις οποίες αναφέρεται, είναι προφανώς η έλλειψη κάποιων καταγεγραμμένων αρχών!
Το σημαντικό είναι, ότι όταν αναφέρονται στους Χρυσαυγίτες, τουλάχιστο στον Ελλαδικό χώρο διότι στην Κύπρο το παρακάνουμε με την προπαγάνδα, αναφέρονται σε φασίστες, νεοναζί, ρατσιστές, ακροδεξιούς. Σπάνια θα τους χαρακτηρίσουν Εθνικιστές.

Εθνικισμός και Εθνικοσοσιαλισμός

Όταν ακούμε για Εθνικοσοσιαλισμό, μας έρχεται στο μυαλό ο Γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμός του Χίτλερ ή αλλιώς Ναζισμός, από το Nationalsozialismus. Ο Χίτλερ επικεντρώθηκε στην “Ευρώπη των Αρίων” και κυνήγησε κυρίως τους Εβραίους.
Για τους Εθνικοσοσιαλιστές το κράτος αποτελεί την ύψιστη οργανωμένη συλλογική αξία.
Ο Εθνικοσοσιαλισμός όμως, είναι ένα φαινόμενο - ένα κίνημα διαχρονικό. Συμπεριλαμβάνει τον Μέγα Αλέξανδρο, τους Ρωμαίους, το Βυζάντιο, τον Ναπολέοντα, τους Άγγλους, του Αμερικανούς… Την αξία του κράτους θα τη δούμε σ’ όλες αυτές τις ιστορικές περιόδους. Τα κοινά τους σημεία είναι πάρα πολλά. Ο κύριος στόχος όλων αυτών, είναι ένας: Η Ανατολή! Αυτό ουσιαστικά είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός. Η διαχρονική “πορεία προς την Ανατολή” που επιχειρούν οι Δυτικοί.
Το γεγονός ότι δεν πρέπει να ταυτίζουμε τον Εθνικοσοσιαλισμό με τον Ναζισμό μόνο, αναφέρεται και στο βιβλίο “Τα μυστικά του Γ’ Ράιχ”: “Οποιαδήποτε εξαγωγή συμπερασμάτων - ακόμη περισσότερα δε η όποια διατύπωση γενικών αφορισμών - για τη φύση, τα γενεσιουργικά αίτια και τις απώτερες επιδιώξεις του Εθνικοσοσιαλισμού θα αποσπασματική και ανιστόρητη, εάν περιοριζόταν στο φαινόμενο “Ναζισμός”, όπως αυτό εμφανίσθηκε στη Γερμανία κατά το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα.
Ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν προήλθε από παρθενογένεση ούτε γεννήθηκε μαζί με την πολιτική γέννηση του Άντολφ Χίτλερ. Κάθε άλλο. Διέθετε και γερές ρίζες και βαθιές καταβολές στον χρόνο.
[…]Ο στόχος των Αρίων ήταν και παραμένει ο ίδιο. Η ανατολή.”
Για την διαχρονικότητα της πορείας αυτής προς την Ανατολή, παραθέτω μόνο κάποια ιστορικά γεγονότα από την πεντασέλιδη αναφορά που γίνεται στο άνωθεν βιβλίο:

