Ελληνικό χαρακίρι

του Χρήστου Ορφανίδη

19 Μαΐου. Ημέρα μνήμης, ημέρα διεκδίκησης της αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου από τους Νεότουρκους του Κεμάλ που έδειξαν την βαρβαρότητά τους αφανίζοντας το ελληνικό στοιχείο με κάθε μέσο. Χρέος του κάθε Έλληνα είναι να μην υποχωρεί σε πιέσεις από οπουδήποτε κι εάν προέρχονται. Το ότι αντέδρασε το Τουρκικό ΥΠΕΞ με αυτόν τον τρόπο, στις επετειακές εκδηλώσεις του Ελληνισμού ανά τον κόσμο, ήταν αναμενόμενο, άσχετα αν ο Ελεύθερος Τύπος στις 25.5.07 τις χαρακτηρίζει ασυνήθιστα εχθρικές. Λες και μας έχουν συνηθίσει οι «Ευρωπαίοι» γείτονές μας σε διαφορετικές αντιδράσεις ηπιότερες ή φιλικότερες.

Συγκεκριμένα στο Βερολίνο όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έγιναν εκδηλώσεις για την μνήμη της Γενοκτονίας των Ποντίων, από το Σύλλογο Ποντίων «Οι Υψηλάντηδες». Μετά την δέηση για τα 353.000 θύματα των Ελλήνων ακολούθησε κατάθεση στεφάνου στην «Neue Wache», κάτι ανάλογο με το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Όπως κάθε χρόνο λοιπόν, μόνο που φέτος υπήρχε μια διαφορά που δεν πέρασε απαρατήρητη από κανέναν. Για πρώτη φορά η Ελληνική Πρεσβεία ήταν απούσα. Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, οι ακριβοπληρωμένοι αντιπρόσωποι της Ελλάδος στο εξωτερικό δεν θέλησαν να τιμήσουν, ούτε να διεκδικήσουν τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας, χορεύοντας έτσι τσιφτετέλι στον ρυθμό των Τούρκων. Και αν πρόκειται πραγματικά για τσιφτετέλι τότε μπορώ να κατανοήσω την επιλογή Αγγελόπουλου ως Προξένου στο Βερολίνο. Σίγουρα θα ένιωσε αμήχανα ο Κύπριος Πρόξενος στο Βερολίνο όταν κατάλαβε ότι ήταν ο μοναδικός επίσημος Έλλην που παρευρισκόταν στην κατάθεση στεφάνου.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι και το γερμανικό επίσημο κράτος απαγόρευσε, με γράμμα προς τον Σύλλογο των Ποντίων, την χρησιμοποίηση των όρων Ολοκαύτωμα και Γενοκτονία εκπληρώνοντας έτσι τις επιθυμίες όλων των τσιφτετελάδων. Ποιος όμως Έλληνας πολιτικός θα βρεθεί να θυμίσει στους Γερμανούς, το σχέδιο εξόντωσης των Ποντίων από τον Αυτοκράτορα Wilhelm, αυτό του λεγόμενου λευκού θανάτου; Γιατί όπως φαίνεται όλοι γράφουν ή διαγράφουν την Ιστορία τους όπως βολεύει αυτούς ή τους «καλούς γειτόνους» (βλ. βιβλίο ΣΤ΄ Δημοτικού).

Αλλά αυτές είναι πολιτικές επιλογές και αποφάσεις της Αθήνας, που συνήθως υποχωρεί πριν καλά καλά δεχθεί τις ανάλογες πιέσεις ή υποσχέσεις. Πολλές φορές πάλι παραμερίζεται η πολιτική παράμετρος και υπερισχύει αυτή της «αμοιβαίας» φιλίας ή κουμπαριάς. Άλλωστε το πρώτο μέλημα του Πρωθυπουργού μας, πριν αναχωρήσει για την Αυστραλία ήταν να ευχηθεί στον Ερντογάν καλή επιτυχία, λες και δεν γνωρίζει ότι οι «φίλοι» μας οι Τούρκοι εδώ και ένα μήνα έθεσαν σε ισχύ το καθεστώς του 1975 για το Αιγαίο και αναχαιτίζουν δικά μας αεροσκάφη μεταξύ Αγίου Όρους και Θάσου! Η τουρκική εφημερίδα Cumhuriyet μιλά για τους λόγους που η Τουρκία απέκλεισε την Ελλάδα από το διεθνές συμπόσιο που έγινε στην Τουρκία 31 Μαΐου και 1 Ιουνίου κι έλαβαν μέρος 55 χώρες. Ο λόγος λοιπόν ήταν ότι παρά τις επισκέψεις του στρατηγού Μπουγιούκανιτ στην Ελλάδα, συνεχίζουν τα ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη να παραβιάζουν τον τουρκικό εναέριο χώρο στο Αιγαίο, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη ότι το μισό Αιγαίο ανήκει στην Τουρκία. Ή μήπως δεν γνωρίζει ο κ. Καραμανλής ότι οι «φίλοι» μας Τούρκοι εξοπλίζουν τους άλλους φίλους μας τους Σκοπιανούς με δωρεά στρατιωτικού εξοπλισμού, όπως έγραψε η εφημερίδα Nova Makedonija στις 8.5.07;

Που θέλω να καταλήξω; Ότι η αδιαφορία και κατά προέκταση η αδράνεια των πολιτικών μας, δημιουργεί συνεχώς τετελεσμένα κατά της πατρίδος μας. Ή Μακεδονικό λέγεται αυτό ή Θρακικό ή γκρίζες ζώνες ή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων, είναι δημιουργήματα δικά μας και μόνο δικά μας.

Ελληνικές Γραμμές 26. Ιουνίου 2007