“1184π.Χ: Η πρώτη χρονικά καταγεγραμμένη σημαντική εκστρατεία Ευρωπαίων σε Ασιατικά εδάφη ολοκληρώνεται με την άλωση της Τροίας και ανοίγει εμπορικές διόδους προς τον Εύξεινο.
[…]
453π.Χ: Ναυτική εκστρατεία των Αθηναίων στην Αίγυπτο για την ανάσχεση της Περσικής επέκτασης στην χώρα.
334π.Χ: Ο Αλέξανδρος εισέρχεται με τον στρατό του στο Ασιατικό έδαφος, έχοντας προηγουμένως θυσιάσει στον τύμβο του Πρωτεσιλάου, του ήρωα της Τροίας, κίνηση που υποδηλώνει την ιστορική συνέχεια από την εποχή της εκστρατείας των Αχαιών. Διάβαση ποταμού Γρανικού.
[…]
168π.Χ: Ο Αντίοχος Δ’ ο Επιφανής μετατρέπει τον ναό του Σολομώντος στην Ιερουσαλήμ σε ναό του Ελληνίου Διός, επισφραγίζοντας με την κίνηση αυτή τη σύγκρουση δύο μεγάλων πολιτισμών.
133π.Χ: Δύο αιώνες μετά τον Αλέξανδρο, οι Ρωμαίοι ξεκινούν την κατάκτηση Ασιατικών εδαφών.
[…]
64μ.Χ: Πρώτος διωγμός κατά των Χριστιανών στη Ρώμη από τον Νέρωνα.
70μ.Χ: Κατάληψη της Ιερουσαλήμ και εξόντωση 600.000 Εβραίων από τον Τίτο.
[…]
330μ.Χ: Με την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης στο Βυζάντιο των Μεγαρέων, παγιώνεται και ο έλεγχος της Αυτοκρατορίας στα εδάφη της Ασίας.
[…]
681μ.Χ: Καταδίκη του “οριενταλικού” μονοφυσιτισμού από τη Στ’ Οικουμενική Σύνοδο.
1095μ.Χ: Ο Πάπας Ουρβανός Β’ αναγγέλλει την 1η Σταυροφορία.
[…]
1145μ.Χ: Ξεκινά η 2η Σταυροφορία.
[…]
1187μ.Χ: Ο Πάπας Γρηγόριος Η’ κηρύσσει την 3η Σταυροφορία.
[…]
1198μ.Χ: 4η Σταυροφορία.
1215μ.Χ: Αναγγελία 5ης Σταυροφορίας από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ’.
[…]
1227μ.Χ: 6η Σταυροφορία.
[…]
1245μ.Χ: 7η Σταυροφορία.
1267μ.Χ: 8η Σταυροφορία.
1348μ.Χ: Ξεκινά πολυετής γενικευμένος διωγμός των Εβραίων σε Ισπανία, Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία και Ελβετία, με πρόσχημα τις Ευθύνες τους για την εξάπλωση της Πανώλης.
[…]
1798μ.Χ: Ο Ναπολέων νικά στη μάχη των Πυραμίδων τους Μαμελούκους της Αιγύπτου.
[…]
1839μ.Χ: Πρώτος Αφγανοβρετανικός πόλεμος.
[…]
1858μ.Χ: Αρχίζει η κατάκτηση του Βιετνάμ από τους Γάλλους.
[…]
1879μ.Χ: Ίδρυση της “αντισημιτικής λίγκας” στο Βερολίνο η οποία εξαπολύει επιθέσεις - μποϋκοτάζ, αποκλεισμούς, βιαιοπραγίες - κατά των Εβραίων στη Γερμανία.
[…]
1882μ.Χ: Με προσωρινό διάταγμα απαγορεύεται στους Εβραίους της Ρωσίας να κατέχουν ιδιοκτησία και τους επιβάλλεται ο περιορισμός στα γκέτο. Είχε προηγηθεί η σφαγή χιλιάδων Εβραίων το προηγούμενο Πάσχα σε 167 πόλεις της Ρωσίας.
[…]
1961μ.Χ: Οι Η.Π.Α επιτίθενται στο Βιετνάμ.
1990μ.Χ: Οι Η.Π.Α επιτίθενται στο Ιράκ.
2001μ.Χ: Εισβολή των Η.Π.Α στο Αφγανιστάν.”

Ο λόγος που παρέθεσα κάποια από τα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας, ήταν για να διαφανεί η προσπάθεια των Ευρωπαίων ανά τους αιώνες για επιβολή στην Ανατολή!
Αν δούμε τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί των κύριων επιθέσεων κατά των Ανατολιτών, καθώς και τις ιδέες όσο αφορά το κράτος στην κάθε περίοδο, θα δούμε ότι, στα περισσότερα τουλάχιστο, έχουν πάρα πολλά κοινά.
Αυτή είναι η διαχρονική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού, με τη Ναζιστική Γερμανία σαν ένα από τα πιο πρόσφατα κέντρα εμφάνισής του.
Είναι εύκολο να τον διαχωρίσουμε από τον Εθνικισμό! Οι αρχές του Εθνικοσοσιαλισμού, διαμορφώθηκαν μέσα στους αιώνες και συνίστανται κυρίως, όπως ανέφερα, στο κράτος σαν μέγιστη αξία και στην πολιτική της πορείας προς την Ανατολή.
Οι Εθνικιστές, οι αγνοί Εθνικιστές, επικεντρώνονται απλά στο δικό τους Έθνος, χωρίς βλέψεις προς άλλα εδάφη. Στην περίπτωση του Έλληνα Εθνικιστή, φυσικά και προσβλέπει σ’ άλλα εδάφη, αλλά βέβαια, πρόκειται για τα δικά του υποκατοχήν εδάφη. Παράλληλα, ο Έλληνας Εθνικιστής, είναι γαλουχημένος με τις αξίες και τις αρετές τους Ελληνικού πολιτισμού στις οποίες περιλαμβάνονται η Ελευθερία και η Δημοκρατία. Επίσης, είναι εύκολο και μόνο από τα συνθετικά του Εθνικοσοσιαλισμού να τον διαχωρίσουμε από τον Εθνικισμό. Προστίθεται και ο ρόλος του “Σοσιαλιστή”, προσθέτοντας στον Εθνικισμό κάποια άλλα στοιχεία. Κάτι σαν συμπλήρωμα δηλαδή.

Εθνικισμός και Εθνικομπολσεβικισμός

Το Εθνικομπολσεβικιστικό κόμμα, δημιουργήθηκε πρόσφατα στη Ρωσία. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χαρακτηριστεί είτε ο Εθνικιστής Εθνικομπολσεβίκος, είτε ο Εθνικομπολσεβίκος Εθνικιστής, πολύ περισσότερο στην Ελλάδα που μας αφορά. Δεν υπάρχει λόγος να γράψω για τις αρχές του και να γίνει σύγκριση με τον Εθνικισμό, αν και η ιδεολογία τους είναι βασισμένη στον Γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμό. Πρόκειται ουσιαστικά για νεοναζί.

Εθνικισμός και Νεοναζισμός

Υπάρχουν τ’ άτομα που ενστερνίζονται τις αρχές και τις ιδέες του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού - Ναζισμού -. Οι “νεοναζί” σήμερα βρίσκονται σ’ όλη την Ευρώπη και είναι ενωμένοι. Έχουν αλλάξει την σβάστικα από έμβλημά τους, μετά την προπαγάνδα που δέχτηκε με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και χρησιμοποιούν τον “Κέλτικο Σταυρό”, σύμβολο της ενότητας και της κυριαρχίας των λευκών.
Όπως δεν μπορεί ο Ναζιστής να ταυτιστεί με τον Εθνικιστή, δεν μπορεί ούτε ο Νεοναζί. Μια από τις βασικές τους διαφορές, είναι ότι ο Εθνικιστής και συνεπώς ο Εθνικισμός, δεν έχουν ως αρχή την ιδέα του “Αρίου” και ούτε μάχονται για την “Ευρώπη των λευκών“. Ο Εθνικιστής μάχεται πρωτίστως για το δικό του Έθνος.

Εθνικισμός και Φασισμός

Ο Φασισμός ξεκίνησε στην Ιταλία σαν κίνημα από τον Μπενίτο Μουσολίνι. Οι οπαδοί του κινήματος, οι φασίστες, ήταν ρατσιστές και αυτό ήταν το “ιδεολογικό υπόβαθρο” του κινήματος. Ο ρατσισμός. Ο φασισμός από κίνημα, εξελίχτηκε σε ιδεολογία και αργότερα χαρακτήριζε κάθε μορφή καταπίεσης και κάθε ιδεολογία ή σύστημα ολοκληρωτικού χαρακτήρα.
Οι Εθνικιστές δεν είναι ρατσιστές. Οι Εθνικιστές, οι πατριώτες, οι “Εθνιστές”, όπως θέλετε πείτε τους, αγαπούν και αγωνίζονται για την πατρίδα τους αλλά ξέρουν και αν σέβονται. Δεν είναι ούτε μισαλλόδοξοι, ούτε ρατσιστές όπως προσπαθούν να τους παρουσιάσουν τα ΜΜΕ, προβάλλοντας παραδείγματα ατόμων, που στο κάτω - κάτω δεν έγραφαν και στο μέτωπο “Είμαι Εθνικιστής”. Ίσως ποτέ να μην δήλωσαν Εθνικιστές και όμως, προσπαθούν να τους προβάλουν έτσι!
Γιατί προσπαθείτε να μας πείσετε ότι είναι από τον χώρο του Εθνικισμού; Διότι ο Εθνικισμός έχει χώρο, δεν είναι χαρακτηριστικό, ή επίθετο όπως το “ρατσιστής”. Είναι κίνημα ο Εθνικισμός. Ένα κίνημα που, σ’ αντίθεση με τα υπόλοιπα, δεν έχει κάποιον δημιουργό. Δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον λαό μέσα από διάφορες καταστάσεις και εδραιώθηκε μέσα στην συνείδησή του. Είναι απλά η φιλοπατρία που ξεκινά αιώνες πριν τα υπόλοιπα. Διότι ο άνθρωπος πρώτα αγάπησε το μέρος που ζούσε και ύστερα ζήλεψε ή μίσησε ή θέλησε άλλα μέρη.

Αν έχει μια ιστορική πορεία ο Εθνικισμός, τότε αυτή είναι η ενσυνείδητη επιλογή του Έθνους σαν θεμέλιο του κράτους!

Όσο γι’ αυτούς που αποκαλούν τους “Εθνικιστές”, ακραίους, ρατσιστές, μισαλλόδοξους αναφέρω το κάτωθεν:
Ο “πατέρας του Ελληνικού Εθνικισμού”, όπως χαρακτηρίστηκε, Ίων Δραγούμης, είχε γράψει στο ημερολόγιό του: “Στο δεύτερο μισό του δεκάτου εννάτου αιώνα και στις αρχές του εικοστού, τρία ονόματα δείχνουν να επικρατούν: Ο Καντ για την ηθική, ο Δαρβίνος ηια την φυσική και ο Μαρξ για την κοινωνιολογία.”
Ο Φρέντυ Γερμανός γράφει για τον Ίωνα: “Άραγε πώς θα γραφόταν η πολιτική μας ιστορία αν γινόταν αρχηγός της Ελληνικής δεξιάς ο άνθρωπος που διαβάζει, στα 1919, κάθε πρωί Ουμανιτέ;” Ήλπιζε μάλιστα ότι ο Κομμουνισμός δεν θα έφτανε στο σημείο του Χριστιανισμού: “Ελπίζω να μην καταντήσει στο πίστευε και μη ερεύνα! Ελπίζω να μην εμποδίζει κάποτε τους ανθρώπους από το να ερευνούν τις γραφές του Καρλ Μαρξ.” Ο Δραγούμης, μας πληροφορεί ο Φρέντυ Γερμανός, είχε αρχίσει να δίνει άρθρα χωρίς υπογραφή στον “Ριζοσπάστη“.

Αυτά για να καταλάβουν κάποιοι, ότι ο πραγματικός Εθνικιστής έχει ηθικές αξίες και δεν είναι μισαλλόδοξος! Αλλά οι νεοταξικοί προβάλλουν αυτά που τους συμφέρει, μόνο και μόνο για να σπιλώσουν τον Εθνικισμό! Γιατί δηλαδή να βλέπουν τους ακραίους που θέλουν να λέγονται Εθνικιστές και να τους παρουσιάζουν και να μην παρουσιάζουν παραδείγματα όπως του Δραγούμη;

Ω ναι, μπορεις

24 Σημάδια για να καταλάβεις ότι μεγάλωσες

1. Τα φυτά στη γλάστρα σου είναι όλα ζωντανά και κανένα δεν είναι προς κάπνισμα.
2. Αποκλείεται να κάνεις σεξ σε παιδικό κρεβάτι.
3. Το ψυγείο περιέχει περισσότερο φαγητό από μπύρα.
4. Έξι η ώρα το πρωί είναι η ώρα που ξυπνάς και όχι η ώρα που πας για ύπνο.
5. Ακούς το αγαπημένο σου τραγούδι στο Σούπερ Μάρκετ.
6. Παρακολουθείς τον καιρό στις ειδήσεις.
7. Οι φίλοι σου παντρεύονται και παίρνουν διαζύγιο αντί να τα "φτιάχνουν" και να "χωρίζουν".
8. Οι διακοπές σου από 130 ημέρες γίνονται 14.
9. Με τζιν και πουλόβερ δεν θεωρείσαι πια καλοντυμένος.
10. ΕΣΥ είσαι αυτός που τηλεφωνάει στην αστυνομία να σταματήσει τα παλιόπαιδα που κάνουν πάρτυ.
11. Οι μεγαλύτεροι συγγενείς σου αισθάνονται άνετα λέγοντας βρώμικα ανέκδοτα παρουσία σου.
12. Δεν ξέρεις πια τι ώρα κλείνει το Έβερεστ.
13. Ταΐζεις το σκύλο σου ισορροπημένη σκυλοτροφή αντί για McDonalds.
14. Πονάει η πλάτη σου όταν κοιμάσαι στον καναπέ.
15. Δεν κοιμάσαι πια από τις 5 το απόγευμα μέχρι τις 10 το βράδυ.
16. Δείπνο και σινεμά είναι ολόκληρο το ραντεβού αντί για την αρχή του.
17. Πέντε σουβλάκια τρεις η ώρα τα ξημερώματα σου χαλάνε το στομάχι αντί να στο φτιάξουν.
18. Πηγαίνεις στο φαρμακείο για αντιοξειδωτικά και κρέμες προσώπου αντί για προφυλακτικά και τεστ εγκυμοσύνης.
19. Ένα μπουκάλι κρασί των 2 λιρών δεν είναι πια "καλό πράγμα".
20. Τρως πρωινό...το πρωί.
21. Η φράση "Δεν θα ξαναπιώ τόσο" αντικαθίσταται από την φράση "Δεν μπορώ πια να πιω όπως έπινα".
22. Το 90% του χρόνου που ξοδεύεις μπροστά στο κομπιούτερ είναι για δουλειά.
23. Δεν ξεκινάς να πίνεις από το σπίτι για να κάνεις οικονομία στα μπαρ.
24. Διάβασες την λίστα αυτή ελπίζοντας και ψάχνοντας απεγνωσμένα για ένα χαρακτηριστικό που δεν ισχύει για σένα.

Αθανατες ΑΤΑΚΕΣ

Αθήνα πρωτεύουσα του πολιτισμού της μόλυνσης και της αντιπαροχής.
Αν δεν μπορείς να αποφύγεις έναν βιασμό απόλαυσέ τον!
Αν δεν μπορείς να βρεις λύση βρες άλλο πρόβλημα.
Αν δεν τα καταφέρεις με την πρώτη, παράτα τα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να
γίνεσαι ανόητος.
Αν έχεις τύχη διάβαινε, αν έχεις χρήματα πάρε αυτοκίνητο...
Aν ο Θεός ήταν Δημοκράτης δεν θα έδινε δέκα εντολές, θα έδινε δέκα προτάσεις
προς συζήτηση.
Αν τα λάθη διδάσκουν τότε έχω μια καταπληκτική μόρφωση.
Αν τα σκατά είχαν αξία οι φτωχοί δεν θα είχαν κώλο...
Αν χρησιμοποιήσετε το σαπούνι, μετά πλύνετε καλά τα χέρια σας.
Aνταλάσω 486/100 με ξανθιά για ένα μήνα. (Όχι βαμμένα παρακαλώ).
Αρνάκι άσπρο και παχύ, της σούβλας μας καμάρι.
Aρπαξα την ζωή μου από τα μαλλιά, αλλά φορούσε περούκα.
Ας κρατήσουμε την αιμομιξία στους κόλπους της οικογένειας.
Αυτό που με ανησυχεί με το μέλλον είναι ότι όσο πάει και πλησιάζει.
Αυτοί που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.
Βαρέθηκα, σταματήστε τη γη να κατέβω!
Γελάει τελευταίος όποιος δεν κατάλαβε το ανέκδοτο.
Δεν είμαι προκατειλημμένος. Απλά μισώ τους πάντες.
Δημόσιος υπάλληλος είναι εκείνος που έχει ένα πρόβλημα για κάθε λύση.
Έαν δεν επιτύχεις με την πρώτη προσπάθεια, κατέστρεψε κάθε τι που
αποδεικνύει ότι προσπάθησες.
Είμαι ένα απλός συνηθισμένος άνθρωπος, μόνο που είμαι λίγο πιο ωραίος από
εσάς, και λίγο πιο έξυπνος από εσάς, και λίγο πιο δυνατός από εσάς, όπως
είμαι και λίγο πιο πλούσιος από εσάς και σίγουρα βέβαια είμαι πολύ καλύτερος
ψεύτης από εσάς.
Είμαι Πόντιος ομοφυλόφιλος. Πηγαίνω με γυναίκες.
Είναι εύκολο να πεθαίνεις για μια γυναίκα, το δύσκολο είναι να ζεις μαζί
της.
Ευνούχοι ενωθείτε. Δεν έχετε τίποτα να χάσετε.
Έχω διαβάσει τόσα πολλά γύρω από τους κινδύνους του ποτού και του τσιγάρου,
που αποφάσισα να κόψω το διάβασμα.
Ζωή είναι αυτό που μας συμβαίνει την ώρα που εμείς κάνουμε άλλα σχέδια
Η ζωή είναι ένα αγγούρι, άλλος το τρώει και ζορίζεται, άλλος το τρώει και
δροσίζεται...
Η ζωή είναι ένας κώλος, γάμησε τον προτού σε χέσει...
Η ζωή είναι ωραία αλλά τα έχει με άλλον...
Η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους.
Η πραγματικότητα είναι μία ψευδαίσθηση που οφείλεται στην έλλειψη
οινοπνεύματος.
Η στειρότητα τελικά είναι κληρονομική.
Η χώρα διαλύεται από την αδιαφορία αλλά τι με νοιάζει εμένα!!!
Η ωριμότητα είναι το τέλος της νεότητας.
Ήταν σκληρός και τον έλεγαν Βιτάμ...
Θέλω να γίνω αυτός που ήμουνα όταν ήθελα να γίνω αυτός που είμαι τώρα.
Καλύτερα μια ώρας σκλαβιά και φυλακή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή
Καλύτερα νωρίτερα, παρά μια ώρα αρχύτερα.
Kαμιά γυναίκα δεν είναι καλύτερη από δύο.
Κουμουνιστής είναι εκείνος που δεν έχει τίποτα και θέλει να το μοιραστεί με
όλο τον κόσμο.
Μάθε από τα λάθη των άλλων γιατί η ζωή είναι πολύ σύντομη για να τα κάνεις
όλα μόνος σου.
Μείνε μαζί μου έγκυος είμαι πολύ φερέγκυος. Κάνε μαζί μου έκτρωση έχω γιατρό
με έκπτωση
Μη χαμογελάτε, φαίνονται τα απαίσια δόντια σας...
Mην πατάτε το χόρτο. Kαπνίστε το !
Μην περιμένεις άλλο. Ανέβαλλέ το τώρα
Μην πέρνετε ναρκωτικά δεν φτάνουν για όλους.
Μην προσπαθείς να μάθεις ένα γουρούνι να τραγουδάει. Χάνεις τον καιρό σου
και ενοχλείς το γουρούνι.
Μην ροχαλίζεις μεσ' την τάξη. Σκέψου λίγο και τον διπλανό σου που προσπαθεί
να κοιμηθεί.
Μην τα περιμένετε όλα από την αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας.
Mικρός μου έλεγε η μάνα μου: Φάε το φαΐ σου να μεγαλώσεις να πας και
σχολείο. Και εγώ ο μαλάκας το έτρωγα.
Ο θάνατος είναι κληρονομικός!
Ο καρκίνος κόβει το τσιγάρο...
Ο κόσμος καταστρέφεται απ ΄την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα...
Ο πόνος κάποτε τελειώνει η ζωή συνεχίζεται.
Ο χάρτης λέει ότι η Αθήνα απέχει από τη Θεσσαλονίκη 13.57 εκατοστά. Εγώ
ανακάλυψα ότι απέχει περισσότερο, πολύ περισσότερο.
Ο Χριστός σ αγαπά. Πράγμα που δίχνει πως έχει χιούμορ.
Οι άνθρωποι που νομίζουν ότι έχουν πάντα δίκιο, συχνά εκνευρίζουν εμάς που
πράγματι έχουμε.
Οι γυναίκες είναι θησαυρός. Γι' αυτό πρέπει να τις θάβουμε!
Οι δρόμοι απόψε οδηγούν στην κόλαση. Την αγαπάω την κόλαση, πάντα αγαπούσα
τα απαγορευμένα. Αύριο θα ενώσουμε κόλαση και παράδεισο, θα κάνουμε χοντρά
γέλια.
Oι εργένηδες ξέρουν περισσότερα για τις γυναίκες από τους παντρεμένους. Aν
δεν ήξεραν θα ήταν κι αυτοί παντρεμένοι.
Οι παντρεμένοι ζουν περισσότερο από τους εργένηδες. Θα προτιμούσαν όμως να
ζουν λιγότερο.
Όλοι είμαστε ίσοι. Απλώς μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους!
Όποιος βιάζεται βρίσκει την καλύτερη θέση.
Όποιος είναι πολύ μορφωμένος είναι παραμορφωμένος.
Όργια τέλος, φαΐ τέλος, Κάπνισμα τέλος, ποτό τέλος, ναρκωτικά τέλος, χαρτιά
τέλος, ξενύχτι τέλος, κλεψιές τέλος. Αδικίες τέλος. Γαμώτο, με στενεύει το
φωτοστέφανο.....
Όσο δουλεύεις πάνω στη λύση ενός προβλήματος, βοηθά πάντα να ξέρεις την
απάντηση
Όταν αντιγράφεις κάποιον λέγεται "κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας", όταν
αντιγράφεις πολλούς μαζί λέγεται "έρευνα".
Όταν πεθάνω θα πάω στον παράδεισο γιατί την κόλαση την έζησα εδώ.
Όταν τα φτιάχνεις με κάποια, μην γράφεις το όνομά της παντού. Όταν χωρίσετε
θα βαρεθείς να σβήνεις.
Όταν το σύστημα καταστρέφει κάθε τι που το βλάπτει, τότε το κάθε τι βλάπτει
το σύστημα
Όχι, δεν πρέπει να ενθουσιαστείς που έφτιαξες σε τρεις μόνο μήνες το παζλ
που έλεγε από 2 έως 4 έτη.
Πάνω από τρία τινάγματα θεωρείται μαλακία.
Παρακαλώ μην ρίχνετε τα τσιγάρα σας στην λεκάνη. Βρέχονται και μετά ανάβουν
δύσκολα.
Πεθαίνουμε μόνο μία φορά αλλά κρατάει πολύ.
Ποτέ δεν κατάλαβα τι είναι αληθινή ευτυχία, παρά μόνο όταν παντρεύτηκα. Tότε
όμως ήταν πολύ αργά.
Ποτέ μη χτυπάς άνθρωπο με γυαλιά. Χτύπα τον με ένα μπαστούνι του μπέηζμπολ.
Ποτέ μην αφήνεις γι' αύριο αυτό που οι άλλοι μπορούν να κάνουν για σένα
σήμερα.
Ποτέ μην δώσεις σταφύλια σε μεθυσμένο. Μπεκρής είναι ο άνθρωπος, όχι
χαπάκιας.
ΠΡΟΣΟΧΗ, κυκλοφορούν κνίτες με πολιτικά.
Προτιμώ μια αλεπού από μια γυναίκα. Δεν μιλάει και έχει ήδη γούνα.
Όταν παίρνεις λάθος τηλέφωνο ποτέ δεν είναι κατειλημμένο.
Τα λεφτά είναι ακριβώς όπως το σεξ. Δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο αν δεν τα
έχεις και σκέφτεσαι όλα τα άλλα αν τα έχεις.
Τα πάντα ήταν διαφορετικά πριν αλλάξουν όλα.
Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι ή ανήθικα, ή παράνομα ή παχαίνουν.
Τελικά κατάφερα να πλησιάσω την γυναίκα με την οποία ήμουν ερωτευμένος τόσο
καιρό και ανακάλυψα ότι έχουμε ακριβώς τα ίδια γούστα, τρελαινόμαστε και οι
δυο για γυναίκες.
Τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν βάζεις τους άλλους να το κάνουν για σένα!
Το άθροισμα της ομορφιάς και της εξυπνάδας είναι πάντα σταθερό.
Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.
Το άσχημο με την θεωρία είναι πως σου λέει πως δουλεύει ένα σύστημα, όχι
γιατί δεν δουλεύει.
Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά τo τσιγάρο.
Το μόνο πράγμα που ζητάω από τη ζωή, είναι να μου δώσει μια ευκαιρία να
αποδείξω ότι τα πολλά λεφτά δεν θα με κάνουν ευτυχισμένο.
Τo πετρωμένον φαγείν αδύνατον.
Το σχολείο μας φωτίζει μόνο όταν καίγεται.
Το χρήμα δεν είναι το παν, το ΠΟΛΥ χρήμα είναι!
Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν δεν πεινoύσαν!
Φάτε σκατά. Δεν είναι δυνατόν τόσα δισεκατομμύρια μύγες να μην ξέρουν τι
κάνουν.
Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ, κι αν δεν φέξεις χέστηκα έχω και
φακό.
Φέρτε μου ένα μαντολάτο για να δείτε πώς πεινώ.
Φυσικά και δεν υπάρχει ζωή στον ’ρη. Όλα τα μπαρ κλείνουν από τις 10...

By Blackhumor.gr

Αμαλια

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδεςρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Παρότι το συγκεκριμενο blog ειχε εναν πιο σατιρικο-κωμικο σκοπο, θα πρεπει να τιμησουμε αυτον τον ηρωα της σημερινης πραγματικοτητας που επικρατει στον τοπο που βρισκομαστε. Η γραφειοκρατια σε συνδυασμο με την παραγκα και διαφθορα που επικρατει στον τομεα της υγειας και οχι μονο φερανε αυτο το δυσαρεστο αποτελεσμα. Ο θανατος της ισως να ξυπνησει καποιες συνειδησεις, η μικρη κοινωνια των blogs εχει ξεσηκωθει σε εναν μεγαλο βαθμο, παρολα αυτα πιστευω ειμαστε θυματα ενος συστηματος που ανεχομαστε εδω και αρκετο καιρο, το γεγονος οτι καποιοι αρνουνται να ανεβασουν τον μισθο των γιατρων θεωρωντας πως το φακελακι θα παιξει τον ρολο της επιδοτησης για τους γιατρους, που και απο την πλευρα τους σταδιακα ξεχνανε ολο και περισσοτερο τον ορκο του Ιπποκρατη, με εξαιρεσεις βεβαια αλλα που δεν παυουν να ειναι μειοψηφια μπροστα στον οχλο.

Το κυκνειο ασμα της μιας τοσο αγωνιστικης προσωπικοτητας δωθηκε στο blog οπου η ιδια αποφασισε να μας εκμυστηρευτει την ιστορια της και να μας κλωνισει σε τετοιο βαθμο που ισως και να γινει κατι σε αυτην την χωρα, που οπως φαινεται, αν δεν μπει το μαχαιρι στο κοκκαλο, δεν θα αφυπνιστει ποτε. Να τιμησουμε λοιπον την Αμαλια οπως μπορουμε, αφιερωνοντας εστω καποιον χρονο απο την ζωη μας, καποιες γραμμες απο ενα αρθρο μας, λιγο σαλιο στον φιλο μας, ωστε να μην πηγε τζαμπα η απωλεια της, η απωλεια ενος συνανθρωπου μας που αρνηθηκε να δωροδοκησει, αρνηθηκε να γινει μερος του συστηματος, αρνηθηκε να παρασυρθει με τον οχλο, εκμεταλλευτηκε απο τους παντες, και ομως δεν απαρνηθηκε απο τις αξιες της.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Λοιπον

Ειναι το πρωτο μου κειμενο...και θελω να δειξετε ολοι κατανοηση, το συγκεκριμενο blog δημιουργηθηκε απο εναν απλο λαικο ανθρωπο (θελω να πιστευω ) για να γινεται μια σχετικη ενημερωση σε θεματα που μας απασχολουν και θα πεταμε και κανα βιντεακι ετσι για να κραταμε και μια πελατεια, απο κει και περα, δινω τον λογο μου να μην διαγραφω κανενα σχολιο, ειδικα αν ειναι υβριστικα, μιας και ειμαι υπερ τετοιων σχολιων διοτι ξεδιδεις βρε αδερφε, ριξτε απο χριστοπαναγιες μεχρι να σας τελειωσει η φαντασια, η θεματολογια που θας απασχολησει θα ειναι, εθνικα, κοινωνικα, πολιτικα, σεξ, σεξ, σεξ, σεξ, ....αν και να μην ξεχασω, ... σεξ, ( οχι δεν ειμαι στερημενος, αιδοιοδουλος ειμαι) .. Αυτα προς το παρον, στο πρωτο σοβαρο θεμα θελω να δω σχολια, αντε να ανεβαινει το κοντερ, να γινουμε cyber celebrities, φιλικα Τολης